เห็นหลี่ต้าซานเดินเข้าไปในบ้านเพื่อเอาเงินมาให้แต่โดยดี จางโหย่วฝูก็ได้ใจสุด ๆ
ขณะเดียวกัน จางโหย่วฝูก็รู้สึกอิจฉาตาร้อนขึ้นมา
ไอ้ขี้ขลาดไร้ประโยชน์แบบนี้ มันมีดีอะไรถึงได้เมียตั้งสี่คน
ส่วนตัวเองก็ทั้งหล่อทั้งเก่ง ไม่ได้ขาดตกบกพร่องอะไรสักอย่าง
แต่กลับไม่มีเมียแม้แต่คนเดียว
ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ตัดสินใจว่าประเดี๋ยวจะรีดเงินจากหลี่ต้าซานเพิ่มอีกหน่อย
“เอามาสิ”
รออยู่ไม่นาน จางโหย่วฝูก็เห็นหลี่ต้าซานเดินออกมาจากบ้านมือเปล่า
“ไอ้เวรเอ๊ย ฉันอุตส่าห์ไว้หน้าแกแล้วใช่ไหม! เสือไม่ขู่ คิดว่าฉันเป็นแมวป่วยหรือไง!”
พูดยังไม่ทันขาดคำ หลี่ต้าซานก็คว้ามีดปลายแหลมออกมาจากด้านหลัง
คมมีดเย็นเยียบจ่ออยู่ที่คอจางโหย่วฝู หลี่ต้าซานใช้มือขวาฟาดหน้าอีกฝ่ายอย่างแรง
“เพี๊ยะ!”
เสียงตบดังสนั่น ใบหน้าครึ่งซีกของจางโหย่วฝูแดงก่ำจนวาว
รอยนิ้วมือทั้งห้าปรากฏชัดเจน
“แก... แก...”
“ไอ้เวรตะไล กล้ามารีดไถถึงหน้าบ้านฉัน ใครให้ความกล้าแกวะ! แม่งเอ๊ย!”
หลี่ต้าซานกำผมจางโหย่วฝูไว้ข้างเดียว แล้วตวาดเสียงกร้าว “ฉันยืมเงินแกมาสองเหมา ยังไม่ถึงเดือน ดอกทบต้นทบดอกกลายเป็นสองหยวนแล้วหรือไง? ยังกล้าขู่ว่าจะไปร้องเรียนฉันที่ทำการกองพลอีก เลิกทำปากเก่งได้แล้ว แค่เรื่องปล่อยเงินกู้นอกระบบแบบแก ถ้าไปถึงที่ทำการกองพล ใครจะเป็นใครจะตายยังไม่แน่เลย!”
จางโหย่วฝูทั้งตกใจทั้งหวาดกลัว ไม่เคยคิดมาก่อนว่าหลี่ต้าซานจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
ถึงอย่างนั้นจางโหย่วฝูก็ยังปากแข็ง เถียงกลับว่า “มันสองหยวนชัด ๆ อย่าคิดเบี้ยวหนี้นะ! ฉันบอกแกไว้เลย หลี่ต้าซาน ถ้าแน่จริงก็ฆ่าฉันให้ตาย ถ้าฆ่าไม่ตายก็ต้องคืนเงิน!”