หลังกินมื้อเช้า ม่อล้างหม้อชามเสร็จ ก็พาเจว๋ยออกจากถ้ำ วันนี้ถึงคราวที่เขาและเหยียนต้องนำกลุ่มฝึกสอนลูกเสือในเผ่าเรียนรู้การล่าสัตว์ในป่าใกล้ ๆ
ไป๋เจ๋อรู้สึกว่าหน้าอกตัวเองไม่ค่อยสบาย ตอนใส่เสื้อผ้าก็รู้สึกแล้ว แต่ตอนแรกไม่ได้ใส่ใจ ตอนนี้พอแตะหนังสัตว์ทีไรก็เสียดสีจนเจ็บ
เขากลับเข้าไปในถ้ำ เปิดเสื้อดู ก็เห็นเม็ดกลม ๆ แดงบวมสองเม็ดนูนเด่นขึ้นมาอย่างน่าอาย
ไป๋เจ๋อสงสัยนิด ๆ ว่าถูกแมลงอะไรกัดหรือเปล่า เพราะในป่ามีแมลงบินเข้ามาหรือคลานเข้ามาในถ้ำบ้างก็เป็นเรื่องปกติ
แต่แมลงนี่ก็โรคจิตเกินไปแล้ว ทำไมเลือกกัดตรงนั้น
ตรงนั้นของเขามันไวต่อความรู้สึกอยู่แล้ว
ไป๋เจ๋อค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าออกจากตัวอย่างระมัดระวัง แล้วเดินไปหยิบเสื้อตัวในที่บุด้วยขนสัตว์จากชั้นไม้มาใส่ใหม่
ไม่เสียดสีแล้ว แต่ก็คันนิด ๆ
ฉวยโอกาสที่วันนี้อากาศดี ไป๋เจ๋อจึงอุ้มผ้าห่มหนังสัตว์ในถ้ำออกมาทั้งหมด วางผึ่งบนก้อนหินและกิ่งไม้นอกถ้ำ ตากแดดให้ทั่วถึง
เสร็จแล้ว ไป๋เจ๋อก็ยกตะกร้าลูกพลับที่ล้างสะอาดและผึ่งจนแห้งเมื่อวานออกมา นั่งอยู่หน้าถ้ำ พลางอาบแดดอุ่น ๆ พลางปอกเปลือกลูกพลับ
ไม่นาน ชิงและซิงก็มาถึง เมื่อวานทั้งคู่รู้ว่าไป๋เจ๋อจะทำพลับแห้ง ก็เลยจะมาช่วยถือโอกาสเรียนวิธีทำด้วย
ไป๋เจ๋อหยิบลูกอมผลไม้ที่ทำไว้เมื่อคืนออกมา ซิงกับชิงต่างหยิบกินคนละชิ้น ชิมแล้วต่างก็พยักหน้ารัว ๆ "อร่อยมาก!"
ซิงพิถีพิถันลิ้มรส "มีกลิ่นผลไม้ แล้วก็มีรสของที่เจ้าเรียกว่าน้ำตาลที่ทำครั้งก่อนด้วย"
"อันนี้เรียกลูกอมผลไม้" ไป๋เจ๋อพูดยิ้ม ๆ "วิธีทำก็คล้าย ๆ กับที่ข้าสอนพวกเจ้าเมื่อครั้งก่อน ตอนเคี่ยวอาหารอสูรหางเข็ม ก็คั้นน้ำจากผลไม้ใส่ลงไป แล้วเคี่ยวต่ออีกหน่อยก็เสร็จ"