ช่วงนี้จงอวี๋ทำตัวรู้ความขึ้นจริง ๆ เข้าเรียนพิเศษอย่างว่าง่าย งานประชาสัมพันธ์ก็วิ่งครบทุกครั้งไม่เคยขาด
เห็นเขาเป็นแบบนี้ เจียงไท่ก็อารมณ์ดีขึ้นมาอีกครั้ง จึงชี้แนะว่า “งั้นนายก็อย่าอยู่เฉย ทำอะไรได้ก็ทำไป คราวนี้กับละครเรื่องนี้ นายยังไม่คิดจะดูอีกเหรอ”
“ไม่ได้หรอก” จงอวี๋เด้งตัวลุกขึ้น “ละครเรื่องนี้ผมทุ่มเทถ่ายแทบตาย ไม่เหมือนเมื่อก่อน จะไม่ดูได้ยังไง”
เจียงไท่หรี่ตา “พูดแบบนี้ แปลว่านายมั่นใจสินะ”
“แน่นอนอยู่แล้ว” คราวนี้จงอวี๋พูดได้เต็มปากเต็มคำ เรื่องอื้อฉาวเมื่อหลายเดือนก่อนที่เกือบทำให้เขาต้องเกษียณจากวงการ ทำให้เขากลับตัวกลับใจอย่างสิ้นเชิง กาลเวลา เป็นละครที่เขาตั้งใจถ่ายทำที่สุดเรื่องหนึ่ง แตกต่างจากเมื่อก่อนที่แค่ทำตาโตใส่กล้องก็คิดว่าจะเอาอยู่
คนเรานี่ต้องเจอวิกฤตสักหน่อยถึงจะเติบโตจริง ๆ เจียงไท่เห็นเขามั่นใจ ก็รู้สึกปลื้มใจขึ้นมา “ดี! ขอแค่นายมั่นใจ ฉันจะหาทางช่วยให้แน่นอน”
ใคร ๆ ก็อยากสนับสนุนคนมีความสามารถกันทั้งนั้น จะคอยพยุงคนไร้ความสามารถไปวัน ๆ ต่อให้เป็นเสาค้ำฟ้าก็คงเหนื่อยตาย
เจียงไท่กล่าวอย่างจริงจังว่า “งั้นตอนนี้ก็เลิกกังวลเรื่องเกมห่วย ๆ ของนายได้แล้ว กลับไปเขียนโพสต์ยาว ๆ ให้ฉันสักบท ให้แฟนคลับช่วยกันออกแรงอีกหน่อย อีกไม่นานตำหนักลึกก็จะออกอากาศแล้ว ผลงานของหวังผิงจ้งไม่เคยพลาดสักครั้ง ส่วนนายก็ใส่ใจกาลเวลาให้มากหน่อย”
“ตำหนักลึกเหรอ นั่นละครของจ้าวหนิงไม่ใช่หรือไง”
พอพูดถึงจ้าวหนิง ความคิดของจงอวี๋ก็เริ่มแล่นอีกครั้ง “พี่เจียง งั้นพวกเรา...”