หลิวเสี่ยวหยู่พิจารณาผู้หญิงที่ลงมาจากรถบ้านด้านหน้าอย่างช้า ๆ แม้เธอจะมีรูปร่างแบบโลลิ แต่ส่วนสูงก็ไม่น้อย ราว ๆ หนึ่งเมตรหกสิบเศษ แต่เมื่อเทียบกับซวงหรู่เยว่ที่สูงหนึ่งเมตรเจ็ด ก็ยังต้องเงยหน้ามอง
มองซวงหรู่เยว่ที่ชุดรัดรูปเผยให้เห็นหน้าอกอวบอิ่ม หลิวเสี่ยวหยู่อดไม่ได้ที่จะก้มหน้ามองตัวเอง
ราบเรียบไร้ผิดปกติ
ทำไมความแตกต่างระหว่างคนถึงได้มากขนาดนี้
คนอื่นมีหุบเขาอันลึกซึ้ง แต่เธอมีเพียงสนามบินราบเรียบ
ซวงหรู่เยว่เพิ่งลงมาก็เห็นนักเรียนน้อยผมเปียคู่นี้ มองอกเธอแล้วก็ก้มหน้ามองอกตัวเอง
ใบหน้าเย็นชาของซวงหรู่เยว่มีเส้นดำ ๆ ผุดขึ้นหลายเส้น
“พวกเธอจะทำอะไร?”
ซวงหรู่เยว่พูดเสียงเย็น น้ำเสียงแบบสาวใหญ่ฟังดูมีเสน่ห์มาก หลิวเสี่ยวหยู่เงยหน้าขึ้นยิ้ม
“สวัสดีค่ะพี่สาว พวกเรามาที่นี่เพื่อหาปุ๋ย ร้านยังมีปุ๋ยอยู่ไหมคะ?”
ซวงหรู่เยว่รู้สึกโล่งใจเล็กน้อยในใจ อีกฝ่ายยอมเข้ามาพูดคุยแทนที่จะลงมือทันที ก็เพียงพอจะพิสูจน์ความจริงใจแล้ว เธอมองรถต้าอวิ้นที่ให้ความรู้สึกกดดัน ก็แอบหวาดระแวงอยู่บ้าง
“หมดแล้ว ถ้าพวกเธออยากได้ปุ๋ย ก็ซื้อจากฉันได้”
ซวงหรู่เยว่พูด ก่อนเกมเอาชีวิตรอดบนทางหลวงจะมาถึง เธอเคยเป็นประธานบริษัท จะเรียกว่าเป็นนักธุรกิจก็ได้ การซื้อขายเป็นสิ่งที่เธอถนัดที่สุด
“ได้ค่ะ งั้นฉันไปบอกหัวหน้าฉัน ให้เขามาคุยกับพี่เอง”
หลิวเสี่ยวหยู่พูด