ในโลกสีแดงฉาน มีเสียงอยู่เพียงสองชนิด
เสียงมนุษย์กรีดร้องอ้อนวอนขอชีวิต กับเสียงเนื้อหนังและกระดูกถูกกลืนกินเคี้ยวแหลก แล้วเสียงชนิดที่สามก็พลันดังขึ้นอย่างผิดที่ผิดทาง—
ตึง ตึง ตึง! ปัง ปัง ปัง! โครม โครม โครม!
ถ้าเป็นเวลาเดียวกันนี้ในโลกความจริง คงมีใครสักคนเปิดหน้าต่างออกมาด่าสาดเสียเทเสียแล้วว่า: ทุบอยู่ได้! ทุบอะไรนักหนา! กี่โมงกี่ยามแล้ว ยังไม่นอนอีกหรือไง! จะรื้อบ้านหรือไง!
ตรงกำแพงล้อมลานหลังโรงแรมซานฉา กลีบดอกไม้เกลื่อนพื้นจนจมดิน หัวใจสีดำสนิทดวงหนึ่งถูกกระชากขึ้นมาจากดิน หนามแหลมคมงอกเต็มหัวใจ มันเต้นตุบ ๆ ไม่หยุด
กิ่งดอกไม้ไม่กี่กิ่งที่เหลืออยู่แทงออกมาจากตำแหน่งเส้นเลือดบนหัวใจ พันแขนของเจ้าของฉายา “มือพิฆาตบุปผา” อย่างไม่ยินยอม ดอกตูมบนกิ่งถูกตีร่วงไปนานแล้ว
เหลือเพียงหนามแหลมบนกิ่งที่ยังดิ้นรนขัดขืน แทงเข้าไปในแขนของอีกฝ่าย หวังดูดเลือดและสารอาหารจากเนื้อหนังของนาง เพื่อฟื้นกำลังกลับมาอีกครั้ง
หัวใจซานฉาพยายามดูดเต็มแรง—
ดูดไม่เข้า
ผนังหัวใจที่เต้นกระเพื่อมหยุดชะงัก กิ่งไม้ที่เหลือทั้งหมดเกร็งขึ้น ฉันดูด ดูด ดูด ดูด ดูด—
ฟึ่บ—
มือที่กำหัวใจอยู่สะบัดอย่างแรง กิ่งไม้ที่แทงแขนนางถูกเหวี่ยงออกไป ฟาดลงพื้นราวกับแส้ หัวใจซานฉาทั้งดวงราวกับถูกเหวี่ยงจนมึนงง พลันแฟบลงทันที
“อยู่นิ่ง ๆ ไม่งั้นฉันบีบให้แตกแน่”
หลีเกอข่มขู่พลางเพิ่มแรงบีบ หัวใจซานฉาในมือกระดอนสองครั้ง ก่อนกิ่งไม้จะห้อยลงอย่างว่าง่าย
ภายในห้อง 305 หลินซือเถากับอีกสองคนแนบตัวกับกระจกหน้าต่าง จ้องดูหลีเกอ “มือพิฆาตบุปผา” ตั้งแต่ต้นจนจบ ปากทั้งสามอ้าค้างพร้อมกันจนเป็นรูปไข่
โหดเกินไปแล้ว! น่าตื่นตะลึงเกินไปแล้ว! บ้าระห่ำเกินไปแล้ว!
หลินซือเถาพึมพำ “ที่แท้ฉันก็เป็นสาวในฝันของหลีเกอนี่เอง... ในฝันของฉัน เธอแข็งแกร่งถึงขนาดนี้...”
หลิวเหมยจวิน: ไม่ใช่สิ... หัวหน้าห้อง สนใจผิดประเด็นหรือเปล่า!
อ้ายหยวนร้องว่า “ไม่ถูกสิ! พวกเราอยู่ห้อง 305 ไม่ใช่เหรอ! ทำไมมองเห็นชั้นหนึ่งล่ะ! เดี๋ยวก่อน! ดูฝั่งตรงข้ามสิ!”
ตอนนี้ดอกซานฉานอกหน้าต่างถูกกำจัดไปหมดแล้ว ตามเหตุผล หน้าต่างควรหันไปทางกำแพงหลังที่โล่งกว้าง แต่พวกอ้ายหยวนกลับมองเห็นหน้าต่างของห้องอีกหลายห้อง
“นี่มันไม่สมเหตุสมผล! ฉันจำได้ว่าโรงแรมนี้มีอาคารเดียว สูงสุดแค่สี่ชั้น รอบ ๆ ก็เป็นบ้านชั้นเดียว แต่โครงสร้างตอนนี้ไม่ถูกต้อง!”
หลิวเหมยจวินพูดอย่างรวดเร็ว จากมุมนี้ โรงแรมทั้งหลังดูคล้ายกลายเป็นรูปสี่เหลี่ยมล้อมลาน ดอกซานฉาที่แต่เดิมควรขึ้นอยู่รอบนอกกลับกลายเป็นบริเวณตรงกลาง
“คงเป็นมิติผิดเพี้ยนละมั้ง ปกติ ๆ ในฝันก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ!” หลินซือเถาพูดอย่างจริงจัง
หลิวเหมยจวินเหงื่อตกอีกครั้ง ไม่ใช่สิ หัวหน้าห้องนี่ช่างสังเกตหรือทึ่มกันแน่!
จังหวะนั้นเอง หน้าต่างฝั่งตรงข้ามพลันเปิดออก ชายคนหนึ่งก้าวออกมานอกหน้าต่าง
หลินซือเถามองเห็นหน้าตาของอีกฝ่าย พอเห็นว่าเขากำลังจะกระโดด สีหน้าก็เปลี่ยนไป “หลินเป่ย! แย่แล้ว ฉันจำได้ว่าเขาพักอยู่ห้อง 408!”
หลิวเหมยจวินไม่สนใจอะไรอีก เปิดหน้าต่างแล้วตะโกน “หลินเป่ย! อย่ากระโดด!!”
แต่เด็กหนุ่มที่ชื่อหลินเป่ยกลับทำเหมือนไม่ได้ยิน ในดวงตามีแต่ความหวาดกลัว เมื่อครู่นี้เขาเห็นกับตาว่าเพื่อนร่วมห้องถูกมือประหลาดดึงเข้าไปในกำแพง เหลือไว้เพียงกองเนื้อเลือดที่ไร้กระดูก นอนแผ่อยู่บนพื้น
“ฉันไม่อยากตาย ฉันไม่อยากตาย—”
“อย่ากินฉัน!! อย่ากินฉัน!! อ๊ากกก!!”
“ข้างนอกหน้าต่างปลอดภัย ปลอดภัยแล้ว... ดอกไม้กินคนพวกนั้นหายไปหมดแล้ว ฮ่า ๆ ๆ ๆ—”
หลินเป่ยเปิดหน้าต่างอย่างคลุ้มคลั่ง ในสายตาของเขา ดอกซานฉากินคนหายไปหมดแล้ว เขาลืมไปว่าตัวเองพักอยู่ชั้นสี่ ความรู้สึกว่ามิติผิดเพี้ยนทำให้เขาคิดว่าตัวเองอยู่ชั้นหนึ่ง
เขาไม่ได้ยินคำเตือนของหลิวเหมยจวินกับคนอื่น ๆ เขาแค่อยากหนี ไม่อยากอยู่ในห้องกินคนนี้อีกแล้ว—
โครม—
เสียงของหนักตกกระทบพื้นดังมาพร้อมเสียงกร๊อบแกร๊บ เด็กหนุ่มหัวฟาดพื้น คอหัก ตายคาที่
และเขาเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
หลีเกอยืนอยู่ท่ามกลางเศษซากสีแดงทั่วพื้น ในสายตาของนาง โรงแรมยังคงมีรูปร่างเป็นอาคารเดี่ยวตามเดิม หน้าต่างชั้นสามและสี่เปิดออกอย่างต่อเนื่อง ผู้คนกระโดดหนีตายลงมาเหมือนเกี๊ยวร่วงจากหม้อ
บางคนโชคดี กระโดดลงมาแล้วแค่ขาหัก
บางคนโชคร้าย เพิ่งกระโดดออกมา มือประหลาดนับสิบก็พุ่งออกมาจากหน้าต่างด้านหลัง กระชากพวกเขากลับเข้าไปทั้งอย่างนั้น
ความตายและเลือดสดแผ่ขยายไปทั่วโลกสีแดงฉาน
สีหน้าของหลีเกอสงบนิ่งตั้งแต่ต้นจนจบ ความคลุ้มคลั่งถูกกดไว้ลึกในดวงตา นางกวาดตามองห้องแล้วห้องเล่า ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่ชั้นสาม
ชั้นสามทั้งชั้นมืดสนิท หน้าต่างปิดแน่น มีเพียงห้องเดียวที่เปิดไฟอยู่ ใบหน้าสามหน้ากำลังเบียดกันอยู่ริมหน้าต่าง มองนางอย่างตื่นตระหนกไม่วางตา
สีหน้าหลีเกอเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางตะโกนบอกทั้งสาม “หนีไป—”
ภายในห้อง 305 ความเย็นยะเยือกพุ่งขึ้นมาถึงศีรษะของหลินซือเถาทั้งสาม
หลินซือเถากับหลิวเหมยจวินรีบประคองอ้ายหยวนขึ้นมาทันที ทั้งสามวิ่งไปทางช่องโหว่บนกำแพงโดยไม่รู้ตัว เพิ่งวิ่งไปถึงอีกห้อง ก็ได้ยินเสียงดังสนั่นจากด้านหลัง
กำแพงตรงหัวเตียงในห้อง 305 ถูกทุบพังออกมา ตามด้วยคนสองคนที่ประคองกันวิ่งออกมา
ทั้งสามหันกลับไปมอง แล้วร้องเสียงหลง “อาจารย์ชุย!!”
คนที่วิ่งโซเซออกมาคืออาจารย์ชุย นางยังแบกคนอีกคนมาด้วย ซึ่งก็คือเจิ้งเฉียง
อาจารย์ชุยเปื้อนเลือดไปทั้งตัว พอเห็นลูกศิษย์ก็ร้องออกมาทันที “รีบหนี!!”
แต่ความคิดแรกของหลินซือเถาทั้งสามกลับเป็นการช่วยคน ทว่าก่อนที่พวกนางจะหันกลับไป เจิ้งเฉียงที่เมื่อครู่ถูกอาจารย์ชุยแบกอยู่เหมือนหมาตายพลันดิ้นพรวดพราด เขาผลักอาจารย์ชุยไปข้างหลัง แล้วตัวเองก็ลนลานวิ่งไปข้างหน้า
เวลาราวกับถูกกดให้ช้าลง ใบหน้าของอาจารย์ชุยเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและไม่อยากเชื่อ ภายในช่องมืดด้านหลังนางมีมือประหลาดสีขาวซีดนับไม่ถ้วนยื่นออกมา
เจิ้งเฉียงพุ่งชนหลินซือเถาทั้งสามอย่างกับหมูป่า ดวงตาจับจ้องอยู่กับความหวังที่จะหนีรอดเพียงอย่างเดียว
วินาทีถัดมา กิ่งไม้สองกิ่งพันเอวของอาจารย์ชุยกับเจิ้งเฉียงไว้คนละข้าง ในพริบตา ทั้งสองก็สลับตำแหน่งกัน
ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา หลินซือเถาทั้งสามรับอาจารย์ชุยไว้ได้ อาจารย์กับลูกศิษย์ทั้งสี่ล้มทับกัน
ยังไม่ทันได้ลุกขึ้น เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดสุดขีดก็ดังมาจากอีกฟากหนึ่ง
“อ๊าก!!! อ๊าก!! อย่ากินฉัน!! อย่ากินฉัน อ๊ากกกก!!!”
มือประหลาดนับไม่ถ้วนคว้าตัวเจิ้งเฉียง ดึงแขนขาของเขา ร่างกายเริ่มบวมเป่งและเต็มไปด้วยเลือด ราวกับกำลังจะระเบิด แขนของเขาถูกเลาะกระดูกออกเป็นส่วนแรก
อาจารย์ชุยยังไม่มีเวลายินดีที่รอดพ้นเคราะห์ นางคิดจะดึงลูกศิษย์หนีไปตามสัญชาตญาณ แต่ความหวาดกลัวตรึงพวกนางทั้งสี่ไว้กับที่
ทำได้เพียงมองเจิ้งเฉียงถูกเลาะกระดูกและกลืนกินทั้งเป็น
มือของมนุษย์นับไม่ถ้วนซ้อนทับกัน บิดเบี้ยวและกางนิ้วตะปบอย่างบ้าคลั่ง กลางฝ่ามือเหล่านั้นกลับมีปากงอกเต็มไปหมด
มือเหล่านี้ต่างจากก่อนหน้านี้ที่ซ่อนอยู่แต่ในกำแพงหรือใต้รูระบายน้ำ ราวกับมือประหลาดทั้งโรงแรมรวมตัวกันเป็นหนึ่งเดียว ระหว่างที่มือบิดเบี้ยว มันกลับแยกออกสองข้างราวกับดอกไม้ผลิบาน เผยให้เห็นใบหน้าคนที่กำลังเคี้ยวอะไรบางอย่างอยู่
ใบหน้านั้นเป็นเจ้าของโรงแรมอย่างไม่ต้องสงสัย ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความกระหายเลือด ฟันเปลี่ยนเป็นซี่แหลมคมคล้ายฉลาม เขาเคี้ยวไปพลาง ส่งเสียงกรุบกรับในปากราวกับกำลังเคี้ยวถั่วทองแดง
“ดูผิดไปแฮะ นึกว่าเธอเป็นขยะ ที่แท้เป็นโรงคัดแยกขยะนี่เอง”
หลีเกอพิงขอบหน้าต่าง แล้วค่อย ๆ บีบหัวใจซานฉาในมือจนแตก
ทันทีที่เจ้าของโรงแรมเห็นนาง แสงกระหายเลือดในดวงตาก็ลุกโชน เขาสั่นเทาด้วยความอยากกิน “เนื้อ! เนื้อ!! เนื้อของเธอ... หอมเหลือเกิน! หอมเหลือเกิน!!!”
ร่างของหลีเกอก็สั่นระริกเช่นกัน หางตาแดงเรื่อ นางสบตากับเจ้าของโรงแรม ริมฝีปากสั่นด้วยความตื่นเต้นและอยากลิ้มลอง “นายก็... ไม่เลวนี่”
เจ้าของโรงแรม: ???