มื้อเย็นวันนั้น เหยียนผู้รักการกินเป็นทุนเดิม ตั้งใจยกอาหารจานเด็ดไปวางตรงหน้าฟู่ เขาคีบกับข้าวให้บ้าง รินน้ำให้บ้าง ทำเอาฟู่ชำเลืองมองเขาอยู่หลายครั้ง
“มีอะไรหรือเปล่า” เหยียนถามยิ้มแย้ม “รีบกินสิ”
“อย่าทำแบบนี้” ฟู่ขยับหนีเข้าใกล้ไป๋เจ๋ออีกนิด “มันแปลก”
ก็จริงอย่างว่า ระหว่างพวกเขาสองคนไม่เหมาะกับรูปแบบการดูแลเอาใจใส่กัน
เหยียนทำเสียง “เชอะ” แล้วยื่นมือไปคว้าจานเนื้อผัดหน่อไผ่ที่เขาตั้งใจทำกลับคืน พลางยกผักป่ารสขมคลุกเย็นส่งไปตรงหน้าฟู่ “กินสิ กินสิ!”
ฟู่ไม่ค่อยแสดงอารมณ์ภายนอก อีกทั้งยังไม่ชอบให้ทุกคนจับจ้องมาที่ตน มันทำให้เขารู้สึกอึดอัด ถึงขั้นวางตัวไม่ถูก
ทุกคนเข้าใจดี จึงหันไปกินดื่มตามสบาย พูดหยอกล้อกันบ้างเป็นครั้งคราว บรรยากาศที่เคยหนักอึ้งก็พลันสลายหายไป
เที่ยวนี้เก็บเกี่ยวผลกำไรมหาศาล แถมชื่อเสียงของเผ่าเสือดาวดำก็ได้เผยแพร่ออกไปแล้ว นับว่าทุ่มแรงเพียงครึ่งเดียวแต่ได้ผลทวีคูณ
พวกเขาจะออกเดินทางกลับเผ่าในช่วงหลังเที่ยงคืน เมื่อเก็บข้าวของทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ทุกคนจึงเตรียมผลัดกันงีบพักสักครู่
ฟู่แปลงกายเป็นร่างเสือดำนอนตะแคงบนพื้น ไป๋เจ๋อแทรกตัวเข้าไปใกล้ กายกึ่งพยุง เปิดอ้อมแขนออก
หัวโตของเสือดำซุกเข้าไปในอ้อมกอดของคู่ ใบหน้าฟูฟ่องถูไถบนท้องนุ่มนิ่มของอีกฝ่าย ลิ้นร้อนชื้นเล็ดลอดเข้าไปใต้ชายเสื้อ เลียและงับอย่างแผ่วเบา