ราตรีมาเยือน
รถหงฉีสีดำคันหนึ่งแล่นช้า ๆ เข้ามาในลานบ้านหลังเล็กสไตล์ฝรั่ง
รถเพิ่งจอดนิ่ง นายทหารคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาเปิดประตูรถทันที
"ท่านหัวหน้า"
หลินกวงเย่าก้าวลงจากรถ จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ แล้วเดินก้าวยาว ๆ เข้าบ้าน
เขาเป็นทหารเก่าประจำการ ไม่ว่าจะไปไหนก็เคร่งครัดกับท่วงท่าสง่างามของทหารเสมอ
ต่อให้กลับบ้านก็ไม่มีข้อยกเว้น
เพราะนิสัยนี้ เขาโดนภรรยาบ่นไม่น้อย บอกเอาบ้านเป็นออฟฟิศอยู่เรื่อย
"พ่อ กลับมาแล้วเหรอ"
หลินกวงเย่าเพิ่งผลักประตูเข้าไป ก็เห็นหลินรุ่ยนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง "ไอ้หนุ่มนี่ วันนี้มีเวลาว่างกลับบ้านได้ไง?"
"ช่วงนี้ไม่ค่อยยุ่งพอดี ก็เลยกลับมาเยี่ยมหน่ะครับ"
หลินรุ่ยรินน้ำแก้วหนึ่งยื่นให้ "พ่อ ผมมาคราวนี้จะคุยเรื่องเจ้าน้องสามให้ฟัง"
หลินกวงเย่ากำลังจะดื่มน้ำ จู่ ๆ ร่างก็แข็งค้าง "ไอ้เด็กเวรนี่ไปทำเรื่องแย่อะไรอีก? ไม่ใช่หนีออกจากเกาะมาแล้วนะ?"
"พ่อ ดูถูกเสี่ยวฮุยเกินไปแล้ว"
"ข้าน่ะอยากจะเชื่อนะ!" หลินกวงเย่าส่งเสียงฮึ่มเย็นชา "เด็กคนนี้ถูกเลี้ยงอย่างทะนุถนอมมาตั้งแต่เล็ก นิสัยดันทุรัง ให้ไปทางตะวัน ดันไปทางตะวันตก!"
"ตอนอายุสิบขวบ ข้าหาคนตัดชุดทหารให้เป็นของขวัญวันเกิดโดยเฉพาะ ผลคือมันดันเอาไฟแช็กเผาเสื้อเป็นรูสิบแปดรู เกือบเผาบ้านไปด้วย คิดแล้วก็เดือด!"
หลินรุ่ยหัวเราะหึ ๆ "พ่อ คราวนี้ผมเอาข่าวดีมาให้ครับ"
"ข่าวดี?"
"ใช่! เสี่ยวฮุยเมื่อหลายวันก่อนบนเกาะ กระโจนลงทะเลช่วยคนโดยไม่ลังเล โดนทางกรมเชิดชู แล้วยังได้เหรียญกล้าหาญชั้นหนึ่งด้วย!"
หลินกวงเย่าสะดุ้งโหยง รีบถามอย่างร้อนใจ "ไอ้นั่นกระโดดทะเลไปช่วยคนได้ไง ไม่เอาชีวิตแล้วหรือไง? แล้วคนเป็นไงบ้าง ไม่เป็นไรนะ?"