ช่องแชตประจำเขตเงียบลงชั่วขณะหนึ่ง
“???บอสตายแล้ว? 4.9 ระดับ!! พี่ใหญ่ขนาดนี้ยังฆ่าได้อีก!”
“พี่ใหญ่สุดยอดไปเลย! นั่นมันไทแรนต์นะ! พี่ใหญ่มีปืนใหญ่หรือไง?”
“สุดยอด! พี่ใหญ่เก่งสุดๆ! ทุกคนได้รางวัลเพิ่มสิบเปอร์เซ็นต์! พี่ใหญ่สุดเท่!”
“ถูกต้อง โบนัสเพิ่มสิบเปอร์เซ็นต์! ฉันเป็นลูกน้องพี่ใหญ่แล้ว! ใครว่าไม่ดีกับพี่ใหญ่ ฉันไม่ยอมเด็ดขาด!”
“สุดยอด! ไทแรนต์! พี่ใหญ่ต้องใช้ขีปนาวุธฆ่าแน่ๆ ใช่ไหม?”
“หรือว่าต้าอวิ้นพุ่งชน?”
“ฮ่า พลิกยานเกราะทหารราบยังได้ ต้าอวิ้นชนก็ตายไม่ได้!”
.....
ภายในห้องขับรถถัง
“ฆ่าบอสคนแรก คนนี้เก่งจริงๆ”
หวังเล่ออดพูดไม่ได้
“หัวหน้าหมวด เขาน่าจะใช้จรวดลูกดอกแขนเสื้อใช่ไหม?”
ทหารข้างๆ พูดขึ้น
“น่าจะใช่ บอสดันเจี้ยนก็ต้านทานอาวุธยุคใหม่ไม่ได้! จรวดลูกดอกแขนเสื้อหกลูก รถถังของเราก็รับไม่ไหว”
หวังเล่ส่ายหัว
“ถ้ามีโอกาสได้ติดต่อกับเด็กคนนี้ในภายหลัง ต้องแสดงไมตรี!”
หวังเล่พูดต่อ
“ก็ไม่จำเป็นขนาดนั้นมั้ง หัวหน้าหมวด เขามีจรวดของเขา เรามีกระสุนปืนใหญ่ของเรา!”