จางเต้าหรานไม่ตอบ
เขาไม่กล้ามองตาลูกชาย ก้มหน้าลง น้ำตาก็ไหลรินอีกครั้ง
หัวใจของจางหมิงหย่วนดิ่งลงเหว
เขาเข้าใจแล้ว เรื่องที่โรงพยาบาลพูดมา เป็นเรื่องจริง
เขา จางหมิงหย่วน ผู้บริหารสูงสุดของจางกรุ๊ป เพลย์บอยชื่อดังแห่งจิงโจว จากนี้ต่อไป ก็คือขันที
เขาแตะต้องผู้หญิงไม่ได้อีกแล้ว มีลูกไม่ได้อีกแล้ว ไม่ใช่ผู้ชายที่สมบูรณ์อีกต่อไป
“อ๊าก——!”
เขาส่งเสียงร้องโหยหวนน่าเวทนา เสียงนั้นเหมือนเสียงร่ำไห้ของสัตว์ร้าย ดังก้องไปทั่วห้องผู้ป่วย จนกระจกสั่นสะเทือน
เขาดิ้นรนอยากจะลุกขึ้นนั่ง แต่ขาของเขาถูกแขวนไว้ ร่างกายถูกพันด้วยสายระโยงระยาง เขาขยับตัวไม่ได้
เขาทำได้เพียงนอนอยู่ตรงนั้น เหมือนผีเสื้อที่ถูกตรึงบนแผ่นไม้ ดิ้นรน กระพือปีก แต่ก็บินขึ้นไปไม่ได้
“ปล่อยฉัน! ให้ฉันตาย! ให้ฉันตาย! ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว!”
น้ำเสียงของเขายิ่งแหลมเล็ก ยิ่งโหยหวน น่าสังเวช ราวกับหมูถูกเชือด
น้ำตาของเขาไหลอาบ แกมน้ำมูก เลอะเต็มใบหน้า
มือทั้งสองข้างจับผ้าปูที่นอน ข้อนิ้วซีดขาวเพราะออกแรง ผ้าปูที่นอนถูกเขากระชากจนเป็นรอยขาดหลายแห่ง