ปฏิบัติการค้นภูเขาดำเนินไปตลอดทั้งวัน บริเวณรอบนอกภูเขาซวงหลงถูกทหารอาสาจำนวนมากก่อกวนจนวุ่นวายไปหมด
ในภูเขามีเสียงปืนดังขึ้นเป็นระยะ
ไม่ใช่ทหารอาสาบังเอิญเจอฝูงสัตว์ป่าแล้วยิงมั่วซั่ว ก็เกือบจะยิงพวกเดียวกันเอง
เกาเหว่ยนำทหารอาสาส่วนหนึ่งไปสอบถามคนในทีมผลิตที่หนึ่งของหมู่บ้านเขาซานเป็นกลุ่ม
เมื่อไม่ได้อะไรเลย เกาเหว่ยก็ขยายขอบเขตการสอบถามจากทีมผลิตที่หนึ่งไปยังทีมผลิตอื่นอีกหลายทีม
คืนนั้น ในภูเขามีแสงสว่างให้เห็นรำไร
ไม่ใช่สายลับส่งสัญญาณให้พวกเดียวกัน แต่เป็นทหารอาสาที่ขึ้นเขาไปพักผ่อนกันตรงนั้น
เสิ่นฉางไห่เอาจริงขึ้นมาแล้ว
ถ้ายังจับไอ้เวรนี่ไม่ได้ในภูเขา ก็ไม่ถอนกำลังเด็ดขาด!
“ไอ้เวรนี่มันวิ่งเก่งอะไรนักหนา ทุกครั้งที่ถามพี่ระบบ พี่แกก็อยู่คนละที่ หรือไม่ต้องพักกันบ้างหรือไง?”
ขอบฟ้าเริ่มสว่าง วันใหม่เริ่มต้นขึ้น
หลี่ต้าซานนั่งสูบบุหรี่อย่างกลัดกลุ้มอยู่บนก้อนหิน ทหารอาสาในมือถูกเกาเหว่ยขอตัวไปหมดแล้ว
เหตุผลคือถ้ามีสายลับคนหนึ่ง ก็อาจมีอีกสิบหรือยี่สิบคนแฝงตัวอยู่รอบ ๆ
ตามที่อีกฝ่ายพูด
ทุกคนในหมู่บ้านเขาซานดูเหมือนคนร้ายไปหมด ต้องคัดกรองกันไม่หยุด
จนกว่าจะลากตัวพวกเดียวกับสายลับออกมาได้
“ไอ้เด็กเวร นั่งพึมพำอะไรคนเดียว ทำไมทำหน้าเหมือนมะเขือโดนแม่คะนิ้งล่ะ?”
บุหรี่ใกล้หมดมวน จู่ ๆ ก็มีคนเตะขาหลี่ต้าซานเบา ๆ
“พ่อ!”
หลี่ต้าซานเงยหน้าขึ้นมอง ก็อดยิ้มกว้างไม่ได้
ซ่งจินซานก้มตัวลงสะกิดหลี่ต้าซาน “ขยับไปหน่อย”