เช้าตรู่ฟ้าเพิ่งสาง หลี่ต้าซานก็ถูกเสียงดังโครมครามจากลานบ้านข้าง ๆ ปลุกให้ตื่น
เขาปีนขึ้นไปบนกำแพงแล้วชะโงกดู
ให้ตายสิ โจวซ่วงเริ่มฝึกขี่จักรยานตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว
ซุนเหมียวเหมียวนั่งอยู่เบาะหลัง มือทั้งสองข้างกอดเอวบางของโจวซ่วงแน่น
“ซวงซวง ขี่ช้า ๆ หน่อย พี่สามจะตกแล้วนะ”
“พี่สามกอดฉันไว้แน่น ๆ วันนี้เราจะปั่นจักรยานไปอำเภอกัน ระหว่างทางจะให้พี่ใหญ่กับพี่รองเห็นแล้วหัวเราะเยาะไม่ได้เด็ดขาด”
หลี่ต้าซานเกาะอยู่บนกำแพงหัวเราะคิกคัก
ชีวิตแบบนี้มันโคตรจะเจ๋ง
เขาไม่เข้าไปกวนสองสาวที่กำลังฝึกขี่จักรยาน แต่ลงจากกำแพงแล้วมุ่งตรงไปบ้านจางเฟิงเหนียนทั้งที่ยังไม่ได้หวีผมหรือล้างหน้า
“ลุงจาง วันนี้บ้านผมจะไปอำเภอขนของชิ้นใหญ่ จักรยานบรรทุกไม่ไหว ขอใช้รถม้าของกองผลิตหน่อยนะครับ”
หลี่ต้าซานยื่นบุหรี่หนึ่งซองให้อีกฝ่ายอย่างกระตือรือร้น
ไม่นานนัก หลี่ต้าซานก็บังคับรถม้ากลับมาถึงบ้านเก่า
จ้าวผิงถิงกับซ่งซิ่วหลานกินมื้อเช้าเรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่แต่งตัวเรียบร้อยยืนอยู่ตรงประตูบ้าน
สองสาวเหมือนนัดกันมา ต่างเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าที่ดูดีมีหน้ามีตาที่สุด
จ้าวผิงถิงสวมเสื้อคอวีของเจ้าหน้าที่หญิง ซึ่งซักจนสีซีดขาว
ซ่งซิ่วหลานสวมชุดที่ใส่ในวันแต่งงาน
หวังชุ่ยฮวาพาหงหงกับหนิวหนิวยืนอยู่ด้านในประตูบ้าน กำชับว่า “รีบไปรีบกลับ อย่าไปก่อเรื่องข้างนอก ระหว่างทางก็ระวังอย่าให้ล้มหรือเจ็บตัวล่ะ!”
“แม่ไม่ต้องห่วงหรอก”
หลี่ต้าซานเรียกทุกคนให้เตรียมออกเดินทาง
จ้าวผิงถิงกับซ่งซิ่วหลานขึ้นรถม้า ส่วนโจวซ่วงปั่นจักรยานรุ่นยี่สิบแปดนิ้ว โดยมีซุนเหมียวเหมียวที่ตัวสั่นงันงกนั่งอยู่เบาะหลัง