เมื่อได้ยินคำพูดของหลินหว่านเอ๋อ เลขาโจวจึงหลีกทางให้
จ้าวเทียนอวี่และพวกอีกสองคนเบียดตัวเข้ามาในห้องทันที รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งสดใสกว่าเดิม
ห้องรับแขกของเพรสซิเดนเชียลสวีทกว้างขวางมาก นอกหน้าต่างบานใหญ่คือทิวทัศน์ยามค่ำคืนของจิงโจวที่แสงไฟสว่างไสวราวกับภาพวาด
หลินหว่านเอ๋อขดตัวอยู่บนโซฟาอีกครั้ง คว้าเสื้อคลุมยาวมาสวมทับชุดนอนผ้าไหม ปกปิดเรือนร่างเย้ายวนที่ก่อปัญหา
ในมือถือโทรศัพท์มือถือ หน้าจอสว่างขึ้น แสดงหน้าเวยปั๋ว
เห็นพวกจ้าวเทียนอวี่เข้ามา เธอก็ไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้นด้วยซ้ำ ยังคงขดตัวอยู่ตรงนั้นเหมือนแมวขี้เกียจ
แต่เป็นแมวที่พร้อมจะง้างเล็บออกมาตลอดเวลา
จ้าวเทียนอวี่ทั้งสามคนเดินเข้ามา เห็นท่าทางของหลินหว่านเอ๋อ ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที
ความงามของหลินหว่านเอ๋อเป็นความงามที่แม้ไม่แต่งเติมก็ยังทำให้คนละสายตาไม่ได้ หว่างคิ้วแฝงความเฉียบคม แต่ก็มีความเกียจคร้าน เหมือนมีดที่เก็บอยู่ในฝัก ดูภายนอกอบอุ่นนุ่มนวล แต่ชักออกมาแล้วคร่าชีวิตคนได้
"คุณหลิน!" จ้าวเทียนอวี่รีบยิ้มแย้ม กระตือรือร้นเกินไปหน่อย "ดึกป่านนี้แล้วมารบกวนคุณ ต้องขอโทษจริงๆ
แต่เรื่องมันสำคัญมากจริงๆ ผมเห็นแถลงการณ์นั่นปุ๊บ คนแรกที่ผมนึกถึงคือต้องรีบมาบอกคุณ"