"สิบโทผู้ดูแลเสบียงครับ งานที่คุณสั่ง ผมทำเสร็จแล้ว ถือว่าผมชนะใช่ไหม?"
หลินฮุยถามพลางยิ้มร่า
ฟ่านหมิงอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะลั่น "อะไรนะ กลัวฉันเบี้ยวหรือไง?"
"เป็นไปได้ยังไงกัน!"
หลินฮุยพูดยิ้ม ๆ "สิบโทรักเกียรติศักดิ์ศรี ไม่มีทางหรอกครับ!"
"เอาล่ะ ถือว่าแกชนะ!" ฟ่านหมิงกลอกตามองบน แล้วหันไปพูดกับทหารเก่าสองสามคน "เห็นหรือยัง ดูเขาสิมาได้แค่ไหน ทำคลอดให้แม่หมูเป็นแล้ว พวกแกกว่าจะทำเป็นใช้เวลาตั้งนาน รู้สึกอายกันบ้างไหม?"
ทหารเก่าทำหน้ายาวทันที
ตอนนั้นพวกเขาใช้เวลาเรียนตั้งเป็นปี
ใครจะไปรู้ว่าไอ้หนุ่มนี่เลี้ยงหมูมาตั้งแต่เด็ก แล้วยังมีพ่อที่เชือดหมูโดยเฉพาะอีก
ทหารเก่าคนหนึ่งพูด "สิบโทผู้ดูแลเสบียงครับ เรารู้แล้วว่าผิด"
ฟ่านหมิงพูดเคร่งขรึม "พอแล้ว ฉันก็ไม่ได้โทษพวกแก เรื่องก่อนหน้านี้ก็ให้มันผ่านไป! ต่อไปห้ามรังแกหลินฮุยอีก และห้ามยกงานสกปรกงานหนักให้พวกเขาหมด พวกเขาทำงานกันตั้งใจ พวกแกกลับอู้งาน มันเกินไปจริง ๆ!"
"ครับ"
ทหารเก่าแม้จะอึดอัด
แต่ก็ยอมรับฝีมือของหลินฮุยจริง ๆ
โตมาขนาดนี้ เพิ่งเคยเห็นคนทำคลอดหมูแบบนี้ ก็บ้าชัด ๆ!
หวังหย่งกับเฉินเอ้อหู่ยิ้มหน้าบานทันที "เฮฮา ต่อไปนี้ชีวิตเราจะสบายละ พี่ฮุยสุดยอดเลย รักพี่ฮุยที่สุด!"
ตอนนั้นเอง ฟ่านหมิงถามด้วยความสงสัย "หลินฮุย ถามอะไรหน่อยสิ พ่อของแกนอกจากเลี้ยงหมู ยังเลี้ยงอะไรอีก?"