ยามอิ้นสามเค่อ อันเป็นเวลาตื่นนอนตามปกติของกู้เจา
ตารางเวลานี้ ตั้งแต่เขาเข้าวังไปเป็นพระสหายร่วมศึกษาของฮ่องเต้ตั้งแต่อายุแปดขวบ ก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลย
แม้ช่วงที่อยู่เมืองหยางโจว ขุนนางกู้ไม่ต้องตามเสด็จ ไม่ต้องเข้าเฝ้าช่วงเช้า ออกปฏิบัติราชการนอกเมืองตามหลักควรได้พักผ่อน แต่ความเคยชินหลายปีแก้ไม่หาย ยังคงตื่นตรงเวลาเดิมทุกวัน
ดังนั้นในฐานะผู้ติดตามประจำตัว ย่อมต้องทำตามนาย แม้การใช้ชีวิตประจำวันของท่านกู้จะไม่ต้องมีคนคอยปรนนิบัติมากนัก แต่องครักษ์ยังคงมารอที่หน้าประตูตามเวลาเดิม เตรียมพร้อมรับคำสั่งเมื่อนายตื่นขึ้นล้างหน้าแต่งตัวเสวยพระกระยาหาร
แต่พอเดินมาถึงหัวทางเดินของระเบียง แม่นมกลับยืนขวางราวกับเทพทวารบาลประจำประตู ทั้งยังส่งสายตาให้เขาอย่างเอาเป็นเอาตาย
เรือนหน้าของกู้เจาไม่มีสตรีอยู่เลย องครักษ์จึงไม่มีความไวพอจะรับรู้สิ่งผิดปกติ มองแม่นมอย่างฉงน ทั้งยังก้าวเดินเข้าไปพลางกล่าวว่า
"แม่นม เหตุใดสายตาจึงดูไม่สู้ดี?"
แม่นมเป็นผู้มีคุณสมบัติแห่งความเป็นแม่นมอย่างมืออาชีพ แม้ใจจะไม่พอใจที่เพื่อนร่วมงานไร้ไหวพริบเช่นนี้ แต่สีหน้ายังคงสงบราบรื่นกล่าวว่า
"แม่นางจู้อยู่ข้างใน"
องครักษ์ย่อมรู้ว่าแม่นางจู้อยู่ข้างใน ตั้งแต่ขึ้นเรือมาแม่นางจู้ก็พักอยู่ที่นั่น เขาไม่เข้าไปข้างในเพียงแต่รอคอยอยู่หน้าประตู อยู่ ๆ จะมาบอกเขาเรื่องนี้ทำไม?
กำลังจะถาม พลันความคิดบางอย่างก็ถูกเปิดขึ้น องครักษ์มีสีหน้าราวกับเห็นผี ส่วนใหญ่เพราะไร้ประสบการณ์ไม่รู้จะจัดการอย่างไร จะเดินออกก็ไม่ใช่ จะอยู่ต่อก็ไม่เหมาะ จึงลังเลกล่าว
"เช่นนั้นข้าเล่า?"