ในรถที่โยกเยก
หวังหย่งเอาผ้าขนหนูถูหน้าตัวเองแรง ๆ จนผิวแทบจะลอก
เขายกแขนขึ้นไปจ่อหน้าของเฉินเอ้อหู่ "ดมดูซิ กลิ่นที่ตัวฉันยังหลงเหลืออยู่ไหม?"
เฉินเอ้อหู่ดมฟุดฟิด "เหมือนจะมีกลิ่นตุ ๆ เหม็นๆ แปลก ๆ คล้าย ๆ กลิ่นยี่หร่า"
"ยี่หร่า?"
หวังหย่งชะงัก "ยี่หร่าผสมน้ำมันเบนซินเนี่ยนะ? พี่ฮุย ช่วยดมให้หน่อยได้ไหม?"
หลินฮุยถีบเขาออกไปหนึ่งทีด้วยอาการรังเกียจเต็มหน้า "ดมหัวแกสิ! นั่นมันกลิ่นตัวแกชัด ๆ ไม่ใช่กลิ่นยี่หร่า!"
หวังหย่งนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกแขนขึ้นมาดมเอง แล้วเผยยิ้มเขิน ๆ "แหะ ๆ เรียกว่ากลิ่นชายชาตรีต่างหาก! แต่ว่า บนตัวเหมือนจะไม่มีกลิ่นอะไรแล้วจริง ๆ นะ น้ำมันนี่มันหมดอายุหรือเปล่า พวกเราสองคนคงไม่ติดไฟแล้วมั้ง?"
เฉินเอ้อหู่พูดอย่างกังวล "ข้าก็ไม่รู้ แต่ระวังตัวไว้ดีกว่า อยู่ห่างจากไฟด้วย ข้าไม่อยากเป็นหมูหันหรอก"
พรืด!
ผู้พันโทที่นั่งขับรถด้านหน้าสุดจะทนฟังต่อไปไม่ไหว หลุดหัวเราะออกมาดังลั่น
ทั้งสองคนหันไปมองด้วยสีหน้างง ๆ "ผู้บังคับบัญชา ท่านหัวเราะอะไร?"
ผู้พันโทหัวเราะร่วน "พวกนายโง่จริงหรือแกล้งโง่กันแน่? ไม่มีความรู้เรื่องชีวิตประจำวันกันเลยหรือไง? น้ำมันมันระเหยในอากาศได้ ไม่รู้เหรอ?"
"ระเหย? ของแบบนี้มันระเหยได้ด้วย?"
"ข้ารู้จัก ปุ๋ยเคมีดำลอยฟุ้งไปได้ แต่นี่มันเป็นน้ำมัน ไม่ยักรู้ว่ามันก็เป็น?"
ผู้พันโทกระตุกมุมปาก พวกนายมาตลกหรือเปล่าเนี่ย "ไม่รู้ก็กลับไปเปิดหนังสืออ่านซะ เรื่องพื้น ๆ แค่นี้ไม่รู้ แล้วอีกอย่าง เมื่อกี้พวกนายก็ราดน้ำล้างไปตั้งหลายรอบจนสะอาดหมดแล้ว จะมีไฟที่ไหนมาเผาอีกเล่า!"
"จุดเทียนยังง่ายกว่าจุดพวกนายอีก!"
ทั้งสองคนสบตากัน จากนั้นก็ถึงบางอ้อขึ้นมาทันที "อย่างนี้นี่เอง ผู้บังคับบัญชาความรู้เยอะจริง ๆ รู้ลึกรู้กว้าง!"
ผู้พันโทกลอกตา จากนั้นก็ไม่สนใจไอ้สองตัวแสบนี้ต่อ
เขาปรับกระจกมองหลัง แล้วมองไปที่หลินฮุยซึ่งนั่งอยู่ด้านหลัง
ตานี่ตั้งแต่ขึ้นรถมายังไม่ได้หยุดยิ้มเลย ทำหน้าเหมือนพระสังกัจจายน์ยิ้มแป้น
ผู้พันโทพูดกับเขาว่า "พวกนายนี่ก็สุดจะโหดเหมือนกันนะ ฉันเป็นทหารมาหลายปี จะเจอพวกที่ยอมจุดไฟเผาตัวเองเพื่อขู่ศัตรูอย่างพวกนายนี่ นับว่าเป็นครั้งแรกเลย!"