"นี่เจ้าเลี้ยงไป๋เจ๋อเหมือนลูกเล็ก ๆ เลยนะ" เหยียนแทบจะทนดูสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูของม่อไม่ไหว เกรงว่าแม้แต่เจว๋ยก็คงไม่เคยเห็นมาก่อน
ทั้งที่เมื่อก่อนไม่ว่าใส่ใครก็เป็นเพียงความเย็นชา แต่พอมาเจอไป๋เจ๋อกลับละลายความเยือกเย็นนั้น รอยยิ้มที่มุมปากแทบจะกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว
ลิงซ์เดินวนไปมาท่ามกลางกองผลไม้และผัก ดูเหมือนกำลังลังเลใจอย่างมาก
ม่อเดินเข้าไป "เจ้าเลือกเอาสิ่งที่ต้องการเถอะ เนื้อที่บ้านพอยัง"
ลิงซ์เงยหน้าขึ้นร้อง "เหมียวอู" แล้วยื่นอุ้งเท้าชี้ไปที่ผักกาดขาวหัวใหญ่สองสามหัวกับพืชครึ่งถุงที่ดูคล้ายผักโขม
ม่อถามอีก "ผลไม้ล่ะ เอาอันไหนบ้าง"
ลิงซ์ใช้อุ้งเท้าเขี่ยมะเขือเทศกับแอปเปิ้ลในตะกร้าเบา ๆ รวมถึงผลเบอร์รี่หลากสีสันกองเล็ก ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ ด้วย
ม่อรู้ว่าไป๋เจ๋อชอบกินผลไม้ หลังจากหยิบที่เขาเลือกแล้ว ก็หยิบอย่างอื่นอีกอย่างละนิด แล้วหิ้วไปหาหัวหน้าเผ่าด้วยกันเพื่อดูว่าต้องแลกด้วยเนื้อเท่าไหร่ เดี๋ยวกลับบ้านแล้วค่อยเอาของมาให้
คนอื่น ๆ ต่างคุ้นเคยกับภาพแบบนี้จนไม่ได้รู้สึกแปลกอะไรอีกแล้ว
ไป๋เจ๋อกำลังจะเดินจากไป ทันใดนั้นสายตากลับเหลือบไปเห็นถุงหนังมนุษย์สัตว์ที่พองเต็มมุมหนึ่ง เพราะว่ามันเปิดปากถุงไว้แค่นิดเดียว และยังถูกกองผักกับผลไม้บังอยู่ จึงดูไม่สะดุดตา
พอเข้าไปใกล้ ๆ เขาก็ชะงักเท้าลง
ไป๋เจ๋อเห็นสิ่งที่ทำให้เขาไม่อยากเชื่อสายตาและดีใจจนแทบคลั่ง นั่นคือข้าวสาลี เมล็ดข้าวสาลีสีอำพันแวววาว!