ชูซวงกล่าวว่า “องค์หญิงใหญ่ทรงห่วงใยราษฎรทั่วหล้า ฉันมีข่าวหนึ่งที่คิดว่าท่านน่าจะสนใจ ท่านรู้จักยกจิ๋วไหม”
ยิ่งนางเล่า สีหน้าขององค์หญิงใหญ่ก็ยิ่งเปลี่ยนแปลงไป ก่อนจะฟันสันมือใส่ชูซวงจนหมดสติทันที
องค์หญิงใหญ่รับร่างที่ล้มลงมาไว้ แล้วเรียกเสี่ยวเจิงเข้ามา สั่งให้นางคอยดูชูซวงให้ดี
“องค์หญิงใหญ่ เกิดอะไรขึ้นหรือ” เสี่ยวเจิงรับชูซวงมาอย่างงุนงง
องค์หญิงใหญ่ตอบสั้น ๆ ว่า “ฉันต้องไปหาฮ่องเต้เฉิน”
องค์หญิงใหญ่ลงมืออย่างฉับไว ไม่นานก็พบฎีกาฉบับที่ต้องการท่ามกลางฎีกาสำคัญของฮ่องเต้เฉิน สถานการณ์โรคระบาดในยกจิ๋วยังไม่กระจ่าง ภายในเดือนเดียวมีผู้เสียชีวิตไปแล้วกว่าสองร้อยคน อาการเหมือนกันหมด ทั้งอาเจียนและท้องเสีย ไข้สูงไม่ลด อีกทั้งยังติดต่อกันได้อย่างรุนแรง
ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ ยกจิ๋วอยู่ติดกับแม่น้ำหยงติ้ง องค์หญิงใหญ่เผลอกำมือแน่นจนบีบฎีกาไว้
ลุ่มแม่น้ำหยงติ้งแผ่กว้างกินพื้นที่กว่าหมื่นลี้... ตอนนี้เป็นช่วงน้ำหลากฤดูใบไม้ร่วง หากจัดการพลาด โรคระบาดย่อมแพร่กระจายไปทั่วแผ่นดิน
มิน่าเล่าตั้งแต่เดือนก่อน ฮ่องเต้เฉินจึงออกคำสั่งประหลาด โดยอ้างเหตุป้องกันน้ำหลากและคุ้มครองเส้นทางลำเลียงเสบียง สั่งให้ปิดกั้นแม่น้ำสาขาของแม่น้ำหยงติ้ง...
ภัยร้ายในยกจิ๋วเกิดขึ้นมานานถึงหนึ่งเดือนแล้ว แต่ทั่วทั้งราชสำนักกลับถูกปิดข่าวจนมิดชิด
นี่เป็นคำสั่งลับที่ยังไม่ประกาศออกไป หากฮ่องเต้เฉินสิ้นพระชนม์...
ไม่ต้องมีลมเย็นพัดมา แผ่นหลังขององค์หญิงใหญ่ก็เย็นวาบ เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผาก