ม่อกลับมามือเปล่า
ไป๋เจ๋อกำลังจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น ก็เห็นเหยียนและคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้างหลังเขา พนมมือถือหัวใจ ตับ ปอด ไต ไส้ มาอย่างเคารพนอบน้อม ราวกับกำลังถวายเครื่องบรรณาการ กระตือรือร้นยื่นส่งตรงหน้าไป๋เจ๋อ
หลียกมุมปากยิ้มอย่างจริงใจ "ล้างสะอาดหมดแล้ว"
ซิงแทบมองไม่ลง ส่ายหน้า พลางช่วยชิงใส่ฟืนเข้ากองไฟต่อ
คุนเสริม "ใช่ ล้างสะอาดเป็นพิเศษ!"
เฉินรีบตาม "ไม่มีกลิ่นเลยสักนิด"
แม้แต่บทพูดยังแบ่งกันไว้ล่วงหน้า
"ขอบคุณ ๆ" ท่าทีเช่นนี้ทำเอาไป๋เจ๋อเกรงใจไม่น้อย รีบยื่นมือจะรับ
เหยียนชิงพูดก่อน "ไม่ต้อง บอกมาว่าจะวางตรงไหน พวกเราจัดการเอง"
ไป๋เจ๋อชี้ไปที่หม้อใบบนเตา ในนั้นมีเครื่องหอมตากแห้งใส่ไว้ไม่น้อย บางส่วนพวกเขาเจอในป่า บางส่วนแลกกับระหูชนเผ่าอื่น และบางส่วนก็ไปเห็นโดยบังเอิญบนชั้นสมุนไพรของหมอผีผู้ยิ่งใหญ่
พอได้ยินไป๋เจ๋อบอกว่าใช้ทำอาหารได้ เจาก็ยื่นให้ทันที บอกว่าถ้าไม่พอพรุ่งนี้ให้ซื่อไปขุดเพิ่ม เดี๋ยวเอาไปส่งถึงหน้าบ้านให้เลย
เครื่องหอมกองพะเนินนี้ใช้ตุ๋นอาหาร กลิ่นหอมเข้มข้นเกินพอแน่นอน
เครื่องในหมูเต็มพูนเพิ่งใส่ลงไป ไป๋เจ๋อก็ยกกะละมังที่เตรียมไว้ล่วงหน้าอีกใบ ในนั้นมีขาหมู กระดูกใหญ่ กีบ... คละเคล้ากันเต็มกะละมัง น้ำในหม้อเอ่อขึ้นถึงขอบหม้อในพริบตา
ปิดฝาหม้อหนักอึ้ง ม่อนั่งยอง ๆ จุดไฟแล้วเงยหน้ามองเหยียนกับคนอื่น ส่งสัญญาณไล่คนชัดเจนมาก