กู้เจามิได้รู้สึกพอเพียงเลย แม้เพิ่งจะได้ครอบครองนางมาไม่นาน
หัวใจของเขาคล้ายปริแยกออกเพราะนาง ยิ่งได้มากเท่าใด ก็ยิ่งปรารถนามากเท่านั้น ตัณหาล้ำลึกยากจะเติมเต็ม หาจุดสิ้นสุดมิได้
กู้เจามองรอยแดงบนลำคอของนางที่เกิดจากความไม่รู้จักประมาณของตน อยากเอ่ยถามนางเหลือเกินว่า แม้จะน้อยกว่าเขา หรือแม้เพียงเสี้ยวเล็กน้อย เจ้ามีใจให้ข้าบ้างหรือไม่
คงมีอยู่บ้างกระมัง
ไม่ว่าวรรณรูป ชาติตระกูล อำนาจวาสนา การปกป้องที่เขาสามารถมอบให้นาง หรือการช่วยเหลือและเลื่อนขั้นแก่นางกับบิดาพี่ชาย ล้วนเหนือกว่าจางจิ้งเหยียน
เขาจะด้อยกว่าจางจิ้งเหยียนได้อย่างไร จางจิ้งเหยียนก็แค่ได้พบนางก่อนเขาเท่านั้น
หากเขาได้พบนางก่อนเล่า กู้เจาอดมิได้ที่จะนึกฝัน
แต่กู้เจาไม่กล้าเอ่ยถาม หัวใจหวั่นไหวได้แล้วก็เสีย กลัวจะได้ยินคำตอบปฏิเสธจากปากนาง
สุดท้ายเขาพูดเพียงว่า
“ไม่แล้ว เจ้าเองก็เหนื่อย พักผ่อนเถิด”
จูชิงอวี๋สามารถนอนหลับได้ ทว่ากู้เจากลับไม่กล้านอนข้างนาง
ส่วนหนึ่งคือเขาทนมิได้ที่จะนอนเกลือกกลางวันแสกๆ โดยมิทำกิจอันใด อีกเหตุผลสำคัญคือ เขาเกรงว่าตนที่ตอนนี้ละโมบไม่รู้จักพอ จะเสียอาการจมสู่มันอีกและรบกวนการนอนของนาง
เช้าวันนั้น ในห้องเรือเงียบสงัด แม้แต่แม่นมที่เข้ามาเอาผ้าซักก็มิกล้าเอ่ยแม้ครึ่งคำ คว้าเสื้อผ้าแล้วรีบเผ่นหนี