วันนั้นจูชิงอวี๋ซ่อนกุญแจไว้ใต้หมอน เดิมทีคิดจะหลอกกู้เจาให้ผ่านไป แล้วรวบรวมใจใหม่หาโอกาสไปห้องหนังสืออีกครั้ง
ทว่าต่อมานางตัวร้อนจนเลอะเลือน อย่าว่าแต่หลอกกู้เจาเลย แม้แต่สติก็ยังพร่ามัว ไม่อาจใส่ใจกุญแจได้ พอไข้ลดสติฟื้นคืน กุญแจก็ถูกกู้เจาเก็บคืนไปนานแล้ว
ห่างเพียงก้าวเดียว แต่กลับพลาดท่าเสียแล้ว
กู้เจารู้สึกว่านางเล่นแร่แปรธาตุหัวใจเขา ให้ขึ้นสวรรค์ทีหนึ่ง แล้วก็ดิ่งลงนรกทีหนึ่ง เพราะเหตุนี้จึงกราดเกรี้ยวยิ่งนัก
แต่สำหรับจูชิงอวี๋ การจะได้เห็นแฟ้มสำนวนนี้ ต้องเปลืองความคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่กลับไม่ได้มา ก็หาใช่ความปรวนแปรขึ้นลง ดีดร้ายแล้วร่วงหล่น ถูกตบตีครั้งใหญ่ไม่
หลายวันนี้จูชิงอวี๋จิตใจอ่อนล้า ส่วนหนึ่งก็เพราะเหตุดังกล่าว
บัดนี้กู้เจาเอากล่องมาด้วยตนเอง อันเป็นตัวกระตุ้นภารกิจหลักอีกครา จูชิงอวี๋พลันเกิดพลัง ปลุกจิตฮึดสู้ขึ้นใหม่
ตัวไร้ค่า!
เจ้ามานั่งเสวยสุขอยู่ที่นี่ แต่จิ้งเหยียนไม่แน่อาจกำลังทนทุกข์อยู่แห่งหนไหน!
ตบตีอะไรเล่า อ่อนล้าอะไร ลุกขึ้นสู้!
จูชิงอวี๋จิตใจมุ่งมั่นพุ่งไปยังหน้ากล่อง เตรียมโจมตีกู้เจาไม่ให้ทันตั้งตัว ยื่นมือไปเปิดกล่องทันที หมายจะชิงแฟ้มสำนวนมาดูแล้วค่อยว่ากัน
ส่วนเรื่องอื่น ช่างมันเถิด ตราบใดแย่งได้ ก็เห็นแล้ว หรือเขายังให้นางคายออกมาได้อีก?
แต่ราวกับรู้ว่านางคิดสิ่งใด กู้เจาคาดการณ์ไว้ล่วงหน้า มือของจูชิงอวี๋เพิ่งแตะต้องกล่อง ก็ถูกกู้เจายื่นมือมากดทับ ครอบบนกล่อง
จูชิงอวี๋เงยหน้ามอง กู้เจาก็ก้มลงมาเช่นกัน
คนทั้งคู่ประสานสายตา ชั่วขณะหนึ่งไม่มีผู้ใดเอ่ยวาจา
ช่างเถิด อยู่ใต้ชายคาคนอื่น ก้มศีรษะก่อน ไม่น่าอับอาย
จูชิงอวี๋ยิ้มอย่างอ่อนโยน แล้วใช้มืออีกข้างหนึ่งจับมือของกู้เจาที่วางบนฝากล่อง เอ่ยถาม