เมื่อเผชิญหน้ากับไอ้หนุ่มผมทองที่แยกเขี้ยวยิงฟัน
หวังป๋อและเฉินจื้อหยวนก็ยังรู้สึกหวาดกลัวจากใจจริง
ทั้งสองคนเป็นนักเรียนมัธยมปลายที่ค่อนข้างเรียบร้อย จะเคยรับมือกับพวกนักเลงสังคมแบบนี้ที่ไหน
เจ้าของร้านปิ้งย่างเดินออกมา ชี้ไปที่เฉินจื้อหยวนแล้วพูดว่า:
“รีบไปเถอะ หลานชายฉันอารมณ์ไม่ดี พวกนายต่อไปก็ต้องเข้ามหาวิทยาลัยกันทั้งนั้น คงไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวหรอกใช่ไหม?”
เจ้าของร้านจุดบุหรี่มวนหนึ่ง สูบอย่างสบายอารมณ์ ไม่ได้กังวลเลยว่าพวกเขาจะแจ้งตำรวจ
“ช่างเถอะ พี่ป๋อ พวกเราไปกันเถอะ”
เฉินจื้อหยวนหมดกำลังใจ
เขามีครอบครัวที่ไม่ดีมาตั้งแต่เด็ก คำพูดที่ได้ยินบ่อยที่สุดคืออย่าไปหาเรื่อง
“ค่าแรงสามวันทั้งหมด ก็ไม่ได้มากเท่าไหร่ ช่างเถอะ”
พูดพลาง
เฉินจื้อหยวนดึงหวังป๋อเดินออกไปข้างนอก เขาไม่อยากให้พี่น้องของตัวเอง ต้องมีเรื่องเดือดร้อนเพราะตัวเอง
“จะปล่อยไปง่ายๆ แบบนี้เหรอ?”
หวังป๋อไม่สะทกสะท้าน
ถึงเขาจะกลัว แต่ในใจก็ทำใจยอมไม่ได้!
พี่น้องของตัวเองโดนตบไปตั้งหลายฉาดนะ การตบหน้าคนเป็นการดูถูกอย่างร้ายแรง!
ตูม——!
ตอนนั้น
นอกลานบ้านก็มีเสียงเครื่องยนต์รถดังขึ้นมา
ต่อจากนั้น ทุกคนก็เห็นเรนจ์โรเวอร์สีดำคันหนึ่งขับเข้ามา
สีหน้าเจ้าของร้านเปลี่ยนไป แววตาตื่นตระหนก
ในเขตเมืองอำเภอหวงหยาง
รถหรูแบบนี้ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก
ที่สำคัญที่สุดคือป้ายทะเบียนนี้ช่างโหดจริงๆ!
ทะเบียนตะวันออก เอ ห้า ห้า ห้า ห้า ห้า!
ไอ้หนุ่มผมทองก็ชะงักไปเล็กน้อย เขามองไปที่เจ้าของร้าน:
“ลุง เพื่อนลุงเหรอ?”
เจ้าของร้านบาร์บีคิวส่ายหน้า แล้วหยิบบุหรี่เดินเข้าไป บางทีอาจจะเป็นเจ้านายใหญ่บางคนมาสั่งจองโต๊ะก็ได้
รถแลนด์โรเวอร์เพิ่งจอด
จากนั้นรถคันหนึ่งก็ขับเข้ามาจอดด้านหลัง
คลิก!
ประตูเปิดออก ขาเรียวขาวราวหิมะก้าวออกมาก่อน ส้นสูงแทบแตะพื้นซีเมนต์
จากนั้น หวังป๋อและเฉินจื้อหยวนก็ถึงกับอึ้ง!
“หลิน...หลินอวี่ชิง?”
เฉินจื้อหยวนงงไปหมด ผู้หญิงปีศาจคนนี้มาทำไม?
ในขณะที่เขายังสงสัย
ลู่ซงก็เดินลงมาจากที่นั่งข้างคนขับแล้ว
หลินอวี่ชิงเดินไปหาลู่ซงแล้วคว้าแขนเขา:
“ที่รัก”
ลู่ซงพาหลินอวี่ชิงเดินไปข้างหน้า สายตามองไปที่หวังป๋อและเฉินจื้อหยวน
เห็นแบบนี้
เฉินจื้อหยวนยิ่งอึ้งหนักขึ้น
โอ้โห เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?
หวังป๋อก็รู้สึกไม่อยากเชื่อเหมือนกัน
คิดไม่ถึงว่าพี่ซงจะยอมจำนนจริงๆ ด้วย!
ทั้งสองเดินไปข้างหน้า
หลินอวี่ชิงสวมเสื้อเชิ้ตสีเขียวเข้มเนื้อบาง พับแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นแขนเต็มไปด้วยรอยสักทางซ้าย ข้อมือสวมนาฬิกาบุลการีรุ่นเซอร์เพนท์ประดับเพชรแดง
ช่วงล่างสวมกระโปรงยาวรัดรูป เผยให้เห็นหุ่นสุดเพอร์เฟค
ความเย็นชากับเซ็กซี่ผสมผสานกันได้อย่างลงตัว!
เมื่อเทียบกันแล้ว ลู่ซงดูธรรมดากว่ามาก
เสื้อยืดสีขาวธรรมดาและกางเกงยีนส์รองเท้าผ้าใบ โชคดีที่ความสูง 185 กับใบหน้าหล่อเหลาเกินต้านยังพอช่วยได้
“คุณ...คุณคือคุณหลินเหรอ?”
เจ้าของร้านบาร์บีคิวพูดเสียงสั่น
เขานึกไม่ถึงว่าคนที่มาที่นี่
จะเป็นถึงเจ้าแม่ใหญ่ประจำเมืองอย่างหลินอวี่ชิง!
ถึงหลินอวี่ชิงจะไม่รู้จักเขา แต่เขารู้จักหลินอวี่ชิง
เคยเห็นเธอกับรถของเธอข้างถนนมาก่อน ตอนนั้นเพื่อนยังเคยพูดว่านี่คือคุณหนูใหญ่ประจำเมืองเรา มีพลังมากเหลือเกิน
ถึงจะเห็นแค่ครั้งเดียว
แต่เขาก็ยังจำได้ เพราะความสวยและออร่าของหลินอวี่ชิงทำให้คนดูแล้วจดจำไม่ลืม
เขารีบวิ่งเข้ามา หยิบบุหรี่หัวจืดสองมวนยื่นให้:
“คุณหลินมาทำไมครับ”
หลินอวี่ชิงเมินเจ้าของร้านไปเลย
เดินตามลู่ซงไปหยุดตรงหน้าเฉินจื้อหยวนทั้งสอง
“ใครเป็นคนตี?”
ลู่ซงถามเสียงเย็น แล้วหันไปมองไอ้หนุ่มผมทอง:
“เขาใช่ไหม?”
เฉินจื้อหยวนระงับความตกใจและความสงสัยไว้ แล้วพยักหน้า:
“พี่ซง ผมไม่ได้อยากลงมือ แต่เขาด่าแม่ผม”
ลู่ซงพยักหน้า ตบไหล่เฉินจื้อหยวน:
“อือ ควรตี”
“ตีแพ้ก็ไม่เป็นไร พี่สะใภ้จะจัดการให้เอง”
พี่สะใภ้?
เฉินจื้อหยวนมองหลินอวี่ชิงอย่างไม่เชื่อสายตา แล้วรีบหันกลับ รู้สึกกลัวเล็กน้อย
ลู่ซงหันไปมองหลินอวี่ชิง:
“ที่รัก?”
หลินอวี่ชิงมองหน้าของเฉินจื้อหยวน บวมสูงมาก มุมปากยังมีเลือดซึมออกมา
“ที่รัก คุณอยากจัดการยังไง?”
เสียงของหลินอวี่ชิงอ่อนโยน เธอกำลังถามความเห็นของลู่ซง
ลู่ซงนิ่งคิดครู่หนึ่ง:
“ตีกลับ”
“แล้วก็ให้เงินชดใช้”
หลินอวี่ชิงส่ายหน้า:
“เบาไป”
“ที่รัก ต่อไปเรื่องตีเรื่องฆ่าแบบนี้ให้ฉันจัดการเองเถอะ”
หลินอวี่ชิงโบกมือไปทางด้านหลัง:“พวกนายสองคนมานี่”
“มาแล้ว”
ด้านหลังหลินอวี่ชิง ชายร่างกำยำสองคนสวมเสื้อเชิ้ตสีดำเดินเข้ามา:
“หัวหน้า จะให้ทำยังไง?”
สายตาคมกริบของชายร่างกำยำจ้องไปที่ไอ้หนุ่มผมทองแล้ว
หลินอวี่ชิงจุดบุหรี่บางๆ:
“เอาเองตามสบาย แค่ไม่ตายก็พอ”
ไอ้หนุ่มผมทองเริ่มตื่นตระหนก
เขาคนขี่มอเตอร์ไซค์ผีไฟ จะไปเคยเจอคนสังคมที่แท้จริงแบบนี้ที่ไหน แต่เขารู้สึกว่าตรงไหนมันคุ้นๆ
“ส...สวย...พวกคุณจะทำอะไร?”
ไอ้หนุ่มผมทองรีบวิ่งไปข้างเจ้าของร้าน มือกวัดแกว่งขวดเบียร์ตัวสั่น
เจ้าของร้านวัยสี่สิบกว่าเพิ่งจะรู้เรื่องราวทั้งหมด
เขานึกไม่ถึงจริงๆ ว่าเด็กนักเรียนสองคนนี้จะรู้จักหลินอวี่ชิง
“คุณหลิน นี่มันเข้าใจผิด งั้นแบบนี้ ผม...”
ปั๊บ!
ยังไม่ทันพูดจบ ฝ่ามือของหลินอวี่ชิงก็ฟาดเข้าที่หน้าเขา!
เสียงดังชัดเจน!
แรงมหาศาลทำให้หัวเจ้าของร้านเอียงไปแทบยืนไม่อยู่!
จากนั้นเลือดก็ไหลออกจากมุมปากและจมูก สมองสั่นไปหมด
การกระทำนี้
ไม่ต้องพูดถึงเฉินจื้อหยวนหรือหวังป๋อ แม้แต่ลู่ซงก็ตกใจ
แต่เขาก็สงบลงอย่างรวดเร็ว
กับนิสัยของภรรยา การทำแบบนี้มันปกติมาก
ทั้งลานบ้านเงียบกริบ พวกคนงานไม่กล้าหายใจดัง
ไม่มีใครกล้าออกมาพูด
“ที่รัก มือเจ็บไหม!”
ลู่ซงรีบคว้ามือหลินอวี่ชิงมาวางที่ปากแล้วเป่า:
“แดงหมดเลย ที่รัก ต่อไปอย่าลงมือเองนะ เดี๋ยวฉันจะห่วง”
หวังป๋อและเฉินจื้อหยวนตาแตกเหมือนเจอผี
หลินอวี่ชิงอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ซบลงบนตัวลู่ซง ให้รางวัลเป็นจูบ:
“อิอิ ไม่เจ็บ!”
“ขอบคุณที่รัก จุ๊บๆ~!”
บอดี้การ์ดสองคนที่เพิ่งจับตัวไอ้หนุ่มผมทองได้ก็แทบจะกลายเป็นหิน...
หลินอวี่ชิงเหลือบตามอง:
“ยังยืนงงอยู่อีก?”
บอดี้การ์ดสองคนไม่พูดพล่าม เตะไอ้หนุ่มผมทองร่างบางกระเด็นไปสองเมตร
ยังไม่ทันได้ลุกขึ้นนั่ง
ก็ชกเข้าเต็มๆ หนึ่งหมัด จมูกหักแหลก!
“อ๊าาา——!”
ไอ้หนุ่มผมทองร้องด้วยความเจ็บปวด นอนอยู่บนพื้นซีเมนต์ มือทั้งสองกอดจมูกไว้ เลือดไหลไม่หยุด!
“อ๊า...โอ้โห!”
ไอ้หนุ่มผมทองมองมือที่เปื้อนเลือดของตัวเอง กลัวจนตัวสั่น:
“ผมผิดแล้ว ผมผิดแล้ว!”
“อย่าตีผม ผมขอร้อง!”
แต่บอดี้การ์ดสองคนไม่สนใจ
เดินเข้าไปคว้าผมของไอ้หนุ่มผมทอง ลากขึ้นมาจากพื้น แล้วชกหมัดหนึ่งเข้าที่หน้า!
ดังเป้ง!
ฟันกรามสองซี่หลังของไอ้หนุ่มผมทองปลิวออกไป!
“คุณหลิน หลานชายผมไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง มีอะไรจะเอาผมสิ!”
เจ้าของร้านบาร์บีคิวเริ่มร้อนใจ
ถ้าเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ หลานชายเขาต้องถูกตีตายแน่!
“คุณหลิน คุณทำแบบนี้มันไม่เป็นกติกา!”
เจ้าของร้านตะโกนแล้วจะวิ่งเข้าไปห้ามบอดี้การ์ดสองคน
แต่เขาอ้วนลมไม่มีแรงอะไร โดนสะบัดแป๊บเดียวก็ล้มลงไปกับพื้น
หลินอวี่ชิงเก็บขวดเบียร์ขึ้นมาจากพื้น แล้วเดินส้นสูงเข้าไปอย่างช้าๆ:
“น้องของสามีฉัน ก็คือน้องของฉัน นายตีคนของฉัน แล้วจะให้ฉันพูดถึงกติกากับนาย?”
“กติกาของฉันคือกติกา!”
ปั้ง!
กริ๊ง!
ขวดเบียร์เขียวใหญ่ฟาดลงบนกระหม่อมเจ้าของร้าน แตกกระจายทันที
เลือดไหลลงมาจากหน้าผากเปื้อนหน้า
“ลากไอ้หนุ่มผมทองนั่นมา”
หลินอวี่ชิงทิ้งคอขวด แล้วหยิบทิชชู่เปียกออกมาเช็ดมือ