"หัวหน้าออกคำสั่งแล้ว เราประคองไปสักพัก เดี๋ยวกำลังเสริมมา รถบรรทุกโลเวลสี่สามคัน เจ้าหมาป่าหิมะนี่หนีไม่รอดแน่นอน!"
คนขับรถลู่หูพูดในแผงควบคุม
พวกเขาคือทีมรถที่สาม
บนถนนสายที่สอง ชางไป๋ขมวดคิ้วมองซ้ายมองขวา รอบข้างขาวโพลนไปด้วยหิมะ
หลายจุดถูกระเบิดเพลิงเผาจนเป็นหลุมขนาดใหญ่
เมื่อครู่นี้ มีหมาป่าหิมะสองตัวโจมตีพวกเขา!
ประตูครึ่งบานของรถบรรทุกโลเวลสามถูกฉีกขาด!
โชคดีที่บนรถมีปืนลูกโม่ลำกล้องใหญ่ เลยยิงไล่หมาป่าหิมะพวกนั้นไปได้ ไม่งั้น คนบนรถคงมีบาดเจ็บหรือตายกันบ้าง
"จัดการยากจริง ๆ ความสามารถในการซ่อนตัวนี่ ไม่มีจุดอ่อนเลยหรือไง?"
ชางไป๋สีหน้าหมองคล้ำ เดิมทีถนนสายแรกก็บุกไปได้เรื่อย ๆ คิดว่าแดนเจี้ยนนี้ก็แค่นี้ หรือไม่ก็อันตรายอยู่ข้างหลัง แต่ไม่คิดว่า เพิ่งมาถึงถนนสายที่สองก็เจอหมาป่าหิมะแล้ว
ถึงหมาป่าหิมะตัวนี้พลังโจมตีและเลือดจะไม่เท่าไทแรนต์ระดับเดียวกัน
แต่ความสามารถในการซ่อนตัวมันช่างน่ารำคาญจริง ๆ โผล่มาตรงไหนไม่รู้!
"หัวหน้า! มีรอยเลือด!"
ลูกน้องที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับรีบพูดขึ้น
เขานั่งอยู่ตรงนั้นได้ เพราะเป็นคนควบคุมโมดูลอาวุธที่ติดตั้งบนรถ! ไม่ใช่แค่เพราะเขาสละยานพาหนะของตัวเองเพื่อเป็นพันธมิตรถาวรกับชางไป๋เท่านั้น แต่เป็นเพราะคำศัพท์ของเขา ตาปีกอินทรี
เขามีสายตาที่แหลมคมกว่าคนทั่วไป!
"รอยเลือด! ฉันเข้าใจแล้ว ตราบใดที่ไอ้ตัวนี้บาดเจ็บ ระดับอันตรายของมันก็จะลดลงหนึ่งขั้น!"