จู่ๆ ฝนก็ตกลงมาแรงขึ้น ท้องฟ้ายามเย็นมืดครึ้ม เมฆดำทะมึนถูกสายลมผลักดันเคลื่อนคล้อยไป เมื่อเงยหน้ามอง ยอดไม้ในป่าล้วนสั่นไหว
เจว๋ยเขย่งปลายเท้าหยิบผ้าคลุมกันฝนจากชั้นไม้ออกมา แล้วบอกซีว่า "เราไปรับท่านพ่อกับท่านพ่อเถอะ"
ซีกำลังนั่งยองๆ อยู่ที่ประตู มือทั้งสองเท้าคาง จ้องมองน้ำฝนบนพื้นอย่างกลัดกลุ้ม พอได้ยินก็ลุกขึ้นทันที "ได้!"
เด็กทั้งสองสวมผ้าคลุมตัวเล็กของตัวเอง แต่ละคนกอดผ้าคลุมผืนใหญ่ไว้แนบอก ฝ่าสายฝนที่หนักและเชี่ยวกราก เดินเร็วๆ ไปที่บ้านซิง
สายลมพัดโหมใส่ใบหน้าอย่างแรง ซีอ้าปาก น้ำฝนเย็นเยียบก็ไหลทะลักเข้าปาก เขาถ่มน้ำลายติดๆ กันหลายครั้ง "เจว๋ย ฉันจะลืมตาไม่ขึ้นแล้ว"
เจว๋ยยื่นมือมาดึงหมวกของซีลงต่ำอีกนิด "นายก้มหน้าเดินสิ"
ซี "แต่แบบนี้ฉันก็มองไม่เห็นทางข้างหน้าแล้วน่ะสิ"
เจว๋ยขยับเข้าไปใกล้เขา "ฉันจะคอยบอกนายเอง"
"ดี" ซีวางใจขึ้นมาทันที
หน้าปากถ้ำมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น หลีออกมาดู แล้วรีบหลีกตัวให้ พาเด็กทั้งสองเข้ามา ปัดน้ำฝนบนตัวพวกเขา "พวกเจ้ามาได้ยังไงกัน?"
ซีหยิบผ้าคลุมในอ้อมอกออกมา "ข้ากับเจว๋ยจะมารับท่านพ่อกับท่านพ่อกลับบ้าน"
ชิงกับไป๋เจ๋อได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น ตอนเห็นเด็กทั้งสองก็ทั้งประหลาดใจทั้งซาบซึ้ง
ซิงนำผ้าขนหนูหนังมนุษย์สัตว์สะอาดมาให้ เจว๋ยกับซียืนนิ่งแต่โดยดี ให้ท่านพ่อเช็ดน้ำฝนบนหน้าให้
ไป๋เจ๋อลูบมือเจว๋ย ถามว่า "หนาวไหม?"