เมื่อกู้เจาเริ่มถอดเสื้อชั้นใน จูชิงอวี๋ก็รู้สึกเหมือนระฆังเตือนดังกระหึ่มในสมอง นางตระหนักว่าเรื่องราวได้หลุดจากรางที่วางไว้แล้ว อันตรายใหญ่หลวงที่เพิ่งสัมผัสได้กำลังถาโถมเข้ามาพร้อมพลังทำลายล้างทุกสิ่ง
วินาทีนั้น นางรู้แจ้งแก่ใจว่าโทสะที่ท่วมท้นกลืนกินความเมตตาที่กู้เจามีต่อนางในใจไปสิ้น พื้นที่แคบๆ ใต้ผ้าห่มนี้ไม่อาจปกป้องนางได้อีกต่อไป หากแต่กำลังจะกลายเป็นกรงขังนาง
วาจาไม่อาจคลี่คลายวิกฤตในยามนี้ จูชิงอวี๋กระชากผ้าห่มออก กระโดดลงจากเตียงแล้ววิ่งหนี
กู้เจาที่เปลือยท่อนบนกำยำก้าวเท้าเพียงไม่กี่ก้าวก็เข้าขวาง กอดรัดเอวนางไว้ แทบไม่ต้องออกแรงมาก เพียงมือเดียวก็เหวี่ยงนางกลับไปบนเตียง แล้วสาวเท้าเข้าหา
แม้มีเบาะรอง แต่จูชิงอวี๋ก็ยังถูกกระแทกจนตาพร่า รู้สึกร่างแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ ยังไม่ทันตั้งสติ กู้เจาก็คร่อมร่างนางไว้และกระชากเสื้อผ้านาง
เนื่องจากเข้าสู่ต้นฤดูใบไม้ร่วงและมีฝนพรำต่อเนื่อง ผิวน้ำในแม่น้ำจึงชื้นแฉะ จูชิงอวี๋เปลี่ยนจากชุดนอนเนื้อโปร่งบางดั่งแพร มาเป็นเสื้อชั้นในผ้าไหมเรียบแขนยาวสาบไขว้
ผ้าไหมย่อมแน่นหนากว่าผ้าแพรหลายเท่า แต่เมื่อเผชิญหน้ากับกู้เจาที่กำลังเดือดดาล มิอาจทนอยู่ได้แม้แต่อึดใจ ท่ามกลางเสียงดังฉีกขาดของผืนผ้า เสื้อชั้นในและเสื้อตัวในถูกกู้เจาฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ทิ้งลงพื้น