“เลขาฯ ครับ พรุ่งนี้เราไปคอมมูนด้วยกันสักรอบเถอะ ของได้มาแล้ว ยังมีอีกเรื่องที่ต้องให้เลขาฯ จางอนุมัติเอกสาร ทางกองพลประจำหมู่บ้านก็ต้องออกหลักฐานให้ด้วย”
“ได้ ๆ ๆ อยากได้เอกสารอะไรฉันออกให้หมด รีบเอายามาให้ดูเร็ว”
หูชิงหมิงพยายามประจบจางเฟิงสุดชีวิต ก่อนหน้านี้หมีคนที่ส่งไปให้ก็เป็นอย่างที่หลี่ต้าซานบอกจริง ๆ อย่างมากก็แค่ทำให้จางเฟิงยิ้มออกมานิดหน่อย
หลี่ต้าซานเปิดกระเป๋าผ้าใบสีเขียวทหารที่สะพายอยู่ หยิบกล่องยาฉีดออกมา
หูชิงหมิงมองแวบเดียวก็คิดว่าหลี่ต้าซานกำลังหลอกเขา
“นี่มันยาอะไร ทำไมข้างบนเขียนแต่ภาษาต่างประเทศเต็มไปหมด ต้าซาน ของนี่เชื่อถือได้หรือเปล่า ตัวหนังสือต่างประเทศเยอะขนาดนี้ จะรักษาโรคลูกชายเลขาฯ จางให้หายได้จริงเหรอ?”
หลี่ต้าซานมองอย่างดูแคลน “เลขาฯ ช่วยใช้สมองคิดหน่อยสิ เขียนเป็นภาษาต่างประเทศเต็มไปหมดก็แปลว่าเป็นยานำเข้าจากต่างประเทศ ถ้ายังรักษาไม่ได้อีก ฉันก็จนปัญญาจริง ๆ แล้ว”
“อ้อ ยังมีอีกวิธี นายไปหายาอันกงหนิวหวงหวานมา ของนี่ก็รักษาอาการตกใจได้เหมือนกัน”
“ยาอันกงหนิวหวงหวาน?”
หูชิงหมิงทำหน้าตึง พยายามนึกว่ายาชนิดนี้คืออะไร
เห็นหูชิงหมิงไม่รู้จักยาอันกงหนิวหวงหวาน หลี่ต้าซานก็อธิบายส่ง ๆ ว่า “ของนี่เป็นยาช่วยชีวิตที่คนรวยในสมัยก่อนต้องมีติดตัว ทำจากเขาวัว ชะมดเช็ด แล้วยาสมุนไพรจีนราคาแพงอีกสิบกว่าชนิด ถ้านายหามาได้ ไม่แน่ว่าโรคลูกชายเลขาฯ จางจะหายขาดด้วย”