เมืองหนานเหมินเป็นเมืองเล็ก ๆ ที่มีประชากรประจำถิ่นเพียงห้าพันกว่าคน ตั้งอยู่ติดกับจุดพักรถบนทางด่วน
เหตุผลที่หลีเกอเลือกมาที่นี่ เพราะในชาติก่อนเคยมี【แก่นฝัน】ปรากฏขึ้นที่นี่!
ใต้【แก่นฝัน】ยังมี【ผลึกฝัน】ด้วย เพียงแต่สิ่งแรกมีความสามารถแข็งแกร่งกว่า
หากได้ครอบครองอย่างใดอย่างหนึ่ง ก็จะกลายเป็นผู้ตื่นรู้! และมีความสามารถในการสังหารสัตว์ประหลาดเหล่านั้นในโลกฝันร้ายได้อย่างแท้จริง! ยิ่งได้มาเร็ว ความสามารถก็ยิ่งแข็งแกร่ง!
ที่สำคัญที่สุด มีเพียงผู้ตื่นรู้เท่านั้นที่สามารถมีจุดยึดในโลกความจริง และเก็บรักษาความทรงจำในโลกฝันร้ายไว้ได้หลังตื่นขึ้น
มิฉะนั้น ต่อให้โชคดีรอดชีวิตมาได้ ก็จะลืมทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในโลกฝันร้าย และคิดไปเพียงว่าตนเองผ่านฝันร้ายมาเรื่องหนึ่งเท่านั้น
จนกระทั่ง【การนับถอยหลังปรากฏขึ้น】ครั้งต่อไป ก็จะถูกดึงเข้าไปในโลกฝันร้ายอีกครั้ง ถูกปนเปื้อน ถูกกิน หรือไม่ก็...ถูกกลืนกลาย!
อย่างไรเสีย ในชาติก่อนหลีเกอถูกดึงเข้าไปในโลกฝันร้ายเป็นครั้งที่แปด ถึงได้【แก่นฝัน】มา แม้จะมี【แก่นฝัน】แล้ว แต่ความสามารถของเธอกลับเป็น【ฟื้นฟูพลังชีวิต】ที่ไร้พลังโจมตีโดยสิ้นเชิง
ใครจะไปรู้ว่าเธอถูกซ้อมเสียจนยับเยินไปกี่ครั้ง กว่าจะกลายเป็นแมลงสาบที่ฆ่าไม่ตาย แต่ถึงอย่างนั้นก็ไร้ประโยชน์ พอเจอกับสัตว์ประหลาดระดับล้างโลกตัวนั้น เธอก็ยังตายอยู่ดี!
เรื่องโชคดีจนได้กลับมาเกิดใหม่แบบนี้ เธอยังเจอมาแล้ว จะให้ชาตินี้เป็นฝ่ายโดนซ้อมต่อไปอีกหรือไง?!
ไม่มีทาง!
ชาตินี้เธอจะฆ่าให้เรียบ!! พวกเศษสวะในโลกฝันร้ายทั้งหลาย ไม่ว่าใครก็ต้องตาย! ตาย! ตาย! ตาย!!!
แต่ไหน ๆ ก็ได้เกิดใหม่แล้ว ไม่รู้ว่าความสามารถจากชาติก่อนจะติดตัวมาด้วยหรือเปล่า
……
เมืองหนานเหมิน โรงแรมซานฉา
ทันทีที่หลีเกอก้าวเข้าไป ก็สบตากับชายที่อยู่ตรงเคาน์เตอร์ต้อนรับ
เขาเป็นชายวัยกลางคนที่ผอมมาก ดวงตาแดงก่ำราวกับมีเลือดคั่ง อีกฝ่ายน่าจะเป็นเจ้าของโรงแรม
ตอนนี้ผู้คนมากมายพากันออกไปดูเหตุการณ์และถ่ายวิดีโอกันบนถนน แต่เขากลับยังใจเย็น เมื่อเห็นหลีเกอสวมชุดนักเรียนก็ยิ้มถามว่า “นักเรียน จะเช่าห้องเป็นชั่วโมงหรือพักค้างคืนล่ะ?”
“พักค้างคืนค่ะ”
“มาคนเดียวเหรอ อายุครบ 16 หรือยังล่ะ? ถ้ายังไม่ครบ 16 พักไม่ได้นะ”
หลีเกอยื่นบัตรประจำตัวให้ทันที อายุครบพอดี 17 ปี
หลีเกอขอห้องเดี่ยว เจ้าของโรงแรมจัดการให้เธออย่างรวดเร็ว ทั้งยังกระตือรือร้นพาไปส่งถึงห้อง
มองปราดเดียวก็รู้ว่าโรงแรมแห่งนี้ดัดแปลงมาจากอาคารที่สร้างขึ้นเอง อุปกรณ์เก่าคร่ำครึ แต่กลับสะอาดอย่างคาดไม่ถึง พอเปิดประตูห้อง กลิ่นน้ำยาฟอกขาวก็โชยเข้มข้น ทว่าหลีเกอยังได้กลิ่นคาวจาง ๆ ลอดอยู่ใต้กลิ่นนั้น
มันรั่วออกมาจากท่อระบายน้ำที่พื้นห้องน้ำ
ห้องของหลีเกออยู่ที่ห้อง 104 เป็นห้องสุดทาง เธอไม่สนใจคำพูดเจื้อยแจ้วที่เจ้าของโรงแรมพูดอย่างกระตือรือร้นเกินเหตุ รับคีย์การ์ดมาแล้วมองดอกซานฉาที่บานสะพรั่งอยู่นอกหน้าต่าง
หลีเกอเอ่ยว่า “ไม่ค่อยมีดอกซานฉาที่บานในเดือนกรกฎาคมนะคะ”
“ใช่แล้ว แต่ผมมีเคล็ดลับปลูกดอกไม้ สวยใช่ไหมล่ะ?” เจ้าของโรงแรมยิ้ม “ถ้าชอบ พรุ่งนี้ตอนเช็กเอาต์จะเด็ดกลับไปสักสองสามดอกก็ได้นะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่ชอบดอกไม้” หลีเกอยิ้มปฏิเสธ
เจ้าของโรงแรมจ้องเธออยู่หลายวินาที จนหลีเกอส่งสัญญาณว่ากำลังจะปิดประตู เขาจึงยิ้มแล้วถอยออกไป
ประตูห้องปิดลง เสียงลงกลอนดังขึ้น
หลีเกอไม่ขยับ จ้องมองบานประตู
อีกฟากหนึ่งของประตู เจ้าของโรงแรมยืนนิ่งอยู่กับที่เช่นกัน
หน้าอกของเขากระเพื่อมถี่ขึ้นเล็กน้อย ลูกกระเดือกขยับกลืนน้ำลายไม่หยุด ดวงตาแดงก่ำจับจ้องประตูห้อง 104 อย่างไม่วางตา แววตาคลุ้มคลั่งราวกับจะเผาบานประตูให้ทะลุเป็นรู
เขายืนนิ่งอยู่นานกว่าหนึ่งนาที กระทั่งมีคนตะโกนเรียกจากทางเคาน์เตอร์ต้อนรับ เขาจึงขยับเท้าอย่างไม่เต็มใจ ตอนก้มหน้าลงก็กลืนน้ำลายอย่างแรงอีกครั้ง
——หิวเหลือเกิน หิวเหลือเกิน หิวเหลือเกิน หิวเหลือเกิน หิวเหลือเกิน หิวเหลือเกิน หิวเหลือเกิน……
——เนื้อนุ่มเหลือเกิน เนื้อนุ่มเหลือเกิน เนื้อนุ่มเหลือเกิน เนื้อนุ่มเหลือเกิน……
ภายในห้อง หลีเกอได้ยินเสียงฝีเท้าเดินห่างออกไปแล้ว จึงลากเก้าอี้มานั่ง
เธอรับรู้ความมุ่งร้ายจากผู้คนได้ไวมาโดยตลอด แค่เห็นเจ้าของโรงแรมเป็นครั้งแรก เธอก็ได้กลิ่นเหม็นเน่าที่คุ้นเคย กลิ่นเดียวกับสัตว์ประหลาดในโลกฝันร้าย
มันแผ่ออกมาจากส่วนลึกของวิญญาณ ซ่อนไม่มิดและสลัดไม่หลุด
สายตาที่เจ้าของโรงแรมมองเธอ ไม่เหมือนกำลังมองคน แต่เหมือนกำลังมองเนื้อชิ้นหนึ่งมากกว่า
โรงแรมแห่งนี้ก็มีปัญหาเหมือนกัน
มีปัญหาก็ดีแล้ว
หลีเกอแสยะยิ้ม หากไม่มีปัญหาจริง ๆ เธอคงเสียเที่ยวเปล่า
ต้องรู้ไว้ว่า ยิ่งเป็นสถานที่ที่ซุกซ่อนความชั่วร้ายและเต็มไปด้วยบาปโสมม【แก่นฝัน】ที่ปรากฏขึ้นก็ยิ่งแข็งแกร่ง!
ยามราตรีมาเยือน โลกไม่ได้เงียบสงบลง กลับยิ่งอึกทึกครึกโครมเป็นพิเศษ
โรงแรมแห่งนี้เก็บเสียงได้ไม่ดีนัก หลีเกอจึงได้ยินความเคลื่อนไหวด้านนอกอยู่ตลอดเวลา
เมืองเล็ก ๆ ที่ปกติยามนี้คงเงียบเหงา กลับคลาคล่ำไปด้วยรถราและผู้คน ‘คนฉลาด’ จำนวนมากที่ไม่อยากค้างคืนบนทางด่วนต่างเปลี่ยนเส้นทางเข้ามาพักในเมือง
ขณะเดียวกัน กระแสวิพากษ์วิจารณ์เรื่อง【การนับถอยหลัง】ในพื้นที่ก็ลุกลามถึงขีดสุด ความหวาดผวาในใจผู้คนค่อย ๆ เพิ่มขึ้น
นอกจากลุกขึ้นมายืดเส้นยืดสายเป็นครั้งคราวแล้ว หลีเกอก็ทำอยู่เพียงอย่างเดียว เธอเทอะไหล่โลหะกองใหญ่จากกระเป๋าเป้ ทั้งท่อเหล็ก ปลอกเกลียว ฝาเกลียว……
จากนั้นก็ประกอบอย่างรวดเร็ว กลายเป็นค้อนยักษ์ที่ทำจากอะไหล่โลหะ!
เมื่อเข้าไปในโลกฝันร้ายเป็นครั้งแรก จะนำสิ่งของเข้าไปได้หนึ่งชิ้น และต้องถือสิ่งของนั้นไว้ในมือ หากเป็นอาวุธ จะนำเข้าไปได้เฉพาะอาวุธเย็นเท่านั้น ส่วนอาวุธปืนพอเข้าไปแล้วก็จะกลายเป็นเศษเหล็ก
พลังทำลายล้างของมีดทำครัวอาจจะสูงกว่าอยู่บ้าง แต่หลีเกอมีเหตุผลของตัวเอง
เธอสังเกตดูห้องแล้ว มีขนาดราว 20 ตารางเมตรเท่านั้น ตรงข้ามประตูห้องเป็นหน้าต่างหนึ่งบาน ด้านนอกหน้าต่างมีกำแพงล้อมรอบและดอกซานฉาบานสะพรั่งเต็มพื้นที่ กิ่งก้านชูช่อเบียดบังทิวทัศน์จากหน้าต่างทั้งบาน จึงมองไม่เห็นการนับถอยหลังบนท้องฟ้า
กลิ่นหอมของดอกไม้ลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามา ในกลิ่นหอมเข้มข้นยังเจือกลิ่นคาวจาง ๆ
กลิ่นคาวนั้นเหมือนกับกลิ่นที่ท่อระบายน้ำในห้องน้ำทุกประการ
หลีเกอขยับสายตา ลุกขึ้นไปปิดหน้าต่างแล้วลงกลอน
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลีเกอมองเวลา: 23 นาฬิกา 59 นาที 19 วินาที
เธอกลับไปนั่งบนเก้าอี้ กำค้อนยักษ์ไว้แน่น เมื่อเข้าสู่โลกฝันร้าย จะนำสิ่งของเข้าไปได้หนึ่งชิ้น
หลับตาลง แล้วนับในใจ
……10, 9, 8, 7……3, 2, 1!
โลกพลันเงียบสนิท!
สติถูกกระชากอย่างแรง วิญญาณราวกับถูกโยนเข้าไปในเครื่องซักผ้าถังหมุน โลกหมุนคว้าง
หลีเกอลืมตาขึ้นฉับพลัน
ห้องยังคงเหมือนเดิม แต่หลอดไฟสีขาวเหนือศีรษะกลับคล้ายถูกคลุมด้วยแผ่นกรองสีเลือด พื้นที่ทั้งห้องจมอยู่ในแสงสีแดงอัปมงคล
แทบจะทันทีที่ลืมตา หลีเกอก็เอนตัวไปด้านหลัง เสียงแหวกอากาศเฉียดปลายจมูก เธอเห็นบางสิ่งคล้ายแส้ฟาดผ่านเหนือใบหน้า
ขณะที่พลิกตัวหลบ ค้อนในมือก็เหวี่ยงออกไปพร้อมเสียงลมกรรโชก——
กร๊อบ!
มีบางอย่างถูกเธอฟาดจนหักแล้วร่วงลงพื้น หลีเกอยืนทรงตัวได้และก้มมอง สิ่งที่หักคือกิ่งดอกไม้ท่อนหนึ่ง ดอกซานฉาทั้งดอกร่วงลงมาจากกิ่ง กลีบดอกที่ควรจะบางกลับอวบหนาและสั่นไหวไม่หยุด!
หากมองให้ดี นั่นจะใช่กลีบดอกไม้ที่ไหนกัน เห็นชัด ๆ ว่าเป็นริมฝีปากเรียงซ้อนกัน เกสรดอกไม้ตรงกลางกลับเป็นฟันสองแถวบนล่างที่ขยับอ้าและหุบไม่หยุด!
ไม่รู้ว่าหน้าต่างถูกเปิดออกตั้งแต่เมื่อไร เถาวัลย์เส้นหนึ่งเลื้อยเข้ามาในห้อง กิ่งก้านแผ่ขยายราวกับกำลังอาละวาด
กลีบปากมนุษย์อวบหนาบนกิ่งสั่นระริก ฟันบนล่างกระทบกันทุกครั้งที่ขยับอ้าและหุบ ส่งเสียงกรอด ๆ จนน่าเสียวฟัน
หลีเกอได้ยินเสียงพึมพำอื้ออึง
ปากของคนเหล่านั้นกำลังพูด
พวกมันพูดว่า:
——หิวเหลือเกิน หิวเหลือเกิน หิวเหลือเกิน หิวเหลือเกิน!!
——กินเธอ กินเธอ กินเธอ!!