ไป๋เจ๋อทั้งซาบซึ้งในความใจกว้างของม่อ และทั้งจนใจกับอาการป่วยประหลาดของตัวเอง
เขาลังเล
สายตาของม่อจับจ้องอยู่บนใบหน้าไป๋เจ๋อตลอดเวลา มองเห็นทุกแววตาที่เปลี่ยนไปของเขา
"ข้างนอกถ้ำตอนกลางคืนอันตรายมาก" ม่อพูดต่อด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ถ้าเจ้าวิ่งออกไป ข้าจะรู้"
"ถ้าเจ้ากังวล—" เขาชะงักเล็กน้อย "ข้านอนบนพื้นก็ได้"
"เพราะสุดท้ายแล้ว ความปลอดภัยสำคัญที่สุด"
ช่างเป็นคำพูดที่เข้าใจผู้อื่นและไม่เห็นแก่ตัวเสียจริง!
ไป๋เจ๋อถูกโน้มน้าวใจอย่างแท้จริง เขามองม่อด้วยความซาบซึ้งและกล่าวอย่างจริงใจ "ขอบใจเจ้ามาก ม่อ"
"แต่ว่า เตียงกว้างมาก พอให้เราสามคนนอนด้วยกันได้"
"อืม" แต่วินาทีต่อมา ม่อก็นึกขึ้นได้ คิ้วขมวดแทบไม่เห็น "สามคน?"
"ใช่แล้ว" ไป๋เจ๋อพยักหน้า เขาคิดว่านี่คือทางออกที่ดีที่สุดในตอนนี้
มีเจว๋ยด้วย บรรยากาศจะได้ไม่อึดอัดนัก และยังหลีกเลี่ยง 'อุบัติเหตุ' ที่อาจเกิดขึ้นได้ด้วย
สายตาของม่อกวาดผ่านเจว๋ยที่กำลังล้างหม้อถูชามอยู่ตรงปากถ้ำ ข้อนิ้วที่เคยคลายออกหุบเข้าหากันเล็กน้อย
"มีอะไรรึ?"
"ไม่มีอะไร" ม่อพูดเรียบๆ "ตามใจเจ้า"
เจว๋ยที่หันหลังให้พวกเขาดูเหมือนกำลังตั้งใจล้างชาม แต่แท้จริงแล้วหูทั้งสองข้างตั้งชันขึ้นตั้งแต่แรก ฟังบทสนทนาระหว่างท่านพ่อกับท่านพ่อมนุษย์สัตว์ได้ทุกคำไม่ตกหล่น