หลีเกอถูกซัดกระเด็นไปไกลกว่าร้อยเมตร ร่างกระแทกเข้าใส่ฝูงคน ก่อนจะถูกกลืนหายไปอย่างรวดเร็ว
หากเป็นคนธรรมดาถูกเหวี่ยงออกไปเช่นนี้ ต่อให้มีคนรองรับไว้ ก็คงไม่ตายก็บาดเจ็บจนเครื่องในแตก
หลีเกอบาดเจ็บภายในอยู่บ้างจริง ๆ ความสามารถ【ฟื้นฟูเลือด】ของนางกำลังทำงานอย่างบ้าคลั่ง ขณะเดียวกัน หน้ากากกระดูกประหลาดก็เลื้อยขึ้นมาปกคลุมคางของนาง ปิดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง เหลือไว้เพียงดวงตาเย็นชา
กลิ่นอายของนางหายไปในพริบตา เหล่าหุ่นเชิดที่ถูกควบคุมโดยราชาเพลงฉีพลันมีแววสับสนในดวงตา สูญเสียเป้าหมายในการโจมตี
หลีเกออาศัยความวุ่นวายมุดออกจากฝูงคน ตอนนี้จี้เฟยอวี๋กลายเป็นเป้าหมายโจมตีรวม ราชันหนอนหมูเทความแค้นทั้งหมดไปใส่เขา
นางหลบอยู่ตรงมุมอาคารที่พังถล่ม จับตาสถานการณ์อย่างใจเย็นอยู่ห้าวินาที
ภาพตรงหน้าถือว่าน่าตื่นตาตื่นใจทีเดียว: เขาหนี มันไล่ เขา...ถึงกับบินหนีไปได้จริง ๆ
แผ่นหลังของจี้เฟยอวี๋มีปีกเล็ก ๆ งอกออกมาคู่หนึ่ง เป็นปีกโลหะรูปเฟือง ไม่ใช่ปีกขนนกแบบเทพหรือปีศาจ มองแล้วให้ความรู้สึกล้ำยุคแบบไซเบอร์สุด ๆ
“ผู้ชายเจ้าเล่ห์สารพัดกล” หลีเกอจิ๊ปาก หันความสนใจไปยังกลางเวที ที่ซึ่งราชันหนอนหมูกำลังเขมือบกินอย่างบ้าคลั่ง
คนที่หนีออกไปได้มีเพียงบางส่วนเท่านั้น
ผู้คนที่เหลือส่วนใหญ่ถูกผีเสื้อฝังตัวแล้ว พวกเขาเข้าแถวเดินอย่างไร้สติไปยังปากมหึมาดุจหุบเหว ความเร็วในการกลืนกินของมันยังไม่ทันกับจังหวะที่เครื่องบูชายัญพากันป้อนตัวเองเข้าไปด้วยซ้ำ
เหนือปากมหึมา ใบหน้าของราชาเพลงฉีบิดเบี้ยวด้วยความเดือดดาล เห็นได้ชัดว่ามันหงุดหงิดอย่างยิ่งที่จี้เฟยอวี๋ แมลงตัวเล็ก ๆ คอยก่อกวน
นี่ก็เป็นจุดประสงค์ของหลีเกอเช่นกัน
เมื่อครู่นางคอยสังเกตอยู่ตลอด หนอนหมูตัวนี้แม้จะกินคนไม่หยุด แต่ร่างกายก็หยุดขยายใหญ่แล้ว เส้นใยที่มันพ่นออกมาก็ไม่ได้ใช้ควบคุมคนให้สร้างรังไหมแล้วกลายเป็นผีเสื้อ หรือชักนำผู้คนให้มาสังเวยมันอีกต่อไป
เจ้านี่เริ่มสร้างรังไหมให้ตัวเองแล้ว
นี่คือเหตุผลที่หลีเกอจงใจแทงก้นมันเพื่อยั่วโทสะ แล้วให้จี้เฟยอวี๋ดึงความสนใจไป