เถี่ยฉุยมองโลกในแง่ดีเสมอ เห็นเสียงนั้นหายไปแล้ว เธอก็เกาหัวแล้วล้มตัวลงนอนต่อ
"กรุณาทำภารกิจมือใหม่: "เก็บ" กางเกงในของหลิวชุยฮวา"
???
เอากับเขาอีกแล้ว?
หลินเถี่ยฉุยโกรธ เลียนแบบท่าทางเวลาหลิวชุยฮวาหาเรื่องคนอื่น ยืนเท้าสะเอวอยู่บนเตียงอิฐ ดูพร้อมสู้เต็มที่
ยืนอย่างนี้อยู่ครึ่งชั่วโมง ขาของเถี่ยฉุยเริ่มสั่นเทา หยุดสั่นไม่ได้
เธอปาดเหงื่อซึมบนหน้าผาก นั่งกลับไปบนเตียง
"กลัวล่ะสิ? ยังจะมาหลอกฉันอีก? หลินเถี่ยฉุยคนนี้น่ะโดนหลอกจนเข็ดแล้ว!"
"กินข้าวได้แล้ว" เสียงหลิวชุยฮวาดังมาจากในครัว
เถี่ยฉุยลุกจากเตียง "มาแล้ว"
ในครัว หลิวชุยฮวาตักข้าวกล้องคลุกมันหวานใส่ชาม คีบผักสองสามชิ้นกับกากหมูอีกสองชิ้นวางไว้ข้างบน
เถี่ยฉุยรับชามมานั่งกินอย่างเรียบร้อยตรงธรณีประตู
กินข้าวหมดชาม พ่อแม่ก็ใกล้เลิกงานกลับมาแล้ว
เป็นไปตามคาด ตรงหัวมุมมีเสียงออดอ้อนของพ่อเธอดังมา
"เสี่ยวเหลียน ดูมือฉันสิ เลือดออกเลย"
ไป๋เหลียนประคองมือของหลินซ่างจิ้นขึ้นมาเป่าเบาๆ "พ่อของลูก ทำไมไม่แอบขี้เกียจล่ะ? งานที่ทำไม่เสร็จเดี๋ยวฉันช่วยทำ"
หลินซ่างจิ้นรู้สึกอินมาก จับมือไป๋เหลียนไว้ "ไม่ได้หรอก ฉันก็รักเธอเหมือนกัน..."
เถี่ยฉุยวิ่งเข้าไปหา "พ่อ เจ็บเหรอ? หนูขอดูหน่อย"
เธอเขย่งเท้าเขี่ยมือของหลินซ่างจิ้นดู แต่มือนี้นอกจากด้านหนาที่เกิดจากการทำงานแล้ว แผลสักนิดก็ไม่เห็น
"ไหนล่ะ?"
หลินซ่างจิ้นเอาปลายนิ้วมาใกล้ๆ "นี่ไง"
เถี่ยฉุยมองรอยขีดข่วนที่ยังไม่ทันแตก รู้สึกพูดไม่ออก เธอไม่น่าจะไปเป็นห่วงพ่อขี้โม้คนนี้เลย
นั่งอยู่ในลานบ้าน หลินซ่างจิ้นทำตัวเป็นเจ้าขุนมูลนายชี้นั่นชี้นี่
"เถี่ยฉุย เอาข้าวมาให้พ่อหน่อย"
"เถี่ยฉุย คอแห้งแล้ว"
ไป๋เหลียนทนดูต่อไปไม่ไหว เอาศอกกระทุ้งหลินซ่างจิ้น
"พอได้แล้ว เดี๋ยวลูกเหนื่อยเหงื่อท่วมหัว"
เถี่ยฉุยยิ้มหวานให้ไป๋เหลียน "แม่ หนูไม่เหนื่อยหรอก"
ก็เพราะพ่อบอกว่าคราวหน้าไปตลาดจะซื้อขนมเถาซูมาฝาก
ด้วยวัยแค่ห้าขวบ เธอก็เริ่มกินคำสัญญาลมๆแล้งๆมากมายของหลินซ่างจิ้น นี่ก็ถือเป็นการเติบโตอีกแบบหนึ่ง
ตอนกลางวันมีเวลาพักชั่วโมงครึ่ง กินข้าวเสร็จสามคนพ่อแม่ลูกก็นอนบนเตียงอิฐ
"กรุณาทำภารกิจมือใหม่: "เก็บ" กางเกงในของหลิวชุยฮวา"
??? เสียงมาอีกแล้ว
ไป๋เหลียนยื่นมือกอดเถี่ยฉุยเข้ามาในอ้อมแขน "นอนเป็นเด็กดีกับแม่นะ"
เถี่ยฉุยเงยหน้าถาม "แม่ หลิวชุยฮวาเป็นใครเหรอ?"
ไป๋เหลียนหาวออกมาทีหนึ่ง "หลิวชุยฮวาเป็นย่าแก"
ย่า? เก็บกางเกงในย่าไปทำไม?
หรือกางเกงในจะเป็นสมบัติวิเศษ?
มองดูพ่อกับแม่ที่หลับอยู่บนเตียง เถี่ยฉุยแอบลุกเดินออกไปข้างนอก
ในลานบ้าน เถี่ยฉุยเงยหน้ามองกางเกงในลายดอกสะบัดพลิ้วกลางแดด ครุ่นคิดอย่างหนัก
ก็ไม่ได้พิเศษอะไรนี่นา ยื่นมือน้อยๆออกมานับ ยังมีรอยปะอีกหกแห่ง
มองซ้ายมองขวา นั่นก็แค่กางเกงในเก่าธรรมดาๆ ไม่ใช่สมบัติวิเศษเลยสักนิด
เธอหาวออกมา กลับไปนอนกับแม่ดีกว่า
ตอนนั้นเอง ลมก็พัดแรงขึ้นมาทันใด กางเกงในลายดอกปลิวลงจากราว ปะทะหน้าเธอเต็มๆ
ตอนที่ยื่นมือเตรียมจะดึงกางเกงในลายดอกออก เถี่ยฉุยพบด้วยความตื่นตระหนกว่ากางเกงในลายดอกหายไปซะแล้ว!!!
เงยหน้ามอง ราวตากที่เคยแขวนกางเกงในว่างเปล่า บนพื้นก็ไม่มี
"ภารกิจสำเร็จ ได้รับค่าแอตทริบิวต์หายาก ค่าความฉลาด +1 ปัจจุบันความฉลาด: 79 รางวัล: ลูกอมผลไม้ ×3"
พร้อมกับเสียงที่ดังขึ้น หน้าต่างแสงปรากฏขึ้นตรงหน้า
ข้างบนมีตัวหนังสือใหญ่สี่ตัว "กำลังเริ่มระบบ"
???
อะไรตรงไม่ตรง เถี่ยฉุยไม่เข้าใจแล้วก็อ่านหนังสือไม่ออก
เธอสนแค่ลูกอมผลไม้ที่เสียงนั่นพูดถึง
มองลูกอมผลไม้ที่จู่ๆก็ปรากฏในมือ กระดาษห่อขนมสีรุ้งสะท้อนแสงแดดเป็นประกายหลากสี
เถี่ยฉุยแสดงออกว่า: !!!!
เธอเหมือนจะเข้าใจแล้ว กางเกงในเก่าของย่าแลกขนมได้!!
เงยหน้ามอง เธอเตาะแตะวิ่งไปที่ครัวขนม้านั่งมา
ยืนบนม้านั่งพยายามเขย่งเท้า ดึงกางเกงในของแม่ลงมาด้วย ถือไว้ในมือด้วยความคาดหวัง
อากาศเงียบสงัด ไม่มีเสียงใดๆเลย
หรือว่า... หัวน้อยๆแสนฉลาดของเถี่ยฉุยคิดอะไรขึ้นมาได้ เธอเอากางเกงในสวมหัว
อยู่นานก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง เธอหยิบกางเกงในลงมาอย่างหัวเสีย แคะจมูก ดีดขี้มูกจากนิ้วใส่หน้าต่างแสง
"ฮึ!"
"เริ่มระบบเสร็จสมบูรณ์ ตรวจพบโฮสต์มีความฉลาดต่ำเกินไป เปิดโหมดเด็กอ่อน"
เถี่ยฉุย: ถึงจะฟังไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็รู้สึกว่ากำลังโดนด่า
"ภารกิจสำเร็จ: เก็บกางเกงในสิบตัว รางวัล: หมูหนึ่งตัว และได้รับฉายาฮีโร่กางเกงใน"
"ภารกิจอัปเดต: เก็บถุงเท้าเหม็นของหวังหงหลาน จะปลดล็อกของได้มากขึ้น"
เนื้อหาบนหน้าต่างแสงก็เปลี่ยนตาม ข้างบนวาดรูปกางเกงในสิบตัว = หมูหนึ่งตัว
ถุงเท้าเหม็นหนึ่งข้าง = ลูกอมสามเม็ด
???
หมูหนึ่งตัว!! ตาเถี่ยฉุยเป็นประกาย รีบเก็บกางเกงในบนพื้นขึ้นมาทันที
เมื่อกางเกงในหายไป เถี่ยฉุยก็เล็งไปที่กางเกงในของพ่อบนราวตากต่อ
จัดการกางเกงในทั้งสามตัวเสร็จ เถี่ยฉุยกระโดดลงจากม้านั่งอย่างอารมณ์ดี กลับไปนอนในห้อง
............
ขณะเดียวกัน ในพิพิธภัณฑ์จัดแสดงกาลอวกาศของจักรวาลมิติรอง กางเกงในตัวใหญ่ลายดอกปรากฏขึ้นอย่างเงียบๆในตู้โชว์ใบหนึ่ง
ข้างๆมีคำอธิบายประกอบหนึ่งบรรทัด: กางเกงในจากโลกสีน้ำเงินโบราณเมื่อสามหมื่นห้าพันปีก่อน
.............
ตอนเถี่ยฉุยตื่นนอน ในห้องมีแค่เธอคนเดียว
ไว้ผมกระเซิงไปเข้าห้องน้ำเสร็จ เดินวนในลานบ้านรอบหนึ่ง ก็ไม่เห็นเงาของหลิวชุยฮวา
เธอมองหมูตัวนั้นบนจอสีฟ้า แล้วแอบย่องเข้าไปในห้องของหลิวชุยฮวา
รื้อค้นจนเจอกางเกงในสองตัว มีตัวนึงตะเข็บหลุดแล้วด้วย
แล้ววิ่งกลับไปห้องตัวเอง รื้อค้นหาได้มาสี่ตัว
ไอคอนกางเกงในบนหน้าต่างแสงลดจำนวนลง เถี่ยฉุยยื่นมือน้อยนับ "1, 2"
ยังขาดอีกสองตัว เรื่องนี้ทำให้เธอกลุ้มใจแล้ว
สมองที่มีไม่มากหมุนติ้วๆ จนคิดวิธีออกจริงๆ
เปิดประตูรั้ว หลิวชุยฮวากำลังนั่งอยู่ตรงหัวมุมกับคุณยายจางที่อยู่ประตูตรงข้าม ฟั่นเชือกป่านไปเม้าท์ไป
ปกติเวลามีแบบนี้ เถี่ยฉุยจะเป็นคนแรกที่เข้าไปมุง แต่วันนี้เธออดกลั้นไว้ วิ่งแอบไปอีกทางหนึ่ง
ริมแม่น้ำน้อย สายลมอ่อนพัดผ่านผิวน้ำ ทำให้เกิดระลอกคลื่นซ้อนกัน
เถี่ยฉุยมองเห็นเงาของลูกพี่ลูกน้องที่แก่กว่าตัวเองห้าปีแต่ไกล เธอตะโกนอย่างดีใจ "พี่เสี่ยวฮวา!"
หลินเสี่ยวฮวาที่กำลังซักผ้าอยู่เงยหน้าขึ้น เห็นเถี่ยฉุย มุมปากก็เผยยิ้มเขินๆ
"เถี่ยฉุย วิ่งช้าๆสิ"
เถี่ยฉุยหอบหายใจ โบกมือว่าไม่เป็นไร
"ฮิๆ"
เถี่ยฉุยยิ้มร่า วางลูกอมหนึ่งเม็ดบนมือเสี่ยวฮวา
"พี่เสี่ยวฮวา ขอคุยด้วยหน่อยสิ"
เสี่ยวฮวากลืนน้ำลายมองขนม ถึงจะรู้ว่าเถี่ยฉุยไม่ได้คิดแผนดีๆแน่ แต่ก็ลองถามดู
"ว่าไงก่อน"
เถี่ยฉุยเข้าไปกระซิบ หลินเสี่ยวฮวาฟังจบก็ขมวดคิ้ว "เถี่ยฉุย เอากางเกงในไปทำอะไร?"
"มีประโยชน์น่ะ!"
หลินเสี่ยวฮวายื่นลูกอมคืน "ไม่ได้หรอก แม่ต้องตีฉันตายแน่"
เถี่ยฉุยนึกถึงน้าสะใภ้สองที่หน้าเจ้าเล่ห์ ก็กลัวเหมือนกัน
เธอนั่งลงกับพื้น โบกมือ "ไม่เป็นไร หนูเลี้ยงขนมพี่เอง"
กินขนมไป เสี่ยวฮวาก็นึกถึงกางเกงในเก่าสองตัวที่แม่เปลี่ยนทิ้งเมื่อสองวันก่อน เอ่ยถาม "เถี่ยฉุย อันเก่าๆเอามั้ย?"
อย่างนี้ถ้าถูกจับได้ ก็โดนด่าไม่กี่ที ไม่ถึงขั้นโดนตี
ตาเถี่ยฉุยเป็นประกาย พยักหน้าอย่างดีใจ "ได้ ขอแค่เป็นกางเกงในก็ได้หมด!"
ซักผ้าเสร็จ เถี่ยฉุยตามเสี่ยวฮวามาที่บ้านเธอ
พอก้าวเข้าไปในลานบ้าน เสี่ยวเฉ่าวัยสามขวบก็วิ่งมาต้อนรับ เรียกเถี่ยฉุยด้วยเสียงอ้อน "พี่สาว"
เถี่ยฉุยลูบหัวเธอ ล้วงลูกอมออกจากกระเป๋าหนึ่งเม็ด
"เสี่ยวเฉาเป็นเด็กดี"
ทำตัวสมเป็นพี่สาวมาก
เสี่ยวฮวาเดินเข้าไปในบ้าน หยิบกางเกงในเก่าขาดจนน่าตกใจสองตัวออกมา เขินๆ "เถี่ยฉุย ดูนี่เอามั้ย?"
เถี่ยฉุยรีบยื่นไม้ยื่นมือรับ "ได้ ขอบใจพี่เสี่ยวฮวามาก!"
เห็นว่าช่วยได้ เสี่ยวฮวาก็ค่อยโล่งใจ ยังไงก็ให้เทียฉวุยกินของฟรีไม่ได้ทุกวัน
"เธอสบายใจได้ ฉันจะไม่ไปบอกใคร"
ถึงเธอจะไม่รู้ว่าเถี่ยฉุยจะเอากางเกงเก่าไปทำอะไร
เถี่ยฉุยยิ้มหวาน "จ้ะ งั้นฉันกลับบ้านก่อนนะ พรุ่งนี้ค่อยมาเล่นด้วย"
มองตามแผ่นหลังร่าเริงของเถี่ยฉุย ในใจเสี่ยวฮวามีความอิจฉาอยู่บ้าง ถ้าเธอมีพ่อรักแม่รักอย่างเถี่ยฉุยก็คงดี
แต่แม่ของตัวเอง...
หุงข้าวก่อนเถอะ ไม่งั้นเดี๋ยวแม่กลับมาต้องโดนด่าอีก