เฉิงอิงจงใจตะโกนเสียงดัง เพื่อส่งข่าวให้ทุกคนรู้และเรียกคนมามุงดู
เสียงตะโกนนั้นทำเอาคนตระกูลหลิวที่กำลังกินเลี้ยงอยู่ฝั่งตรงข้ามสะดุ้งกันทั้งวง ต่างเลิกแย่งอาหารแล้วชะเง้อมองออกไปข้างนอก
โอ้โฮ ในที่สุดคนบ้านเฉิงก็โผล่มาเสียที
ถ้ายังไม่ปรากฏตัวอีก บ้านคงถูกขนย้ายจนเกลี้ยง ไม่ใช่ว่าแม้แต่เมียก็หนีไปแล้วหรอกนะ
ที่ลานบ้านหมายเลข 1 ซึ่งอยู่ติดกัน พวกผู้หญิงกำลังช่วยกันปูที่นอน ส่วนพวกผู้ชายมีสวี่โหย่วเหลียงเป็นหัวหน้าคุยเล่นกับเพื่อนบ้าน
ต่อไปน้องสาวกับครอบครัวจะมาอยู่ที่ลานนี้แล้ว ฝากเพื่อนบ้านช่วยดูแลพวกเขาด้วยนะ
สวี่ฮงจวินฟังไปก็หาวไป โอกาสเข้ามาในเมืองวันนี้เขาต้องแย่งมาจากพี่ชายคนโต
ที่ตามมาด้วยก็เพราะอยากอวดผลการฝึกหลังเข้ากองอาสาสมัครทหารให้อิงจื่อกับพวกเธอดูสักหน่อย
หนังตาแทบจะปิดอยู่แล้ว ยืนตรงนั้นก็พร้อมจะหลับได้ทุกเมื่อ
จู่ ๆ เสียงของเฉิงอิงก็ดังแทรกขึ้นมา ทำเอาสวี่ฮงจวินสะดุ้งโหยง ความง่วงหายวับไปทันที กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาเต็มที่
สวี่ฮงจวินตะโกนลั่นว่า “พ่อ อารอง อาเขยเล็กกลับมาแล้ว อิงจื่อกำลังเรียกพวกเราอยู่”
เกือบจะตะโกนต่อว่า “หยิบอาวุธมา” แล้ว แต่ก็ไหวตัวทันเสียก่อน
อาเขยเล็กมีแค่คนเดียว ส่วนพวกเขามากันเป็นขบวน
ยิ่งไปกว่านั้น แค่อิงจื่อคนเดียวก็จัดการพ่อแท้ ๆ ของเธอได้อยู่แล้ว
สวี่โหย่วเหลียงกับสวี่โหย่วเทียนสองพี่น้องสะดุ้งตื่นตัวเช่นกัน พากันเรียกคนในบ้านออกมา แล้วคนบ้านสวี่กลุ่มใหญ่ก็เดินมุ่งหน้าไปยังลานบ้านรวมหลังเลขสองอย่างเอิกเกริก
ลุงลุ่ยที่กำลังคุยกับสองพี่น้องบ้านสวี่อย่างถูกคอ มองขบวนคนกลุ่มนั้นแล้วงุนงงจนจับต้นชนปลายไม่ถูก
ลุงลุ่ยถามป้าลุ่ยที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “สองพี่น้องบ้านสวี่จะไปคิดบัญชีกับเฉิงเฉียงหรือเปล่า? เฉิงเฉียงรังแกเมียกับลูกหรือไง?”