“หัวหน้าเสิ่น ตอนนี้ไม่ใช่เวลาพูดเรื่องพวกนั้นนะครับ ยังมีสหายที่เหลือรอให้พวกเราเข้าไปช่วยอยู่ในเขา แล้วก็...”
หลี่ต้าซานยื่นมือขวางเสิ่นฉางไห่ที่กำลังเดือดดาล เขาเข้าใจดีว่าตอนนี้อีกฝ่ายโมโหแค่ไหน แต่เวลาที่เหลือให้ทุกคนมีไม่มากจริง ๆ
“แม่งเอ๊ย! ทหารอาสาสองคน พาหมอนี่ลงไปก่อน กลับไปแล้วฉันค่อยจัดการมัน!”
เสิ่นฉางไห่โกรธจนอกกระเพื่อม ใบหน้าแก่ชราขึ้นสีแดงก่ำ
หลี่ต้าซานพาทุกคนตามหาจางหยางจนเจอ แสดงว่าชายคนนี้มีฝีมืออยู่บ้าง และยิ่งยืนยันว่าเส้นทางนี้ไม่ได้เดินผิด
จากนั้นทหารอาสาสองคนที่ติดอาวุธครบมือก็ออกมา คนหนึ่งประคองจางหยางที่เดินแทบไม่ไหวไว้คนละข้าง ก่อนรีบพาออกจากบริเวณนั้น
ทหารอาสาคนอื่น ๆ มีสีหน้าเหยียดหยาม พวกปัญญาชนวัยหนุ่มที่มาจากในเมืองก็เป็นแบบนี้เองหรือ?
เสือยังไม่ได้ทำอะไรเขาสักหน่อย เจ้าตัวกลับกลัวจนฉี่ราดเสียก่อน
เสิ่นฉางไห่รวบรวมสติแล้วสบถด่าคำว่าไอ้เวรอยู่หลายครั้ง
ไม่รู้ว่าที่พูดถึงคือสัตว์ป่าในเขา หรือพวกตัวป่วนไม่กี่คนนั่นกันแน่
“สหายเสี่ยวหลี่ เราไปกันต่อเถอะ ที่นายพูดมาถูกแล้ว เวลากระชั้นชิด ต้องรีบไปช่วยอีกหลายคนให้เร็วที่สุด”
“จริงสิ เมื่อกี้นายพูดเหมือนยังไม่จบ นายเจอสถานการณ์ใหม่อะไรอีกหรือเปล่า?”
ตั้งแต่เสิ่นฉางไห่ไปจนถึงทหารอาสาใต้บังคับบัญชา ทุกคนล้วนย้ายออกมาจากกองทัพ
หากพูดถึงความระแวดระวังแล้ว ไม่มีใครเทียบพวกเขาได้
หลี่ต้าซานพยักหน้า สีหน้าเคร่งขรึมขณะมองไปยังทางเขาเบื้องหน้า