หลินซิงสะดุ้งตื่นเพราะความหิว
ไม่สิ พูดให้ถูกคือ เขาถูกความหิวโหยที่พลุ่งพล่านราวกับคลื่นซัดอยู่ในท้องกระชากให้ตื่นขึ้นมา
เมื่อลืมตา ภาพแรกที่เห็นคือชายคาเก่าคร่ำสีเทาหม่น ใต้ร่างรองด้วยกระดาษแข็งขึ้นราหลายแผ่น ลมหนาวพัดลอดรอยแตกของกำแพงเข้ามาจนเขาสั่นสะท้าน
“ฉัน...อยู่ที่ไหน?”
หลินซิงยันพื้นลุกขึ้นนั่ง ก้มมองมือเล็ก ๆ ที่ผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก
เขาชะงักไป
จากนั้นก็ก้มมองตัวเอง เสื้อผ้าผ้าหยาบขาดรุ่งริ่ง ปะแล้วปะอีก ส่วนรองเท้าก็เปิดจนเห็นนิ้วเท้า
“นี่...”
ในหัวของหลินซิงมีเสียงหึ่งขึ้นมา ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเขาพลันหลั่งไหลเข้ามา
เด็กกำพร้า เด็กจรจัด ไร้พ่อไร้แม่ ขอทานอยู่ตามถนน ถูกเด็กโตกว่าแย่งอาหารไป ไข้ขึ้นสูงจนล้มลงในตรอก แล้วหลังจากนั้น...ก็ไม่มีอีก
“ฉันทะลุมิติมาเหรอ?”
หลินซิงนิ่งงันอยู่นานกว่าจะค่อย ๆ ยอมรับความจริงข้อนี้
ชาติก่อนทำงานล่วงเวลาจนตายกะทันหัน ชาตินี้กลับมาเกิดใหม่เป็นขอทานตัวน้อยในยุคสาธารณรัฐจีน ดวงนี่ก็สุดยอดจริง ๆ
เขาสูดหายใจลึก พยุงตัวลุกขึ้นยืนโดยอาศัยกำแพง น่องสั่นระริก
เพราะหิว
ต้องหาอะไรกิน
---
หลินซิงเร่ร่อนอยู่ตามถนนในเมืองจิ่วเฉวียนครบเจ็ดวันเต็ม
ตลอดเจ็ดวันนี้ เขาได้รู้ซึ้งว่ายุคสมัยโกลาหลเป็นอย่างไร
ตามถนนเต็มไปด้วยชาวบ้านที่ซูบซีด บางครั้งก็มีพ่อค้าผู้มั่งคั่งสวมชุดตะวันตกนั่งรถลากผ่านไป โดยมีหน่วยรักษาความปลอดภัยเดินตามหลังอย่างวางอำนาจ ชาวบ้านพอเห็นพวกเขาก็พากันหลบลี้หนีไกลราวกับเห็นผี
เวลาหิว หลินซิงก็ไปเก็บเศษผักที่คนทิ้งข้างทาง เวลากระหายก็ไปตักน้ำเย็นจากบ่อน้ำสาธารณะริมถนน ตกกลางคืนก็หาที่หลบงีบในวัดร้างหรือโรงเก็บฟืนที่ถูกทิ้งไว้
ร่างกายเด็กแปดขวบอย่างเขาทั้งไม่มีแรงและไร้ความสามารถ จะไปไหนก็ไม่ได้ ทำได้แค่ประคองชีวิตไปวัน ๆ
แต่หลินซิงรู้ดีว่าปล่อยไว้แบบนี้ต่อไปไม่ได้
ยุคนี้วุ่นวายอย่างหนัก ขุนศึกทำสงครามกัน โจรผู้ร้ายอาละวาด ผู้คนล้มตายทั่วทุกหนแห่ง เด็กอย่างเขาอาจถูกพ่อค้าทาสลักพาตัวไป หรือไม่ก็โดนทหารกองไหนฟันตายเข้าสักวัน
“ถ้ามีใครรับฉันไปเลี้ยงก็คงดี”
หลินซิงนั่งยองอยู่ตรงหัวมุมถนน มองผู้คนที่เดินผ่านไปมาอย่างน่าสงสาร พลางคิด
เขาต้องการใครสักคนที่คอยคุ้มครองและช่วยให้เขามีชีวิตรอด
แต่ในยุคนี้ ใครจะยอมเลี้ยงเด็กที่ไม่เกี่ยวข้องกับตัวเองฟรี ๆ กัน?
---
ยามเย็นของวันที่เจ็ด
หลินซิงหิวจนหน้ามืดตาลาย นั่งยองอยู่ใต้ต้นไหวเก่าแก่ตรงทางเข้าเมือง กำลังคิดอยู่ว่าคืนนี้จะไปคุ้ยถังขยะที่ไหน
ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น
หลินซิงเงยหน้า เห็นชายหนุ่มในชุดนักพรตสีเทากำลังเดินมาทางเขา
ชายผู้นั้นดูอายุยี่สิบกว่า รูปร่างสูงสง่า ใบหน้าสุภาพ ดวงตาเป็นประกายเปี่ยมชีวิตชีวา แผ่ความเที่ยงธรรมอย่างยากจะบรรยาย บนหลังสะพายห่อผ้า ก้าวเดินมั่นคงเป็นจังหวะ
แวบแรกที่เห็น หลินซิงก็รู้สึกคุ้นหน้า
พอมองอีกครั้ง เขาก็นิ่งอึ้ง
หน้าตาแบบนี้...บุคลิกแบบนี้...การแต่งกายแบบนี้...
ชื่อหนึ่งพลันผุดขึ้นมาในหัวหลินซิง
อาจารย์เก้า!
นักพรตเหมาซาน ผู้ปราบผีดิบ บุรุษที่ทำให้รู้สึกอุ่นใจที่สุดในหนังสยองขวัญ!
เขาได้เจออาจารย์เก้าในเมืองจิ่วเฉวียนจริง ๆ เหรอ?!
หลินซิงตื่นเต้นจนแทบกระโดดโลดเต้น แต่สติบอกเขาว่า เด็กแปดขวบจู่ ๆ ก็กระโดดไปมาใส่นักพรต ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็เหมือนถูกผีเข้า
เขาฝืนข่มความตื่นเต้น ย่อตัวหลบอยู่หลังต้นไม้ แอบสังเกตการณ์
อาจารย์เก้าเดินมาถึงทางเข้าเมืองแล้วจู่ ๆ ก็หยุดฝีเท้า
เขาหันข้าง สายตาจับจ้องมาที่หลินซิงอย่างแม่นยำ
หัวใจหลินซิงกระตุกวูบ
อาจารย์เก้ามองเขาอยู่สองสามวินาที ก่อนก้าวเข้ามาหา
“เด็กน้อย”
อาจารย์เก้าย่อตัวลง มองเขาอย่างสงบ น้ำเสียงไม่ถึงกับอ่อนโยน แต่ก็ไร้เจตนาร้าย “เจ้าเรียกว่าอะไร?”
หลินซิงอ้าปาก ตั้งใจจะตอบว่า “ข้าชื่อหลินซิง” แต่จู่ ๆ ก็มีความคิดหนึ่งแวบขึ้นมาในหัว
ไม่สิ ตอนนี้ฉันยังไม่มีชื่อ
ขอทานน้อยเจ้าของร่างเดิมไม่มีใครตั้งชื่อจริงจังให้เลย ผู้คนต่างเรียกเขาว่า “ขอทานน้อย”
“ข้า...ไม่มีชื่อขอรับ”
หลินซิงก้มหน้า เสียงฟังดูขลาดกลัว ท่าทางน่าสงสาร
อาจารย์เก้าเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมือมาตบศีรษะเขาเบา ๆ คล้ายกำลังตรวจดูว่ามีไอชั่วร้ายเข้าสิงหรือไม่
ครู่ต่อมาเขาก็ชักมือกลับ แววตาอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย “พื้นฐานร่างกายดี ไม่มีไอขุ่นมัว สะอาดบริสุทธิ์ทีเดียว”
เขาหยุดไปนิดหนึ่งแล้วถามต่อ “คนในครอบครัวเจ้าเล่า?”
“ตายหมดแล้ว”
หลินซิงแสร้งทำตัวน่าสงสารต่อ เอาเถอะ จริง ๆ แล้วก็น่าสงสารมากอยู่แล้ว น้ำเสียงของเขาเจือสะอื้น “ท่านพ่อท่านแม่ของข้าตายหมดแล้ว เหลือข้าอยู่คนเดียว ไม่มีที่ไป ไม่มีข้าวกิน...”
คำพูดนี้ออกมาจากใจจริง หลินซิงไม่เคยลำบากถึงเพียงนี้มาก่อน อีกทั้งเจ้าของร่างเดิมก็เป็นเด็กกำพร้าที่พ่อแม่ตายทั้งคู่เพราะป่วย
อาจารย์เก้ามองเขา เงียบอยู่นาน
หลินซิงใจเต้นไม่เป็นส่ำ ไม่รู้ว่าท่านผู้นี้จะรับเขาไปเลี้ยงหรือไม่
จู่ ๆ อาจารย์เก้าก็ถอนหายใจ “ตามข้ามาเถิด”
เขาลุกขึ้นยืน ยื่นมือมาทางหลินซิง “ข้าจะพาเจ้าไปหาอะไรกิน”
หลินซิงชะงักไป ก่อนรีบยื่นมือเล็ก ๆ สกปรกไปจับมือใหญ่ที่อบอุ่นและกว้างของอาจารย์เก้า
ทันทีที่ได้จับมือ ใจของหลินซิงก็สงบลง
ในยุคโกลาหลเช่นนี้ ในที่สุดเขาก็มีคนให้พึ่งพาแล้ว
---
อารามนักพรตไม่ใหญ่ แต่สะอาดมาก
อาจารย์เก้าต้มบะหมี่เจให้เขาชามหนึ่ง หลินซิงกินอย่างตะกละตะกลามจนเกือบเลียชามสะอาด
“ในเมื่อเจ้าไม่มีชื่อ ข้าจะตั้งให้เอง”
อาจารย์เก้าครุ่นคิดก่อนกล่าวว่า “ข้าเก็บเจ้าได้ในเมืองจิ่วเฉวียน เมื่อมองคิ้วตาเจ้าแล้วเห็นว่ามีพลังวิญญาณ ลักษณะชะตาสะอาดเที่ยงธรรม เช่นนั้นก็ชื่อ ‘อาซิง’ แล้วกัน ซิงที่แปลว่าดวงดาว หวังว่าเจ้าจะเปล่งแสงได้ดุจดวงดาวบนฟ้า แม้จะเล็กน้อยแต่ก็ยังส่องสว่าง”
อาซิง “...”
หัวใจอาซิงกระตุกวูบ
อาซิง?
เมืองจิ่วเฉวียน?
ลูกศิษย์ที่อาจารย์เก้ารับเลี้ยงชื่ออาซิง?
ชื่อหนึ่งพลันผุดขึ้นมาในหัวเขา—ฉางเวย! ไม่สิ ลูกศิษย์อาซิงคนนั้นต่างหาก!
เนื้อเรื่องของเรื่องนักพรตปราบมาร!
“ที่แท้ฉันก็คือลูกศิษย์ที่อาจารย์เก้ารับเลี้ยงเหรอ? อาซิงที่ถูกผีสาวเข้าสิงจนควบคุมร่าง แล้วไปหยอกล้ออาจารย์เก้าน่ะนะ?!”
อาซิงรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลาย
เขาจำเนื้อเรื่องของเรื่องนักพรตปราบมารได้ ลูกศิษย์ชื่ออาซิงถูกผีสาวเข้าสิง แถมผีสาวตนนั้นยังหื่นกาม พอถูกสิง อาซิงก็มีริมฝีปากแดงฉาน แล้วก็จูบ...จูบอาจารย์เก้าไปหนึ่งที!!
“น่ากลัวชะมัด...”
อาซิงแอบเหลือบมองอาจารย์เก้าในวัยหนุ่ม ความเย็นเยียบแล่นวาบขึ้นมาตามสันหลัง
แต่ว่า...
ตอนนี้อาจารย์เก้ายังหนุ่มมาก เนื้อเรื่องน่าจะยังไม่เริ่ม ผีสาวหลี่ซื่อเสี่ยวหงก็ยังไม่ปรากฏตัว
นั่นหมายความว่าเขายังมีโอกาสเปลี่ยนชะตาชีวิตของตัวเอง
“อาซิง เจ้าคิดอะไรอยู่?”
เสียงของอาจารย์เก้าดึงเขากลับสู่ความเป็นจริง
อาซิงรีบส่ายหน้า “มะ...ไม่มีอะไรขอรับ อาจารย์ ข้าแค่คิดว่า...ชื่อนี้ไพเราะมาก”
---
พิธีฝากตัวเป็นศิษย์เรียบง่ายมาก
อาจารย์เก้าไม่ได้จัดพิธีใหญ่โตให้เขาคุกเข่ากราบเก้าครั้ง เพียงให้อาซิงยกน้ำชาคารวะ จากนั้นก็อ่านกฎสำนักอย่างเป็นระเบียบ ก่อนยื่นเหรียญทองแดงเล็ก ๆ จากกระบี่เหรียญทองแดงให้อาซิง บอกว่าเป็นของรับขวัญ
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าเป็นศิษย์คนแรกใต้สำนักของข้า หลินจิ่ว”
อาจารย์เก้านั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ สีหน้าเคร่งขรึม แต่แววตากลับเผยความพึงพอใจที่ซ่อนไม่มิด “สายเหมาซานของเราให้ความสำคัญกับจิตใจและความคิดที่เที่ยงตรง รวมทั้งการผดุงวิถีสวรรค์ เมื่อเจ้าเข้ามาอยู่ในสำนักข้าแล้ว ก็ต้องรักษากฎของข้า”
อาซิงพยักหน้ารัว ๆ ว่านอนสอนง่ายเป็นที่สุด “อาจารย์วางใจ ข้าจะเชื่อฟังแน่นอน”
อาจารย์เก้ามองเขาแล้วจู่ ๆ ก็ยิ้ม “เจ้าพูดจาเก่งทีเดียว”
เขากล่าวเสริมว่า “ตอนนี้ข้าประจำการอยู่ในเมืองจิ่วเฉวียน สำนักส่งข้ามาเฝ้าจุดสามพิฆาตของที่นี่ ฮวงจุ้ยของเมืองนี้ไม่ธรรมดา พลังสามพิฆาตมารวมตัวกัน จึงเกิดสิ่งชั่วร้ายได้ง่าย ข้าต้องคอยสะกดมันไว้ที่นี่จนกว่าไอพิฆาตจะสลายไป ถึงจะจากไปได้”
ความคิดของอาซิงยิ่งหนักแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
จุดสามพิฆาต?
เมืองจิ่วเฉวียน?
นี่ไม่ใช่เนื้อเรื่องของเรื่องนักพรตปราบมารหรอกเหรอ?
แต่ตอนนี้เนื้อเรื่องน่าจะยังไม่เริ่ม อาจารย์เก้ายังไม่ได้รับศิษย์หญิงชื่ออาเยวี่ย ทุกอย่างยังทันการ
อาซิงถามหยั่งเชิง “อาจารย์มีศิษย์คนอื่นอีกหรือไม่?”
อาจารย์เก้าส่ายหน้า “เจ้าเป็นศิษย์คนแรกที่ข้ารับหลังลงจากเขา”
อาซิงดีใจอยู่ในใจ
ศิษย์ใหญ่!
เขาเป็นศิษย์ใหญ่ของอาจารย์เก้า!
ต่อให้ภายหลังมีศิษย์น้องชายหรือน้องสาวเพิ่ม เขาก็ยังเป็นศิษย์พี่ใหญ่ ตำแหน่งมั่นคงแน่นอน!
“เอาละ ฟ้ามืดแล้ว เจ้ารีบพักผ่อนเถิด”
อาจารย์เก้าลุกขึ้น ชี้ไปยังห้องด้านข้างห้องหนึ่งในเรือนหลัง “ข้าจัดห้องนั้นไว้แล้ว เจ้าอยู่ไปก่อน พรุ่งนี้ข้าจะเริ่มสอนวิชานั่งสมาธิพื้นฐานให้”
อาซิงรีบพยักหน้า แล้วกลับห้องไปอย่างว่าง่าย
---
ห้องไม่ใหญ่ แต่ก็ดีกว่าวัดร้างข้างถนนมาก
อาซิงนอนอยู่บนเตียง พลางวาดฝันถึงชีวิตในวันข้างหน้าอย่างมีความสุข
มีคนให้พึ่ง มีข้าวกิน มีที่อยู่ แถมยังได้เรียนวิชาเต๋า ชีวิตดีเกินไปแล้ว
“พอเรียนฝีมือจากอาจารย์เก้าจนเก่ง ต่อไปฉันก็เดินกร่างไปทั่วเมืองจิ่วเฉวียนได้เลย!”
ขณะที่อาซิงกำลังคิดถึงเรื่องดี ๆ จู่ ๆ ก็มีเสียงเย็นชาดังขึ้นในหัว—
【ติ๊ง—ตรวจพบผู้ดูแลระบบ กำลังดำเนินการผูกวิญญาณ...ผูกสำเร็จ!】
【ระบบข้ามสวรรค์ผจญเคราะห์เปิดใช้งานแล้ว ยินดีต้อนรับผู้ดูแลระบบ หลินอาซิง】
【อีก 3 ชั่วโมงจะเริ่มการฝึกฝนข้ามภพครั้งแรก ขอให้ผู้ดูแลระบบเตรียมตัวให้พร้อม】
อาซิงชะงัก
ระบบ?
ของโกงสารพัดประโยชน์?!
เขายังไม่ทันได้ดีใจ ประโยคถัดมาก็ทำให้เขานิ่งงันไปทั้งตัว
“เดี๋ยวก่อน...ฝึกฝนข้ามภพ? อีก 3 ชั่วโมงเนี่ยนะ?!”
อาซิงเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง ทำหน้างงงวย “ฉันเพิ่งกราบอาจารย์เองนะ จะให้ข้ามภพแล้วเหรอ? ระบบ แกไม่ได้ทำงานผิดพลาดใช่ไหม ร่างนี้ฉันอายุแค่ 8 ขวบเองนะ!”
เสียงเย็นชาของระบบดังขึ้นอีกครั้ง【ตรวจสอบถูกต้อง ผู้ดูแลระบบมีอายุ 8 ปี ตรงตามเกณฑ์ขั้นต่ำในการผูกระบบ】
“ตรงเกณฑ์บ้าอะไรล่ะ!”
อาซิงร้อนใจ “ร่างฉันอายุแค่ 8 ขวบ ยังเป็นเด็ก แถมขาดสารอาหารอีก แกจะให้ฉันข้ามภพไปฝึกฝนเนี่ยนะ? นั่นมันส่งฉันไปตายชัด ๆ!”
【ผูกระบบแล้ว ไม่สามารถยกเลิกได้】
“ฉันไม่สน! นี่มันจ้างแรงงานเด็กอย่างผิดกฎหมาย! แกกำลังลักพาตัวเด็ก!”
“แกยังมีจิตสำนึกอยู่ไหม? หา? ระบบ แกมันไร้หัวใจ!”
ระบบเงียบไปสองวินาที ก่อนตอบกลับอย่างใจเย็นว่า【ระบบไม่มีหัวใจจริง ๆ】
อาซิงพูดไม่ออก แทบจะโมโหจนตาย
“แก...แกบังคับซื้อบังคับขายกันชัด ๆ! ฉันจะร้องเรียน! ฉันจะแจ้งความ!”
【ระบบแจ้งผล: ผู้ดูแลระบบอายุน้อยเกินไป เมื่อคำนึงถึงความยากในการเอาชีวิตรอด จึงเพิ่มกลไกผู้ปกครอง】
【ผู้ดูแลระบบสามารถผูกผู้ปกครองหนึ่งคน เพื่อให้ร่วมเดินทางข้ามภพและฝึกฝนไปด้วยกัน】
ดวงตาอาซิงเป็นประกาย “ผู้ปกครอง?”
“งั้นตกลงกันแล้วนะ ห้ามลบฉันทิ้ง!”
【ระบบไม่มีกลไกลบผู้ดูแลระบบ】
อาซิงถอนหายใจโล่งอก ล้มตัวลงนอนบนเตียง ความคิดแล่นเร็วจี๋
ผู้ปกครอง?
ในโลกนี้เขารู้จักใครบ้างนะ?
ก็มีแค่อาจารย์เก้า
“หรือว่า...จะลากอาจารย์เก้าไปข้ามภพด้วย?”
อาซิงลูบคาง รู้สึกว่าความคิดนี้บ้าบิ่นอยู่ไม่น้อย
อาจารย์เก้าเป็นคนของโลกนี้ เขาจะยอมรับเรื่องข้ามภพได้หรือเปล่า?
แต่ถ้าไม่ลากอาจารย์เก้าไป เขาต้องข้ามภพไปคนเดียว แบบนั้นก็เท่ากับไปตายไม่ใช่หรือ?
“ต้องหาวิธีให้อาจารย์เก้ายอมไปข้ามภพด้วยกันจากใจจริงให้ได้...”
ขณะที่อาซิงกำลังครุ่นคิด จู่ ๆ ระบบก็ส่งเสียงขึ้นมาอีกครั้ง【ขอให้ผู้ดูแลระบบเลือกผู้ปกครองโดยเร็ว เวลานับถอยหลัง: 2 ชั่วโมง 59 นาที】
อาซิง “...”
“ระบบ แกช่วยมีไหวพริบหน่อยได้ไหม? ฉันเพิ่งคิดจะทำ แกก็เร่งอย่างกับจะเอาชีวิตกันเลย?”
【ระบบทำงานปกติ ขอให้ผู้ดูแลระบบดำเนินการโดยเร็ว】
อาซิงถอนหายใจอย่างจนปัญญา แล้วล้มตัวลงนอน ครุ่นคิดหาวิธีเกลี้ยกล่อมอาจารย์เก้า
ข้างนอกเงียบสงัด อาจารย์เก้าคงพักผ่อนอยู่ในห้องเหมือนกัน
อาซิงใจไหววูบ ความคิดอันกล้าหาญผุดขึ้นมา
ไม่งั้น...เปิดอกพูดความจริงไปเลยดีไหม?