ลู่เจิ้งอี้รู้สึกเหลือเชื่อ: "เธอไม่มีเหรอ แล้วมาคนที่ห้าทำไม"
"แล้วนายมีไหมล่ะ"
สีหน้าลู่เจิ้งอี้แข็งทื่อ หันไปสำรวจของบนโต๊ะ น่าแปลกที่ของพวกนี้ใส่ไว้ในกระเป๋าเป้มิดชิดจนมองไม่เห็นข้างใน มีอะไรต้องปิดบังกันนะ ให้คนอื่นเห็นเนื้อหาของในกระเป๋าก็ช่วยให้แลกเปลี่ยนง่ายขึ้นไม่ใช่หรือไง
จงอวี๋หัวเราะ: "ยกให้เลยครับพี่ลู่ งั้นพวกเราขอแลกนะ" เขาส่งสายตาให้หลี่อวี๋หมิง หลี่อวี๋หมิงรีบยื่นการ์ดให้ผู้ช่วยผู้กำกับ
"เดี๋ยวก่อน" จ้าวหนิงเอ่ยขึ้นอย่างเนิบนาบ "ถ้าฉันมีด้วยล่ะ"
"เธอมีได้ยังไง" จงอวี๋โพล่งออกมาอย่างไม่ทันยับยั้ง ก่อนจะยิ้มกลบเกลื่อน "ไม่คิดว่าโชคจะดีขนาดนี้"
ลู่เจิ้งอี้ไม่ปล่อยผ่านเสียทีเดียว เขาแสยะยิ้ม: "คนอื่นมีเรียกว่าโชคดี แต่นายมีเองเรียกฝีมือหรือไง"