จูชิงอวี๋ใคร่ครวญในใจหลายรอบ หลังจากชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียแล้วนางก็ตัดสินใจว่าจะลองดู โดยกล่าวว่าจางเซิ่นเป็นลูกพี่ลูกน้องของนาง เพื่อดูว่าจะสามารถเพิ่มชั้นความปลอดภัยให้แก่ชีวิตของจางเซิ่นได้หรือไม่
แน่นอนว่าท่านกู้อาจเชื่อหรือไม่เชื่อก็ได้ แต่ต่อให้มีโอกาสเพียงหนึ่งในหมื่นที่เขาจะเชื่อ นางก็ต้องลองสักครั้ง
ไม่สิ เมื่อดูจากท่าทีของท่านกู้ที่ดูราวกับคล้อยตามในตอนนี้ ความเป็นไปได้นั้นอาจจะสูงมากทีเดียว
จูชิงอวี๋ก้มหน้าลง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแฝงความโศกเศร้า:
"โส่วหมิง ท่านยอมคิดเพื่อข้าถึงเพียงนี้ ข้านั้นซาบซึ้งยิ่งนัก ซาบซึ้งจริง ๆ แต่บัดนี้รองพี่ลูกพี่เพิ่งเกิดเรื่อง หากรับบิดามารดามายังเมืองหลวง ข้าไม่รู้เลยว่าจะใช้หน้าไหนไปพบพวกท่าน ยามก่อนลูกพี่ลูกน้องกับพี่ใหญ่ลูกพี่ลูกน้องเกิดเรื่องต่อเนื่องกัน มารดาข้าก็โศกเศร้าแทบขาดใจอยู่แล้ว หากรองพี่ลูกพี่เกิดเรื่องอีก ข้ากลัวว่ามารดาจะทานทนไม่ไหว ยังไม่ต้องให้พวกท่านรู้เรื่องดีกว่า"
กู้เจาไม่เข้าใจคำพูดที่โพล่งออกมาของจูชิงอวี๋เท่าใดนัก แต่ก็จับใจความสำคัญได้:
"เจ้าอย่าเพิ่งร้อนรน รองพี่ลูกพี่ของเจ้าคือใคร? เขาเกิดเรื่องอะไรขึ้น?"
จูชิงอวี๋เงยหน้าขึ้น น้ำตาร่วงหล่นเป็นสาย:
"โส่วหมิง จางเซิ่นเป็นสามีของข้า และก็เป็นรองพี่ลูกพี่ของข้าด้วย สองครอบครัวเราเกี่ยวดองเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน มารดาของเขาเป็นน้าสาวแท้ ๆ ของข้า"
เมื่อเห็นหญิงงามเบื้องหน้าน้ำตาอาบแก้วราวกับดอกสาลี่ต้องวสันต์ น้ำตาไหลร่วงดั่งไข่มุกเป็นสาย ภาพที่น่าสงสารเช่นนี้ ต่อให้เป็นคนใจหินเพียงใด เกรงว่าย่อมต้องเกิดความสงสารเห็นใจขึ้นบ้าง