"จริงด้วย ยังมีปืนอยู่อีก!"
หยางเฉานึกขึ้นได้ ตอนที่ฆ่าสิ่งมีชีวิตประหลาดระดับพลังสายพลังบนถนนเมื่อกี้ เขาได้ปืนลูกซองมานี่นา!
"เสี่ยวหยู่ จับพวงมาลัยไว้ให้แน่น! เร็ว!"
หยางเฉาตะโกน
หลิวเสี่ยวหยู่ที่อยู่ข้างๆ ได้ยินก็รีบเข้ามาจับพวงมาลัยของรถต้าอวิ้นไว้
มือของหยางเฉาว่างลง เขาหยิบปืนลูกซองที่วางอยู่ด้านหลังขึ้นมาถือไว้ จากนั้นเขาก็ตัดสินใจอย่างน่าตกใจ—ลดกระจกรถลง!
ถ้าปล่อยให้สิ่งมีชีวิตประหลาดทุบกระจก เศษแก้วอาจบาดเขาได้ ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะลดกระจกลงแล้วยิงออกไปเอง!
หยางเฉายกปืนลูกซองเล็งไปที่หัวประหลาดนอกหน้าต่าง ตามคำอธิบายในข้อมูล หัวของสิ่งมีชีวิตประหลาดพวกนี้ก็เป็นจุดอ่อนเหมือนซอมบี้ในหนัง
ขนาดระยะประชิดขนาดนี้ ถ้ายิงเข้าหัว มันต้องแตกกระจายแน่นอน!
กระจกค่อยๆ เลื่อนลง ใบหน้าประหลาดนั้นชัดขึ้นเรื่อยๆ
หยางเฉารอไม่ไหวแล้ว ยัดปากกระบอกปืนจ่อไปที่หน้าเจ้าสิ่งมีชีวิตประหลาดนั้นเลย
"ปัง!"
เมื่อหยางเฉาลั่นไก ปืนลูกซองท่อเหล็กก็ส่งเสียงดังสนั่นจนหูของเขาแทบหนวก
หัวของสิ่งมีชีวิตประหลาดสายความเร็วตรงหน้าปุก็แตกออก เลือดดำและเลือดแดงกระเด็นไปทั่ว
ศพไร้หัวของมันร่วงลงพื้น
"ฟึ่บ!"
หยางเฉาสะบัดหัว เสียงปืนเมื่อกี้ทำให้ตามองเห็นภาพซ้อน อยู่นานกว่าจะหาย
เขามองกระจกห้องขับ รอยร้าวจากแรงสั่นสะเทือนเมื่อกี้ยิ่งชัดเจนขึ้น ดูเหมือนจะแตกได้ทุกเมื่อ