บทที่ 1 ฉันคือพ่อแก!
เปลี่ยนสมองเก่าเป็นกะละมังสเตนเลส~
หมายเหตุ: ระบบกวน ๆ + ช่วงแรกมีหลุม!!
ถ้ายังให้คะแนนแย่เพราะเรื่องนี้อีก ฉันจะตามสายเน็ตไปขโมยบ็อกเซอร์พวกแกให้หมด!!
อย่าว่าเจ้าหนูน้อยโง่อีกนะ นักเขียนตอนห้าขวบก็ยังเล่นดินอยู่เลย
โลกสมมติ, มุมมองหลักจากเจ้าหนูน้อย, ชีวิตประจำวันอบอุ่น, ดำเนินเรื่องช้า, ไม่ทารุณเจ้าหนู
…………………
ปี 1970, หมู่บ้านหลิวเจีย
ฟ้ายังสางอยู่หมาด ๆ บ้านตระกูลหลินก็เริ่มโกลาหล
หลิวชุยฮวาถือไม้ฟืนไล่ตามเจ้าหลานสาวตัวน้อย เที่ยฉวุย ที่วิ่งหลบซ้ายหนีขวาไปทั่วสวน
“ไอ้เด็กบ้าเอ๊ย หาเรื่องแม่ไก่สองตัวนั้นทุกวันเลย ถูกเอ็งรังแกจนมันไม่ยอมออกไข่แล้ว”
เที่ยฉวุยวิ่งไปพลางตะโกนโต้กลับไปพลาง “ข้าเรียนวิธีคลำไข่จากยายต่างหาก!”
“คลำไข่บ้าอะไร! ข้าว่าเอ็งขุดขี้ไก่กินต่างหาก!”
กว่าหลิวชุยฮวาจะหยุดวิ่งได้ก็เหนื่อยหอบหายใจแฮ่ก ๆ
เที่ยฉวุยหันกลับมาทำท่าไร้เดียงสา “ยายวิ่งไม่ไหวแล้วใช่ไหม? วันนี้เอ่อ... ออกกำลังกายพอแล้ว มาคืนดีกันเถอะ!”
หลิวชุยฮวาถูกหลานหัวเราะเยาะก็ขำ ว่าแต่ว่า วิ่งรอบนี้ทำให้ร่างกายปลอดโปร่งขึ้นมาก แถมมีแรงขึ้นด้วย
นางวางไม้ฟืนลงโบกมือเรียกเที่ยฉวุย
“คราวหลังห้ามไปแคะตูดไก่อีกนะ ได้ยินไหม? ตูดไก่มันเต็มไปด้วยขี้ไก่ สกปรกจะตาย รีบมานี่ ยายพาไปล้างมือ”
เที่ยฉวุยยิ้มหวานเดินมาทางหลิวชุยฮวา
หลิวชุยฮวาล้างมือให้เที่ยฉวุยเสร็จแล้วก็ยัดซังข้าวโพดให้นางอีกอัน
หลิวชุยฮวาแหงนมองดวงอาทิตย์ที่เพิ่งขึ้นจากขอบฟ้า เอามือเท้าสะเอวยืนสูดลมหายใจอยู่ในสวน
เที่ยฉวุยรู้สถานการณ์ดี อุ้มซังข้าวโพดนั่งบนธรณีประตู
เอามืออุดหูแน่น
“ยังไม่ตื่นอีก ขี้เกียจกันทั้งบ้าน รอให้老娘ปรนนิบัติพวกเอ็งอยู่ใช่ไหม?”
เสียงก้องกังวานระเบิดขึ้นในสวน ไก่ในเล้ายังกระพือปีกพัลวัน
ในห้อง หลินซ่างจิ้นที่กำลังหลับอยู่ดี ๆ ก็ลุกพรวดขึ้นนั่ง นัยน์ตาพร่ามัว
มาอยู่โลกนี้ยี่สิบกว่าปี ยังไม่ชินกับเสียงปลุกยามเช้าของ老娘สักที
ไม่ตื่นก็ไม่เป็นไร เพราะอีกเดี๋ยว...
“โครม โครม โครม...”
ประตูไม้ถูกทุบจนง่อนแง่น มองเห็นเศษดินเหลืองหล่นจากฝาผนัง
ปนกับเสียงเหมือนมนตร์ของ老娘 อา... ภาพชีวิตชนบทที่แสนงดงามและอบอุ่นอะไรเช่นนี้
ล้อเล่นน่า
หลินซ่างจิ้นชาติก่อนเป็นลูกคนรวย อยู่ไปวัน ๆ ไร้อนาคต
บางทีสวรรค์คงเห็นว่าเขามีชีวิตดีเกินไป เลยเอาสายฟ้าฟาดมาเกิดที่นี่ กลายเป็นทารกตัวน้อยที่เอาแต่ร้องไห้
จากคุณชายบ้านร่ำรวยมาเป็นเด็กหนุ่มขัดสน ใครจะรู้ว่าเขาผ่านอะไรมาบ้าง
แต่ว่า... เมื่อมองใบหน้ายามหลับพริ้มของคนข้างหมอน หลินซ่างจิ้นยกยิ้มมุมปาก
“เสี่ยวเหลียน ได้เวลาตื่นแล้ว”
เสียงดังข้างนอกก็ไม่ได้ทำให้ไป๋เหลียนตื่น แต่พอได้ยินเสียงละมุนของสามีเท่านั้น นางก็เบิกตากว้างทันที
“พี่ซ่างจิ้น~”
สำเนียงตงเป่ยเข้มข้นปนเสียงหางหวานละมุน ชวนให้ใจหลินซ่างจิ้นเต้นระรัว
นี่คือของขวัญจากสวรรค์ที่มอบให้เขาเมื่อมาเกิดในโลกนี้
ชาติก่อนหลินซ่างจิ้นไม่เคยมีความรัก ไม่ใช่เพราะไม่มี แต่เพราะไม่มีความรู้สึก
ใช่ เขานกเขาไม่ขัน
ตอนอายุสิบแปด老娘ก็เริ่มจัดหาคู่ให้เขาดูตัว
แต่เขาก็ยัง...
จนถึงอายุยี่สิบปีนี้ เขาได้พบไป๋เหลียน หัวใจก็เต้นระรัว แต่ไม่ได้ชูชัน อย่าคิดมาก
เป็นความรู้สึกลึกซึ้ง คนไม่เคยรักไม่เข้าใจ
ออกนอกเรื่องไปแล้ว หลินซ่างจิ้นดึงสติกลับมา ลุกจากเตียงช่วยภรรยาหยิบเสื้อผ้า
หลังจากแต่งตัว สองสามีภรรยาจึงจูงมือกันเปิดประตูห้อง
มือที่เคาะประตูของหลิวชุยฮวาชะงักแข็ง มองดูมือที่กุมกันแน่นของทั้งคู่แล้วรู้สึกแสยงตา
“แต่งงานมาหลายปีแล้ว ยังหวานเลี่ยน... ทุยทุย...”
หลินซ่างจิ้นเลิกคิ้ว “แม่ ท่านสอนมาเองทั้งนั้น ผมยังจำได้ตอนนั้นท่านกับพ่อ...”
พอมองเห็นเจ้าลูกตัวร้ายกำลังจะพล่ามเพ้อเจ้ออีก หลิวชุยฮวาก็ฟาดเข้าที่แขนของหลินซ่างจิ้นป้าบหนึ่ง
“ไม่เคยเอาไหนเลยสักวัน รีบกินข้าวไปทำงาน ถ้าขี้เกียจอีก พวกเอ็งทั้งบ้านก็อดตายกันไปข้างถนน!”
หลิวชุยฮวาหมุนตัวเดินเข้าครัว ไป๋เหลียนก็มองสามีตนด้วยความรักใคร่ “พี่ซ่างจิ้น~ เจ็บไหม ให้หนูช่วยนวดไหม~”
หลินซ่างจิ้นกำลังจะหยอกล้อกับภรรยาสักสองสามคำ ก็มีหลอดไฟ 250 วัตต์ที่ดูไม่ออกว่าไม่ใช่เวล่าเข้ามาขวาง
เที่ยฉวุยกินซังข้าวโพดเสร็จแล้ว แทรกตัวเข้าคั่นกลางระหว่างทั้งสอง พร้อมเลิกคิ้วใส่หลินซ่างจิ้น
“โอ๊ะ พี่ซ่างจิ้น~ เจ็บไหม ให้หนูช่วยนวดไหม~”
โดนลูกสาวตัวเองหยอกเย้า ไป๋เหลียนถึงกับก้มหน้าหนีด้วยความอาย
หลินซ่างจิ้นคว้าตัวเที่ยฉวุยที่เข้ามากวนไว้ “หลินเจียวเจียว 老子คือพ่อเองโว้ย!”
หลินเที่ยฉวุย ชื่อเต็ม หลินเจียวเจียว
พ่อใจง่ายของนางบอกว่า ชื่อเล่นเท่ ๆ จะช่วยคุ้มครองนางได้ ก็เลยตั้งชื่อนางว่า “เที่ยฉวุย (ค้อนเหล็ก)”
เที่ยฉวุยก็ไม่ทำให้พ่อผิดหวัง ซื่อบื้อสืบทอดนิสัยพ่อหลินซ่างจิ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ
เที่ยฉวุยไม่กลัวเขาเลย ร้องลั่น “อาม่า พ่อเตะหนูอีกแล้ว!”
ไม่ผิดคาด หลิวชุยฮวาบ่นงึมงำออกมาจากครัว “เอาแต่รังแกเที่ยฉวุยทั้งวัน ถ้าว่างนัก วันนี้ก็ไปทำงานหาแต้มเพิ่มซะ...”
หลินซ่างจิ้นยอมปล่อยมืออย่างสิ้นท่า ถ้าไม่ปล่อย老娘ก็จะบ่นไม่หยุด
เที่ยฉวุยทำท่าลำพองใจ แลบลิ้นปลิ้นตาใส่เขา “แหกปากสิ~”
กินข้าวเช้าเสร็จ บ้านตระกูลหลินก็กลับมาเงียบสงัดพร้อมเสียงระฆังไปทำงาน
หลิวชุยฮวาตักน้ำมาซักผ้า ส่วนเที่ยฉวุยเล่นขี้ดินอยู่ไม่ไกล
「เข้าสู่ระบบสำเร็จ สถานที่: โลกสีน้ำเงิน ปี 1970」
「ระบุผู้ทำภารกิจ: หลินเจียวเจียว อายุห้าปี」
「ติ๊ง, ระบบรวบรวมของหายากแสนกวน ประทับตราผูกมัดสำเร็จ」
「จงทำภารกิจมือใหม่ให้สำเร็จ: "รวบรวม" กางเกงชั้นในของหลิวชุยฮวา แล้วจะปลดล็อคฟังก์ชันเพิ่มเติม」
เที่ยฉวุยที่มือเปื้อนขี้ดินเต็มไปด้วยความตกใจกับเสียงที่ดังแว่วขึ้นมา ใครพูด?
มองซ้ายมองขวา นอกจากยายก็ไม่มีใคร หันกลับมาสนใจขี้ดินเหมือนเดิม พึมพำเบา ๆ “คงหูแว่ว”
ตากผ้าเสร็จแล้ว หลิวชุยฮวาก็จับเที่ยฉวุยที่กำลังเล่นขี้ดินมาล้างมือข้างอ่างน้ำจนสะอาด แล้วก็สาดน้ำนั้นไปที่แปลงผักในสวน
“อย่าเล่นขี้ดินแล้ว ยายพาไปหาเห็ดบนภูเขา”
เที่ยฉวุยรีบหยิบตะกร้าใบน้อยแล้วเดินกระหย่งตามไป
“ยาย เห็ดตุ๋นไก่!!”
นางพูดไปพลางกระเดือกน้ำลายไปพลาง
หลิวชุยฮวาเอางอบปิดหัวนาง แล้วเอ่ยอย่างหมั่นไส้ “กิน ๆๆ เอ็งนั่นแหละที่ยายจะตุ๋น”
เที่ยฉวุยก้มมองแขนอ้วนขาวของตัวเอง น้ำลายไหลทันที
นางเงยหน้ามองยายด้วยความคาดหวัง “ก็ได้!”
หลิวชุยฮวาทั้งขำทั้งจนใจ “ไอ้เด็กใจง่าย”
หมู่บ้านหลิวเจียอยู่ใกล้ภูเขาต้าชิง แต่ชาวบ้านปกติจะอยู่กันแค่รอบนอก เล่าลือกันว่าลึกเข้าไปมีสัตว์ใหญ่มากมาย
สมัยนี้ทุกคนมีข้าวกิน ก็เลยไม่มีใครเข้าไปเสี่ยงในป่าลึกอีก
เมื่อหลายปีก่อนมีคนบ้าเข้าไป จนบัดนี้ก็ยังไม่ลงมา
“อย่าไปไกล ตรงที่มีเชือกผูกไว้ห้ามเข้าไปนะ ข้างในมีแมวใหญ่กินเด็ก รู้ไหม?”
มาถึงตีนเขา หลิวชุยฮวากำชับอย่างไม่ไว้ใจ
เที่ยฉวุยพยักหน้าอย่างว่าง่าย
เห็ดปกติจะซ่อนอยู่ตามรากไม้ เวลาหาต้องเขี่ยใบไม้ที่ทับถมออก
เที่ยฉวุยนั่งยอง ๆ อยู่ไม่ไกลจากหลิวชุยฮวา ใช้มือเขี่ยใบไม้
ไม่นานก็เจอเห็ดดอกใหญ่ ดึงขึ้นมาดม “อันนี้ดูคุ้น ๆ น่าจะกินได้”
ผ่านไปประมาณสองชั่วโมง หลิวชุยฮวามองดูในตะกร้า พอกินได้สองมื้อแล้ว
“เที่ยฉวุย กลับบ้านกัน”
เที่ยฉวุยไม่ไกลออกไปก็ตอบรับทันที “มาแล้ว”
นางยื่นตะกร้าไม้ไผ่ใบน้อยไปทางหลิวชุยฮวา “ยายดูสิ!”
หลิวชุยฮวามองไป ในนั้นส่วนใหญ่เป็นเห็ดที่จะนอนบนกระดาน...
เมื่อมองดูสีหน้าเฝ้ารอคำชมของหลานสาวตัวน้อย หลิวชุยฮวาก็บีบหัวใจชมไป “เก่งมาก”
“แต่ว่า พวกนี้กินไม่ได้นะ อย่าเอามือเข้าปากนะลูก ถ้ากินไปจะต้องนอนบนกระดาน แล้วก็โดนหามขึ้นภูเขา”
เที่ยฉวุยพอใจมากที่ได้คำชม “อื้ม อื้ม”
หลิวชุยฮวารับตะกร้ามาคัดแยกเห็ดที่กินไม่ได้ออกทิ้ง แล้วจึงจูงมือเที่ยฉวุยกลับบ้าน
ถึงบ้านล้างมือสะอาดแล้ว หลิวชุยฮวาก็เริ่มจัดการเห็ดและเตรียมอาหารกลางวัน
เที่ยฉวุยนอนบนเตียงอิฐยกขาเขย่า เปิดหนังสือการ์ตูนที่อ่านไม่ออกดูอย่างเพลินตา
「จงทำภารกิจมือใหม่ให้สำเร็จ: "รวบรวม" กางเกงชั้นในของหลิวชุยฮวา」
“ใคร?”
เที่ยฉวุยพลิกตัวนั่งบนเตียงทันที มองไปทั่ว
ไม่มีคนนี่ หรือว่าหูแว่วอีกแล้ว?
……………
เจ้าหนูก็คือเจ้าหนู ไม่ใช่เครื่องมือให้ผู้ใหญ่ใช้ชีวิตสุขสบาย
เจ้าหนูน้อยไม่ใช่หุ่นเชิด ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงให้ครอบครัวดูดเลือด นางเป็นคนที่มีความคิดเป็นของตัวเอง
ใครที่อยากอ่านแบบทั้งบ้านหมุนไปตามระบบก็เชิญเปลี่ยนเรื่อง บทนำก็เขียนไว้แล้ว อย่าอ่านแล้วยังมาว่า ๆ ๆ อีกเลย