“เสี่ยวจางเหรอ? ใครน่ะ?” ผู้อำนวยการหวังพึมพำ “โทรผิดหรือเปล่า?”
จางเย่รีบตอบ “ไม่ครับ ไม่ใช่ ผมจางเย่เองครับ”
“อ้าว คุณจางนี่เอง” ผู้อำนวยการหวังตบหน้าผากตัวเอง “ทำไมสุภาพจัง ผมโทรมาเพื่อขอบคุณเซิ่งซื่อ ตำหนักลึกเป็นละครที่ดีจริง ๆ”
ผู้อำนวยการหวังไม่ใช่คนประเภทพาลโกรธคนอื่น ถึงกาลเวลาจะแข่งไม่ชนะ แต่ก็โทษตำหนักลึกไม่ได้ เรตติ้งสูงสุด 1.97% ถือเป็นผลงานที่ดีที่สุดในรอบหลายปีแล้ว
จางเย่ชะงักไป ไม่คิดเลยว่าผู้อำนวยการหวังจะมีท่าทีต่างจากที่คาดขนาดนี้ ไม่เพียงไม่โทรมาตำหนิ กลับทำให้เขาซาบซึ้งใจขึ้นมา รีบพูดติด ๆ กันว่า “ผู้อำนวยการชมเกินไปแล้วครับ มีเพียงสถานีลิ้นจี่ที่เป็นที่รักของผู้ชมขนาดนี้ ตำหนักลึกถึงมีโอกาสให้คนดูได้ชมกันมากมาย”
ผู้อำนวยการหวังหัวเราะ “เราไม่ต้องชมกันไปชมกันมาแล้ว คุณจาง ไหน ๆ ละครเพิ่งออกอากาศ ผมอยากถามว่าบทของนางรองสิบยังแก้ได้อีกไหม?”
“นางรองสิบเหรอครับ? หมายถึงนักแสดงอันอี๋หรือเปล่า?” จางเย่ชะงัก อันอี๋เป็นคนที่เขารู้จักดี ระดับดาราไม่สูง แต่มีลูกเล่นไม่น้อย หรือว่าเธอจะไปสานสัมพันธ์กับผู้อำนวยการหวังคนนี้เข้า?
“อันอี๋เหรอ? ไม่น่าใช่นะ” เสียงพลิกกระดาษดังมาจากปลายสาย ก่อนผู้อำนวยการหวังจะถามอย่างสงสัย “นักแสดงคนนี้ชื่อจ้าวหนิงไม่ใช่เหรอ?”
หัวใจจางเย่กระตุก จ้าวหนิงเหรอ? ทำไมเป็นเธออีกแล้ว?
เขาตอบอย่างลำบากใจ “ผู้อำนวยการครับ ตอนนี้ส่งละครไปให้ทางสถานีแล้ว ถ้าเปลี่ยนตอนนี้ เกรงว่าจะกระทบความรู้สึกของผู้ชมน่ะครับ ถ้าไปกระทบเนื้อเรื่องหลักในตอนหลัง คงไม่คุ้มเสีย”
“อืม...” ผู้อำนวยการหวังนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนพูดอย่างเสียดาย “ถ้าคนทำงานมืออาชีพอย่างคุณบอกว่าไม่ได้ งั้นก็ช่างเถอะ 1.97% เฮ้อ”