เพราะจูชิงอวี๋แตะต้องเขาก่อน กู้เจาจึงราวกับมนุษย์ผู้ถูกเซียนร่ายคาถา ชะงักนิ่งอยู่เช่นนั้น
เขาไม่กล้าแม้แต่จะขยับ ไม่กล้าเอ่ยวาจา กระทั่งลมหายใจยังแอบซ่อนไว้
นางงัวเงียหลับไหลอยู่หรือไร
กู้เจาคิดในใจ รู้สึกเพียงว่าตรงแก้มที่ถูกฝ่ามือนางแตะต้องนั้น ร้อนผ่าวประหนึ่งถูกแผดเผา
ไอร้อนจากแก้มแผ่ซ่านไปทั้งร่าง เผากู้เจาจนโลหิตเดือดพล่าน ตั้งแต่สมอง สู่กาย วาจนถึงใจ ทุกอณูเร้นล้วนกระสันกระวน ปรารถนาสิ่งเย้ายวนชวนใจอันไม่ควรแก่กาลเทศะ
เหตุใดนางจึงลูบไล้ข้า
ต้องเป็นเพราะงัวเงียหลับไหล แน่แท้จึงเข้าใจว่าข้าเป็นจางจิ้งเหยียน!
สมองกู้เจาเต็มไปด้วยโทสะที่ตนกลายเป็นตัวแทนของผู้อื่น ใจแน่นขนัดด้วยความริษยาทั้งขมขื่นและเจ็บปวด ทว่ากายกลับไม่ฟังคำสั่งของสมองและใจ ยังคงอ่อนแออาลัยไออุ่นจากฝ่ามือนาง
เมื่อจูชิงอวี๋หมายจะชักมือกลับ กู้เจาก็คว้ามือนางไว้ทันที แนบกลับลงบนแก้มตนอย่างใจจดใจจ่อ ใช้แก้มคลอเคลียฝ่ามือนางอย่างว่าง่าย จากนั้นก็กัดนิ้วมือนางอย่างดุดันพลางประกาศว่า
"เมื่อครู่เป็นการกระทำของผู้อื่น ข้าก็จะเอาเช่นกัน และต้องมากกว่าเขา"
จูชิงอวี๋ฟังสิ่งที่เขาพูดไม่เข้าใจ ที่ที่ถูกเขากัดนั้นทั้งเจ็บทั้งคัน โบราณว่าไว้ว่านิ้วทั้งสิบเชื่อมต่อกับหัวใจ ความรู้สึกทั้งเจ็บทั้งคันนั้น ราวกับอยู่ที่ปลายนิ้ว แต่ก็คล้ายอยู่ก้นบึ้งหัวใจ
กู้เจาเข้าใกล้นางมากเสียเหลือเกิน ใกล้จนนางมองเห็นแววตาที่เขามองนางได้อย่างกระจ่างชัด ราวจะดุดันกลืนกินนางลงไป แล้วก็คล้ายน้อยเนื้อต่ำใจเรียกร้องให้นางต้องให้คำอธิบาย