ลวี่ชิงซงพาคนรีบลงจากตึกชั้นบน
แต่พอเขาเข้าไปใกล้ เห็นทุกคนยืนเรียงแถวเป็นระเบียบ สีหน้าเคร่งขรึม
ไฟโทสะของเขาก็ถูกกดลงไปทันที
ลวี่ชิงซงมองดูทุกคน พลางถามเสียงเย็นว่า "พวกนายทำอะไรกันเนี่ย? มาปิดประตูกองพลซะเต็มแบบนี้ ไม่รู้เหรอว่ามันดูไม่ดี ใครสั่งให้พวกนายมา?"
หลินฮุยตะโกนลั่น "รายงานนายพลกองพล พวกผมมาเอง!"
"มาทำไม?"
"พวกเราอยากสู้เพื่อกรมเสือของเรา เป็นครั้งสุดท้าย!"
หลินฮุยมีแววตาเป็นประกาย น้ำเสียงหนักแน่น
ลวี่ชิงซงกวาดตามอง เห็นแววตามุ่งมั่นของทุกคน จึงพูดอย่างจับใจว่า "พวกนายรู้สึกยังไง ฉันเข้าใจดี ฉันก็เคยเป็นทหารชั้นผู้น้อยมาก่อน ถ้าเป็นฉัน หน่วยเก่าแก่ถูกยุบ ก็ต้องเจ็บปวดใจมากแน่ๆ"
"แต่กองทัพต้องพัฒนา เราต้องเพิ่มขีดความสามารถในการรบ ถ้าปรับตัวไม่ได้ ก็ต้องถูกคัดออก"
"กองทัพต้องพัฒนาและก้าวไปข้างหน้าเท่านั้น อนาคตถึงจะรบชนะศัตรู ถึงจะปกป้องประเทศชาติและประชาชนได้!"
หลินฮุยพูดอย่างจริงจัง "นายพลกองพลครับ ใครบอกว่าอนาคตเราจะรบแพ้ศัตรู ใครบอกว่าเราต้องถูกคัดออก? แบบนี้มันไม่ยุติธรรมกับพวกเรา ผมขอร้องให้โอกาสกรมเสืออีกสักครั้ง ให้พวกเราได้ลองอีกที!"
"บังอาจ!"
หัวหน้าฝ่ายเสนาธิการตวาดเสียงเย็น "นายพลกองพลพูดชัดเจนพอแล้ว อย่ามาโวยวายให้วุ่นวาย! กลับไปๆ รีบกลับไป!"
ลวี่ชิงซงโบกมือ บอกให้เขาหุบปากก่อน
แล้วมองหลินฮุย พลางพูดอย่างจนใจ "ฉันรู้ว่าพวกนายเสียใจมาก ฉันเองก็เสียใจไม่ต่างกัน แต่ว่า การซ้อมรบคราวที่แล้ว ผลงานของกองพันนายแย่มากจริงๆ ข้อนี้พวกนายน่าจะรู้ดี ฉันให้โอกาสแล้ว แต่พวกนายคว้าไว้เองไม่ได้"
สีหน้าหลินฮุยกับคนอื่นๆ แย่ลงทันที
ถึงแม้กรมเสือจะไม่ใช่กองพันแรกที่ถูกกวาดล้างในการซ้อมรบก็ตาม
แต่กลับเป็นหน่วยที่ถูกโจมตีเป็นเจ้าแรก เสียหายไปครึ่งหนึ่ง
กรมเสือ ในฐานะหน่วยรบพิเศษของ 602 ที่มีอาวุธหนักเพียบ การที่พวกเขาถูกทำลาย ส่งผลให้สถานการณ์ของฝ่ายแดงพลิกผันย่ำแย่ลงทันที
ลวี่ชิงซงพูดปลอบใจ "พวกนายอย่าท้อแท้ไปเลย ชีวิตคนเรามันก็แบบนี้ เรื่องไม่สมหวังมีตั้งแปดเก้าส่วน แต่วันข้างหน้าพวกนายยังอีกยาวไกล จำบทเรียนครั้งนี้ไว้ให้ดีเถอะ!"