สองนาทีต่อมา หลีเกอสูดน้ำมูก ก่อนจะลากกระเป๋าขึ้นมาใหม่ เธอมองเจ้าหน้าที่ตรวจสัมภาระลุงคนนั้นยกกระเป๋าเดินทางใส่สายพานตรวจอีกครั้ง พอแน่ใจว่าผ่านแล้วจึงกล่าวขอบคุณ พร้อมโบกมือลาเจ้าหน้าที่ลุงไปด้วย
พอออกจากห้องตรวจสัมภาระ สีหน้าเศร้าสร้อยบนใบหน้าของเธอก็หายวับไปหมด
ตู้เจวียนกับหลินซือเถาต่างมองเธออย่างตะลึง
หลีเกอมองทั้งคู่ “มีอะไรเหรอ?”
“ไม่มีอะไร แค่ดีใจที่พลังของฉันคือความรู้” หลินซือเถากอดหนังสือแน่น พึมพำว่า “ถ้าตอนนั้นฉันถือมีดอยู่ คงขึ้นรถไฟความเร็วสูงกับเครื่องบินไม่ได้แน่”
ตู้เจวียนเองก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง ถังขยะของเธอก็ต้องพกติดตัวเหมือนกัน
เพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกต เธอรีบเอาหมวกไหมพรมใบหนึ่งสวมจากด้านล่างครอบถังขยะ แล้วรัดสายเพิ่มอีกเส้น เปลี่ยน “ผิวหนัง” ให้ถังขยะ กลายเป็นกระเป๋าสานสะพายข้าง แม้จะดูน่าเกลียดไปหน่อย แต่ก็ยังดูปกติกว่าการกอดถังขยะติดตัวอยู่ตลอดเป็นไหน ๆ!
ตอนนั้นหลีเกอเลือกค้อนใหญ่สำหรับงานช่างเพราะคำนึงถึงเรื่องการเดินทางด้วย ต้องรู้ไว้ว่าในชาติก่อนมีคนดวงซวยไม่น้อยที่พกอาวุธเป็นมีดควบคุม จึงไม่สะดวกจะพกติดตัวในช่วงแรก พอถูกเผ่าพันธุ์ประหลาดจู่โจม ก็ไม่มีแม้แต่โอกาสต่อต้าน ถูกจัดการจนเกมโอเวอร์ไปตรง ๆ
ถึงอย่างไร หากต้องการใช้พลังในโลกจริง ก็จำเป็นต้องอาศัยอาวุธเป็น “สื่อกลาง” แน่นอนว่าหลีอเกอในชาตินี้เป็นข้อยกเว้น
อีกทั้งระเบียบของโลกจริงก็ไม่ได้พังทลายลงในชั่วข้ามคืน นั่นทำให้คนโชคร้ายมากมายต้องตายเพราะ “ความเข้าใจผิด” สารพัด...