เยียนหนานเทียนยืนอยู่หน้าประตู มองท่าทีของเสิ่นชิงแล้วส่ายหน้า
เขาอยู่เคียงข้างเย่หวูซวงมาหลายปี ย่อมรู้ความคิดของเสิ่นชิงดีไม่น้อย
เมื่อครั้งอยู่แดนอุดร เธอเป็นลูกน้องที่ใกล้ชิดเย่หวูซวงที่สุด ความรู้สึกที่เธอมีต่อเขาเกินกว่าความสัมพันธ์ระหว่างผู้บังคับบัญชากับผู้ใต้บังคับบัญชา
แต่ตอนนั้นใจของเย่หวูซวงมีคนอื่นอยู่แล้ว เธอจึงเก็บความรู้สึกนั้นไว้ในใจ ไม่เคยแสดงออกมา
หลังจากเย่หวูซวงออกจากแดนอุดรมาจิงโจว เธอไม่เอ่ยปากอะไรสักคำ ได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำงาน ไต่เต้าจากพันตรีเป็นพันโท และจากพันโทเป็นพันเอก ทีละก้าวอย่างมั่นคง
ในกองทัพมีคนตามจีบเธอมากมาย เธอไม่ตอบตกลงสักคน มีคนถามว่าทำไม เธอบอกว่ายังไม่เจอคนที่เหมาะสม
เยียนหนานเทียนรู้ดี ว่าคนในใจของเธออยู่ที่จิงโจวตลอดมา
เสิ่นชิงขึ้นรถ ปิดประตู
เธอพิงเบาะหลัง หลับตา ถอนหายใจยาว
ก่อนมาเธอไม่รู้ว่าเย่หวูซวงยังอยู่ที่นี่ เธอนึกว่าเขากลับแดนอุดรไปนานแล้ว
พอถึงจิงโจว เธอไปที่รุ่ยเฟิงเทคโนโลยีเพื่อคุยสัญญา ถามจางฟานไปด้วยปากหนึ่ง ถึงได้รู้ว่าเย่หวูซวงยังอยู่ที่ยอดเมฆาแมนชั่น