“ทุกคนเหนื่อยกันแล้ว กลับไปพักเถอะ”
หลังจากส่งเหล่ากองกำลังอาสาของกองพลที่มาช่วยกลับไปแล้ว หลี่ต้าซานกับเกาต้าหนิวก็ช่วยกันย้ายซากหมาป่าทั้ง 12 ตัวเข้ามาในลานบ้าน
เกาต้าหนิวกวาดตามองซากหมาป่ารอบตัว ก่อนยิ้มแฉ่งแล้วบอกให้หลี่ต้าซานโชว์ฝีมือให้ดูหน่อย
สาธิตให้ดูว่าจะถลกหนังหมาป่าอย่างไรให้หนังไม่ขาด
“พ่อ หงหงอยากดูตอนถลกหนังหมาป่า!”
“หนิวหนิวก็อยากดู!”
เด็กตัวเล็กสองคนวิ่งเข้ามาหาหลี่ต้าซานคนละข้าง กอดขาเขาแล้วเงยหน้าขึ้น
ดวงตาเป็นประกายวิบวับจนหลี่ต้าซานรับมือไม่ไหว
“ได้ ๆ พ่อจะโชว์ให้ดูเดี๋ยวนี้แหละ”
หลี่ต้าซานถกแขนเสื้อขึ้น ก่อนหาสายเชือกมาผูกขาหมาป่าตัวหนึ่งแล้วแขวนห้อยหัวไว้กับคานในลานบ้าน
ซุนเหมียวเหมียวเข้าไปดึงหนิวหนิวที่กำลังเดินวนรอบหลี่ต้าซานออกมา แล้วพูดเสียงอ่อนโยนว่า “หนิวหนิวเป็นเด็กดีนะ ตอนพ่อทำงานอย่าเข้าไปใกล้ ระวังจะชนหรือสะดุดเอา”
พอได้ยินอย่างนั้น ซ่งซิ่วหลานก็อุ้มหงหงขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน
หลี่ต้าซานจับมีดถลกหนัง จ่อปลายมีดตรงปากหมาป่าแล้วกะระยะสองสามครั้ง ก่อนพูดอย่างไม่รีบร้อนว่า “ต้าหนิว ดูให้ดีนะ ถ้าอยากถลกหนังออกมาให้ครบ ต้องเริ่มลงมีดตรงปากหมาป่า หนังตรงปากบาง กรีดง่าย ไม่ทำให้ขนเสียหาย”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง คมมีดก็สอดเข้าไปตามร่องปากหมาป่า
จากนั้น
คมมีดก็ลากลงมาตลอดแนว
เริ่มจากคอและขาหน้า เรื่อยลงไปจนถึงอกและท้องของหมาป่า
ตรงไหนที่มีดถลกหนังผ่าน หนังหมาป่าก็แยกออกจากเนื้ออย่างง่ายดาย
ไม่นานนัก
หนังหมาป่าผืนใหญ่ที่ยังสมบูรณ์ก็ปรากฏต่อหน้าทุกคน