“นังจิ้งจอกหน้าไม่อาย ดึกดื่นไม่ยอมนอน ยังอุตส่าห์มาหยอดผู้ชายอีก คิดว่าฉันตายไปแล้วหรือไง!”
โจวซ่วงเดือดเป็นคนแรก เธอฟาดตะเกียบในมือลงบนโต๊ะ ไม่แม้แต่จะสวมรองเท้า เท้าเปล่าพุ่งออกไปนอกบ้าน
ซ่งซิ่วหลานจ้องหลี่ต้าซานเขม็ง
เดิมทีเธอกะจะพูดจาดี ๆ ชมหลี่ต้าซานที่ยุ่งมาทั้งวันสักหน่อย
แต่พอกลับถึงบ้าน ยัยตัวแสบก็ได้กลิ่นแล้วตามมาทันที
ไม่รู้จักอายบ้างหรือไง
เป็นลูกสาวหัวหน้ากองผลิตแล้วจะทำไม
ถึงเป็นลูกสาวหัวหน้ากองผลิต ก็ใช่ว่าจะวิ่งมาหยอดผู้ชายถึงบ้านคนอื่นกลางดึกได้เสียหน่อย
หนิวซิ่วซิ่วเป็นชาวนาจน ฉันเองก็เหมือนกัน!
“หลี่ต้าซาน นายนี่เก่งจริง ๆ นะ กลางวันขายปลา กลางคืนขายหน้า ทำมาหากินครบวงจรเลยนี่ คิดจะเปลี่ยนลานบ้านซอมซ่อของเราเป็นโรงเตี๊ยม เปิดรับสาว ๆ กับเมียชาวบ้านเป็นพิเศษด้วยหรือไง?”
สีหน้าหลี่ต้าซานกระอักกระอ่วนสุด ๆ
เมียหึงหวงเขา เขาก็แอบปลื้มอยู่หรอก
แต่ปัญหาคือ
ผู้หญิงหลายคนพอหึงขึ้นมา ก็ร้ายกาจกันคนละแบบ
แม้แต่ซุนเหมียวเหมียวที่ปกติแทบไม่มีใครสังเกต ยังเอาแต่ตวัดสายตามองเขา
ดวงตาคู่นั้นฉายแววขุ่นเคือง
หลี่ต้าซานเห็นแล้วใจเต้นตุบ ๆ
สายตาตัดพ้อนั่นอันตรายชะมัด
แม่ทูนหัวคิดอะไรอยู่กันแน่ ไม่กลัวหรือไงว่าเมียทั้งสี่จะฉีกเขาเป็นชิ้น ๆ?
จ้าวผิงถิงไม่ได้โวยวาย เธอกอดอกจ้องหลี่ต้าซาน
สายตากวาดไปมาบนใบหน้าเขาราวกับแสงไฟค้นหา มุมปากยกยิ้มเย็นชา
“แม่ ช่วยรับมือไปก่อนนะ ผมจะปีนกำแพงไปบ้านข้าง ๆ...”
หลี่ต้าซานยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นจ้าวผิงถิงทำสีหน้าเยาะเย้ย