แขนอันแข็งแกร่งของม่อโอบรัดเอวไป๋เจ๋อแน่น ใบหน้าฝังจมลงที่ท้องของเขา เสียงแหบพร่าเอ่ยว่า "เจ้ามาแล้ว"
"ข้าคิดถึงเจ้ามาก"
ไป๋เจ๋อก้มตัวเช็ดเหงื่อบนหน้าผากของม่อเบา ๆ แล้วโอบไหล่เขาไว้ "ข้าเองก็คิดถึงเจ้ามาก"
"ร้อนไหม"
เจว๋ยก้มลงหยิบขวดน้ำแร่ออกมาจากกระเป๋าสะพายข้างของตน เปิดฝาแล้วส่งให้
ไป๋เจ๋อพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "มา ดื่มน้ำก่อน"
สายตาของม่อจึงเพิ่งมองเห็นใบหน้าของเจว๋ย ตอนเห็นลูกสัตว์ที่เปลี่ยนโฉมใหม่ก็ตะลึงไปครู่หนึ่งแล้วถาม "เจ้ามาตั้งแต่เมื่อไร"
เจว๋ยรูดซิปกระเป๋า "เมื่อวาน"
ไป๋เจ๋อย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง ส่งน้ำให้ตรงปากม่อ เขากระหายน้ำมากจริง ๆ ยกดื่มรวดเดียวหมดขวด ริมฝีปากที่แห้งกร้านจึงดูดีขึ้น
นี่ทำให้ไป๋เจ๋อปวดใจมาก คิ้วขมวดเข้าหากัน เมื่อเห็นเสื้อด้านหลังเปียกชุ่มก็ยิ่งรู้สึกแย่
"ตอนมามีแต่คนมองข้า" ม่อนึกย้อนไปแล้วยังหงุดหงิด "มาขอของจากข้า"
ไป๋เจ๋อสงสัย "ขออะไร"
"ข้าฟังไม่ออก"
ม่อดึงคู่ของตนเข้ามากอด "ทางที่นี่เยอะมาก"
"แล้วก็มีเจ้าสิ่งที่เรียกว่า 'รถ' ของเจ้า จู่ ๆ ก็พุ่งเข้ามา"
ไป๋เจ๋อฟังแล้วใจหาย "บาดเจ็บตรงไหนไหม"
ม่อส่ายหน้า "ข้าเดินเลียบข้างทางมาตลอด"
"ไปที่ในฝันเพื่อตามหาเจ้า พวกมันไม่ให้ข้าเข้า"
"ข้าไม่ได้กลายร่างสัตว์"
ไป๋เจ๋อรู้สึกเจ็บแปลบในใจ ลูบผมของม่อเบา ๆ "ข้าพาเจ้าคืนบ้าน"