“ไม่รู้ใครเป็นคนปล่อยข่าวว่าในป่ามีเสือโคร่งตัวหนึ่ง พอได้ยินแบบนั้น คนพวกนี้ก็คิดว่าแค่มีปืนก็ยิงเสือตายได้ เลยพากันสิบกว่าคนถือปืนเข้าป่าไปล่าสัตว์ ให้ตายสิ เสือมันยิงกันง่ายขนาดนั้นหรือไง”
หวังเซิ่งลี่ทำหน้าเซ็งสุด ๆ
ถ้าการเข้าป่าล่าสัตว์มันง่ายขนาดนั้นจริง เลขาฯ อวี๋กับหัวหน้าฟาร์มคงสั่งให้ทหารอาสาเข้าป่าไปล่าสัตว์ตั้งนานแล้ว
คนพวกนี้อยู่ในเมืองจนหัวทึบไปหมด ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนละสายงานก็เหมือนอยู่คนละโลก
ยิงปืนเป็นไม่ได้แปลว่าจะล่าสัตว์เป็น
ตอนนี้เลยเกิดเรื่องใหญ่โตขึ้นมา
คนสิบกว่าคนเข้าป่าไป ครึ่งหนึ่งติดอยู่ข้างใน อาจกลายเป็นอาหารของเสือได้ทุกเมื่อ
ส่วนคนที่เหลือหนีออกมาได้ แต่ก็ได้รับบาดเจ็บกันหมด
แม้แต่ปืนก็ยังทิ้งไว้ในป่า
“ไปกันเถอะ”
หลี่ต้าซานพอจะเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว
คนหนุ่มสาวที่ถูกส่งมาในรุ่นแรกเป็นคนเมืองแท้ ๆ ตั้งแต่เล็กก็ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ไม่เคยลำบากหรือเหน็ดเหนื่อย
ในหัวมีแต่ความฮึกเหิม อยากท้าทายฟ้าดิน เปลี่ยนแปลงโลกเก่า และสร้างชีวิตใหม่
ความคิดนั้นสวยหรู แต่ความจริงกลับโหดร้าย
พอมาถึงเขตเป่ยต้าฮวง พวกเขาก็ต้องเผชิญกับสภาพความเป็นอยู่ที่แทบไม่ต่างจากยุคดึกดำบรรพ์ แม้ฟาร์มจะจัดสรรธัญพืชให้กินอิ่ม แต่มีแค่ธัญพืชจะพอได้ยังไง
คนหนุ่มสาวที่ไม่เคยลำบากพวกนี้ ไม่ได้พอใจแค่กินให้อิ่มหรอก
พวกเขายังอยากกินของดีด้วย
ฟาร์มมีธัญพืชเหลือเฟือ แต่แทบไม่มีเนื้อกับผักให้กิน
อยากกินผักก็ต้องปลูกเอง