ตอนที่ 30
ลินจวนที่ทำงานอยู่ในโรงงานไม่รู้เลยว่าคนพวกนั้นพูดถึงเธอลับหลัง ตอนนี้เธอจะมีแก่ใจไปคิดเรื่องดูตัวหาคู่ที่ไหนกัน ใจทั้งหมดจดจ่ออยู่กับงานของตัวเอง
เพราะเพิ่งเข้ามารับช่วงงาน ทุกอย่างจึงต้องเริ่มต้นใหม่ เธอเลยเป็นแค่พนักงานฝึกหัด เงินเดือนมีเพียงสิบแปดหยวน
เทียบกับเงินเดือนก่อนหน้านี้ของแม่แล้วเหลือเพียงครึ่งเดียว พอรวมค่าล่วงเวลาอะไรเข้าไปด้วยก็ยังไม่ถึงครึ่งของเงินเดือนเดิม รายได้ของครอบครัวลดฮวบลงมาก
ดังนั้นลินจวนจึงตั้งใจจะฝึกฝนทักษะการปั่นด้ายทอผ้าให้ชำนาญโดยเร็วที่สุด ลดระยะเวลาการเป็นพนักงานฝึกหัด แล้วเลื่อนเป็นพนักงานชั้นหนึ่งให้เร็วที่สุด เมื่อรายได้เพิ่มขึ้น ก็จะช่วยแบ่งเบาภาระของครอบครัวได้
เธอจึงขยันขันแข็งในโรงงาน ทำงานอย่างจริงจัง และตั้งใจเรียนรู้อย่างเต็มที่
เมื่อเจอปัญหาที่ไม่เข้าใจ แม้เธอจะเป็นคนค่อนข้างเก็บตัว แต่ก็ยังกล้าถามคนงานอาวุโส โดยเฉพาะพี่สาวใจดีหลายคนในโรงงานที่แม่แนะนำให้รู้จัก พวกเธอก็เต็มใจช่วยสอนงานเธอ
หลังเลิกงานกลับบ้าน เธอยังต้องอ่านหนังสือเรียนระดับมัธยมปลายที่เหลือด้วยตัวเอง ใบจบมัธยมปลายนั้นเธอต้องเอามาให้ได้
ในบ้านนี้ เฉิงอิงเป็นคนที่ไร้กังวลที่สุด บ่ายวันนี้มีวิชาแรงงาน สำหรับร่างกายที่แข็งแรงของเฉิงอิงแล้ว ไม่ถึงกับเหนื่อย แต่ก็ทั้งร้อนทั้งกระหายน้ำ
เธอจึงนัดกับเพื่อนว่าหลังเลิกเรียนจะไปสหกรณ์ค้าแถวนี้ แล้วต่างคนต่างซื้อน้ำอัดลมเป่ยปิงหยางคนละขวด
ฟองน้ำซ่าพลุ่งพร่านอยู่ในปาก กระตุ้นต่อมรับรส เฉิงอิงผ่อนลมหายใจยาวอย่างพึงพอใจ ก่อนมองหน้าจางเหมิงเยว่ ทั้งสองเอ่ยขึ้นพร้อมกันว่า
“อร่อยจังเลย”
ทั้งคู่หัวเราะคิกคัก แล้วหาที่นั่งด้านนอก ดื่มน้ำอัดลมไปพลางพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน
เพราะน้ำอัดลมขวดนี้มีเงินมัดจำขวดด้วย ทั้งสองจึงดื่มให้หมดตรงนี้ แล้วรับเงินมัดจำคืนได้ทันที
เฉิงอิงนับเงินก้อนน้อย ๆ ที่น่าสงสารของตัวเองดู พอดื่มน้ำอัดลมเป่ยปิงหยางขวดนี้หมด เงินก้อนเล็กของเธอก็จะเหลือเพียงเงินมัดจำที่ได้คืนมาห้าฟิง
น่าสงสารชะมัด
ช่วงนี้เธอไม่กล้าแตะแท่งทองพวกนั้นเด็ดขาด ถ้าผู้หญิงคนนั้นถูกจับแล้วสารภาพออกมาว่าซ่อนแท่งทองไว้ในถ้ำบนภูเขาล่ะ?