ตอนที่ 17 มองอะไรกันนักหนา?
หลิวชุยฮวาตีด่าเขาไม่ยั้ง หลินซ่างจิ้นกลับยิ้มแล้วรับเถี่ยฉุยมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน
“แม่ เรื่องงานของผมพรุ่งนี้ก็น่าจะได้ข้อสรุปแล้ว”
หลิวชุยฮวาแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง นี่ได้ข้อสรุปแล้วเหรอ?
ลูกชายที่เอาแต่กินข้าวฟรีของเธอจะมีอนาคตกับเขาด้วยหรือ?
เธอมองหลินซ่างจิ้นที่ทำท่าทางไม่เอาไหนด้วยสายตาสงสัย ก่อนเอ่ยถามว่า
“จริงเหรอ?”
หลินซ่างจิ้นพยักหน้า “จริงครับ เดือนละแปดหยวน แถมมีรถให้ด้วย”
คราวนี้หลิวชุยฮวาถึงค่อยเชื่อขึ้นมาบ้าง แต่ยังมีอีกปัญหาหนึ่งคือ แต้มแรงงานจากการทำงานแค่คนเดียวคงเลี้ยงคนทั้งครอบครัวสี่คนไม่ไหวแน่
ถ้าลูกชายคนเล็กจะไปทำงานจริง ๆ เธอก็คงต้องเตรียมตัวลงไร่ลงนาไปทำงานแล้ว
ระหว่างเดินกลับบ้าน หลิวชุยฮวาคิดโน่นคิดนี่ไปเรื่อย จนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าต้องบอกหลินซ่างจิ้นเรื่องหลินเฟิ่นจิ้นปลดประจำการกลับมา
พอหลินซ่างจิ้นได้ยินว่าพี่รองกลับมา เขาก็จะออกไปหาพี่รองทันทีเลยหรือ?
ไม่มีทาง เขาจะไปช่วยเมียทำงานต่างหาก
พี่รองจะไปสำคัญอะไรเท่าเมีย
หลิวชุยฮวาเรียกเขาไว้ “พาเถี่ยฉุยออกไปด้วย จะได้ไม่อยู่บ้านแล้วก่อเรื่องวุ่นวาย”
“ได้เลย เถี่ยฉุย ทำอะไรอยู่?”
หลินซ่างจิ้นยืนตะโกนเรียกอยู่หน้าประตู
พอกลับถึงบ้าน เถี่ยฉุยก็วิ่งพรวดเข้าไปในห้อง เธอจะเอาเม็ดเงินกับเงินไปเก็บไว้ด้วยกัน
กล่องเหล็กใบนั้นเป็นคลังสมบัติใบเล็กของเธอ เธอปิดฝากล่องให้แน่น แล้วซ่อนไว้ก้นตู้เสื้อผ้า
จากนั้นถึงตะโกนตอบกลับมา “มาแล้ว!”
เธอพุ่งออกมาเหมือนประทัดลูกเล็ก ๆ แล้วกอดขาหลินซ่างจิ้นไว้
“พ่อ ขี่ม้าใหญ่!”
หลินซ่างจิ้นยกเธอขึ้นเหนือหัว ก่อนวางลงบนบ่า “ม้าพันลี้พร้อมแล้ว เจ้าหญิงน้อยพร้อมหรือยัง?”