"กลับรถ เราจะไปช่วยเขา"
หวังเล่พูดขึ้นทันที
ภายในรถเงียบลงชั่วขณะ ทุกคนมองไปที่หวังเล่
"หัวหน้าหมู่ ช่วยเขาเหรอ? ถ้าเราติดอยู่ด้วยกันล่ะ? กระสุนปืนใหญ่เหลือไม่มากแล้วนะ!"
หลี่ปิงพูด ตอนนี้พวกเขามีกระสุนปืนใหญ่เหลือเพียงสามนัดเท่านั้น!
"ไม่เป็นไร แค่ช่วยเขาจัดการพวกสิ่งมีชีวิตประหลาดระดับต่ำก็ยังดี อย่าลืมว่ากล่องทรัพยากรของเรายังอยู่ในนั้น ถ้าเจ้าหนุ่มนั่นจัดการพื้นที่ได้หมดจริง นายคิดว่าเราจะกลับไปขอเขาทีหลัง เขาจะให้เราไหม?"
หวังเล่พูด
ที่เขาบอกให้กลับรถไปช่วยรถต้าอวิ้น ก็คิดหลายอย่าง
"อีกอย่าง ถ้าเราช่วยเขา เขาก็จะติดหนี้บุญคุณเรา"
"เพราะงั้น พอเขาผ่านไป เราก็กลับรถ"
"ได้!"
คนอื่นๆ รับคำ หวังเล่ตัดสินใจแล้ว ในฐานะหัวหน้าหมู่ คนอื่นย่อมไม่ขัด
ภายในต้าอวิ้น
หยางเฉาก็มองเห็นรถถังหลักจู่โจมรุ่นเก้าเก้าเอ ลำกล้องปืนใหญ่สีดำสนิทและตัวถังขนาดใหญ่ให้ความรู้สึกกดดันอย่างมาก
หยางเฉายังกังวลว่าอีกฝ่ายจะยิงเขาสักนัดหรือเปล่า
เขาไม่แน่ใจว่าห้องขับของต้าอวิ้นจะทนทานต่อกระสุนปืนใหญ่ได้หรือไม่!
แต่ทว่า อีกฝ่ายไม่ได้มีท่าทีอะไร ลำกล้องปืนใหญ่ยังขยับไปอีกด้านหนึ่ง
ทำให้หยางเฉาโล่งใจขึ้นเล็กน้อย
เขายังคิดจะบังคับลูกดอกแขนเสื้อ จัดการด้วยสองดอกอยู่เลย แต่ตอนนี้ดูเหมือนไม่จำเป็น