ลิงซ์ที่ถูกเสือดำแบก?
เจาได้สติในทันทีว่าใคร ถ้าไม่ใช่ไป๋เจ๋อก็ไม่มีใครอีกแล้ว
ด้วยนิสัยตามใจคู่ของม่อ อย่าว่าแต่ขี่บนหลังเลย ถึงไป๋เจ๋ออยากขี่บนหัว ม่อก็ไม่ปริปากแม้แต่คำเดียว
แถมยังยื่นหัวไปใกล้ขาไป๋เจ๋อเอง ให้สะดวกขึ้นไปนั่งด้วย
แรกๆ ทุกคนรู้สึกแปลก ภายหลังก็ชินตา ถ้าเห็นม่อเดินฝีเท้าแผ่วเบา ก็รู้ทันทีว่าไป๋เจ๋อบนหลังหลับอยู่
ดูสิ เสือดำแบกลิงซ์ เกือบเป็นจุดท่องเที่ยวพิเศษของเผ่าไปแล้ว
“เกิดอะไรขึ้น?” กระต่ายเว่ยสงสัย “หรือเราจะแลกเปลี่ยนด้วยสมุนไพรก็ได้”
เหยียนกับหลีได้ฟัง เอาเรื่องแล้วสิ หันไปพลางอดกล่าวไม่ได้ว่า “เจ้ากล้าขอจริงๆ นะ!”
กระต่ายเว่ยรู้สึกว่าสองคนนี้แปลก กำลังจะพูดอะไร สายตาก็เหลือบเห็นลิงซ์ขนเงินเทาตัวหนึ่งวิ่งเข้ามา
เขาสงสัย “ตายแล้วไม่ใช่หรือ?”
“พวกเจ้าช่วยให้ฟื้นขึ้นอีก?”
เจามองไปที่ม่อซึ่งอยู่ไม่ไกล รีบส่งสายตาให้เขาหยุดพูดเสีย
กระต่ายเว่ยชี้ไปที่ไป๋เจ๋อ “สิ่งที่ข้าอยากแลกเปลี่ยนคือหนังของลิงซ์ตัวนั้น”
“นั่นคือมนุษย์กึ่งสัตว์”
“ท่านอยากได้หนังของใคร?”
เสียงของเจาดังขึ้นพร้อมกับม่อ
ม่อสีหน้าเครียดขรึม ลิงซ์ในอ้อมอกก็ตื่นตะลึง
เอ่อ... หนังของข้าหรือ?
เจอกุมขมับถอนหายใจ “เข้าใจผิด ล้วนเป็นเรื่องเข้าใจผิด”
เหยียนกับหลีสนุกกับเรื่องใหญ่โตไม่พอ กลั้นยิ้มแล้วบอกม่อ “เมื่อวานไป๋เจ๋อนอนหมอบบนหลังเจ้า ถูกเข้าใจว่าเป็นเหยื่อที่เจ้าล่า”