ตอนที่ 12
เฉิงเหมย์หัวทำเป็นหูทวนลม พอเดินเข้าใกล้เฉิงอิงก็ยังถลึงตามองเธออย่างเคียดแค้นอีกครั้ง
นี่มันหมาไร้คุณตัวน้อยชัด ๆ ทั้งที่แซ่เฉิงแท้ ๆ แต่กลับไปอยู่ข้างลูกจากการแต่งงานครั้งก่อนของบ้านลินสองคนนั่น
ถ้าไม่กลัวพละกำลังประหลาดของเฉิงอิง ตอนนี้เธอคงพุ่งเข้าชนเฉิงอิงตรง ๆ ไปแล้ว
เฉิงอิงถูกจ้องจนงุนงง พี่สาวสองเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีกล่ะเนี่ย
ช่างเถอะ เธอใจกว้าง ไม่ถือสาคนสติไม่ดีหรอก เฉิงอิงจึงเดินต่อเข้าไปในตรอก
ด้านนอกลานบ้านรวมหลังเลขสอง เพื่อนบ้านกำลังล้อมเฉิงเฉียงกับเฉิงเจี้ยนชางพูดคุยกันอยู่
เฉิงอิงงอศอกดันคนสองสามคนที่ขวางอยู่ แล้วแทรกตัวเข้าไป
เฉิงอิงถามอย่างไม่เกรงใจว่า “พ่อคะ พี่ใหญ่ พี่สาวสองจะไปไหนเหรอคะ”
กลางวันก็ไม่อยู่บ้าน กลางคืนยังจะออกไปข้างนอกอีกหรือไง
เธอรู้ดีว่าตลอดปีที่ผ่านมา แม่ไม่พอใจเฉิงเหมย์หัวอย่างมาก
ใครจะไม่พอใจล่ะ เรียนจบมัธยมปลายมาตั้งปีแล้ว ยังหางานที่เป็นหลักเป็นแหล่งไม่ได้สักงาน เอาแต่ยื่นมือขอเงินจากผู้ใหญ่ บ้านจะมีเงินสักเท่าไรให้เธอผลาญกัน
ไม่ใช่แค่ผลาญเงิน งานบ้านก็ยิ่งขี้เกียจทำเข้าไปทุกที
เฉิงเจี้ยนชางตอบว่า “ไม่รู้ จู่ ๆ ก็วิ่งออกไปเลย”
แต่เพื่อนบ้านกลับเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้ฟัง ไม่ว่าจะเล่าด้วยความหวังดีหรือแค่อยากดูเรื่องสนุก พอฟังแล้วเฉิงอิงก็เลิกคิ้ว อ้อ เรื่องแตกแล้วสินะ
แต่เรื่องงานของแม่เกี่ยวอะไรกับเฉิงเหมย์หัวด้วย ถึงได้โมโหจัดแล้ววิ่งออกไปข้างนอกแบบนั้น